บทที่ 804: ความจริงของเกาะลับ แปลโดย XephiZ แก้ไขโดย Aelryinth ถึงตอนบ่าย ทีมชาติกำลังมุ่งหน้าสู่โตเกียว กฎกติกายังคงเหมือนเดิม ฐานะของทุกคนยังคงถูกแช่แข็งอยู่ และเนื่องจากต้องใช้บัตรประจำตัวที่มีสถานะใช้งานได้เท่านั้นในการซื้อตั๋วรถไฟ พวกเขาจึงต้องเดินทางด้วยรถไฟไปยังชานเมืองทางทิศตะวันออกของโอซากะก่อน จากนั้นจึงเปลี่ยนไปนั่งรถบัสเพื่อมุ่งหน้าต่อไป มิโชนุจิ จิฮายะ ได้ติดตามทีมในเส้นทางนี้ด้วย หลายคนยังคงสงสัยว่าทำไมเธอถึงเดินทางมากับทีม มิโชนุจิ จิฮายะ ขี้เกียจจะอธิบายตัวเอง เธอรู้อยู่แล้วว่ากลุ่งตัวแทนจากจีนไม่ได้ชอบเธอตั้งแต่แรก หน้าที่ของเธอมีเพียงคอยดูแลโม่แฟน ให้แน่ใจว่าเขาส่งทรงกลมไปยังจุดที่ถูกต้อง บนรถบัส โม่แฟนน靠身靠在窗边，却无心欣赏沿途的风景。赵万山坐在他旁边，嘴里不停地嘟囔着。如果有一段时间没有碰过女人，这家伙总是会抱怨个不停。他已经完全失去了作为赵氏集团之子、理应具备的那种霸道总裁的威严，反倒像某个古老村庄里亲戚家的自闭症孩子一样举止怪异。 “早上说的话你听进去了吗？”赵万山用胳膊肘碰了碰โม่แฟน โม่แฟนง่วงเหงาหาวนอน อาการถูกขัดขวางทำให้เขาตื่นขึ้น แต่ก็ทำให้เขาหงุดหงิดไปด้วย “จะเป็นเรื่องสำคัญอะไรเชียว หยุดพูดเรื่องนี้ซะที” โม่แฟนพูดเสียงกระโชก “มันแปลกมาก ตอนแรกฉันฝันถึงเงาที่เราเห็นใต้ท้องเรือตอนที่เดินทางอยู่ในทะเล หลังจากนั้นฉันก็ฝันถึงสิ่งมีชีวิตยักษ์ในทะเลตรงบริเวณที่หอคอยคู่พิทักษ์เฝ้ามอง สัตว์ตัวนั้นกำลังส่งเสียงที่เดินทางไปได้ไกล เสียงคล้าย ๆ กับโลมา” 赵万ain กล่าว “ช่วยหาเงินไปซื้อนักแสดง AV ที่โตเกียวมาแก้เครียดซะบ้างนะ…” โม่แฟนกำลังจะด่า赵万山 แต่แล้วก็สังเกตเห็นว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เขาพูดพล่อยออกมาทันทีว่า “เธอเพิ่งพูดอะไรไป?” “ฉันพูดว่าฉันฝันถึงเงาในทะเลแปซิฟิกตอนที่เราบินอยู่บนท้องฟ้า!” 赵万山 กล่าว “ประโยคถัดจากนั้น” “มีสิ่งมีชีวิตยักษ์อยู่ในทะเลตรงบริเวณที่หอคอยคู่พิทักษ์เฝ้ามอง” “เดี๋ยวก่อน” โม่แฟนลุกขึ้นยืนและเดินไปที่ด้านหลังของรถบัส คนที่นั่งอยู่แถวสุดท้ายก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากมิโชนุจิ จิฮายะ เธอมีสีหน้างุนงงเมื่อเห็นโม่แฟนเดินเข้ามาหา “ทรงกลมมีอาการตอบสนองอะไรหรือเปล่า?” มิโชนุจิ จิฮายะ ถามด้วยท่าทีระมัดระวัง “ไม่ใช่เรื่องของทรงกลม พวกคุณไม่ได้บอกใครใช่ไหมว่ามีสิ่งมีชีวิตในทะเลตอนที่สัญญาณเตือนภัยดังขึ้นเมื่อคืน?” โม่แฟนถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ไม่ครับ ความจริงคือฉันเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ชั้นบนสุดเป็นพื้นที่ของทหาร คนส่วนใหญ่ไม่ได้รับอนุญาตให้ขึ้นไป และเราจะไม่มีวันบอกข้อมูลที่ชั้นบนสุดรวบรวมไว้ให้ใคร” มิโชนุจิ จิฮายะ ตอบ “แล้ว赵万山รู้ได้อย่างไรว่ามีสิ่งมีชีวิตยักษ์ในทะเล?” โม่แฟนถาม “เขารู้เหรอ? มันไม่มีทางเป็นไปได้ นอกจากคุณแล้ว ฉันไม่เคยได้ยินว่ามีใครบุกรุกขึ้นไปที่ชั้นบนสุด” มิโชนุจิ จิฮายะ กล่าว โม่แฟนเดินกลับไปหา赵万ain ด้วยสีหน้าครุ่นคิด 赵万ain สังเกตเห็นจากสีหน้าของโม่แฟนว่าเกิดอะไรขึ้น เขาทิ้งความอวดดีไปทันที “เธอแน่ใจนะว่านั่นเป็นความฝัน?” โม่แฟนถาม “ใช่ครับ” 赵万ain ตอบพร้อมกับพยักหน้าด้วยความจริงใจ “ความจริงคือ เมื่อคืนมีสิ่งมีชีวิตยักษ์ในทะเลใกล้ ๆ กับหอคอยคู่พิทักษ์” โม่แฟนกล่าว 赵万ain อ้าปากค้าง พยายามจะพูด แต่กลับหาคำไม่ได้ “เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” 赵万ain ร้องออกมา “จำเกาะที่ไม่เคยมีอยู่จริงในเมืองซีเซี่ยนได้ไหม?” โม่แฟนถาม “เธอกำลังพูดถึงเกาะที่มิยาตะบอกว่าเธอพักค้างคืนบนนั้นทั้งคืน แต่วันรุ่งขึ้นเกาะกลับหายไปเฉย ๆ ใช่ไหม?” 赵万ain กล่าว 赵万ain เพิ่งได้เรียนรู้เกี่ยวกับมิยาตะและเหตุการณ์ทั้งหมดจากเจียงอวี้และอ้ายเจียงตู่หลังจากที่ตื่นคืนมา โม่แฟนพยักหน้า นั่นคือเกาะที่เขาหมายถึง free-webnovel.com ตอนแรก โม่แฟนไม่เข้าใจเลยว่าทำไมมิยาตะถึงกล้าพูดเรื่องโกหกที่ไร้สาระและเหลือเชื่อขนาดนั้น แต่เมื่อเขาได้เห็นเกาะนั้นเพียงชั่วครู่ขณะนั่งรถไฟออกจากเมืองซีเซี่ยน โม่แฟนก็เริ่มเชื่อคำพูดของเธอ “อ้ายเจียงตู่ เธอคิดว่ามิยาตะกำลังโกหกไหม?” โม่แฟนยืนขึ้นถามอ้ายเจียงตู่ ซึ่งนั่งอยู่แถวหลังเขาห่างออกไปไม่กี่แถว อ้ายเจียงตู่ตกใจ ไม่เข้าใจว่าทำไมโม่แฟนจึงถามคำถามนี้ขึ้นมาอย่างกะทันหัน เขาตอบหลังจากลังเลไปเล็กน้อยว่า “ฉันคิดว่ามิยาตะไม่มีเหตุผลที่จะโกหก และเธอก็ดูไม่เหมือนกับกำลังโกหกด้วย” “พวกเธอสองคนกำลังพูดถึงเกาะที่ไม่มีตัวตนนั่นเหรอ?” เจียงอวี้ เข้าร่วมการสนทนาด้วยความอยากรู้อยากเห็น “น่าเบื่อ เกาะนั้นไม่เคยมีตัวตน พวกเราเคยไปยืนยันที่หน้าผาครั้งแล้วครั้งเล่า เธอกำลังจะบอกว่าเกาะนั้นบินหนีไปหรือ?” มู่ติงหยิง กล่าว “มิยาตะไม่ได้โกหก เธอพักค้างคืนบนเกาะนั้นจริง ๆ” โม่แฟนกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ฮัม แล้วนี่เธอคิดว่าพวกเราเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ อายุสามขวบหรือไง?” กวานอวี้ แซะเยาะ โม่แฟนไม่สนใจคำพูดดูถูก เขานึกถึงเหตุการณ์ทั้งหมดและพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “赵万山 ช่วยปิดเพลงประกอบเรื่อง Detective Conan ก่อนได้ไหม…” “อ๋อ ขอโทษ ฉันคุมตัวเองไม่อยู่” “สิ่งที่ฉันจะพูดคือ เกาะที่เมืองซีเซี่ยน เป็นเรื่องจริงชัด ๆ ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมมิยาตะถึงเล่าเรื่องโกหกที่ไร้สาระแบบนั้น และฉันเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมฉันถึงได้เห็นเกาะนั้นในตอนที่เรานั่งรถไฟ แต่ความจริงคือ สิ่งนั้นไม่ใช่เกาะตั้งแต่แรก” โม่แฟนกล่าว “โม่แฟน เธอลืมกินยาหรือเปล่าวันนี้ ถ้ามันไม่ใช่เกาะ แล้วมันจะเป็นอะไรเชียว?” “มิยาตะไม่ได้พักค้างคืนบนเกาะ เธออยู่บนหลังของสิ่งมีชีวิต! เกาะหายไปในวันรุ่งขึ้น เพราะสัตว์ตัวนั้นว่ายน้ำออกไป!” โม่แฟนกล่าวด้วยความมั่นใจ คำพูดของโม่แฟนทำให้ทั้งกลุ่มตกใจ รถบัสเงียบกริบ ทุกคนพยายามจินตนาการถึงฉากนั้น แต่แล้วก็รู้สึกตึงเครียดทันที “โม..โม่แฟน เรื่องนี้ไม่น่าหรอก จะเป็นไปได้อย่างไรที่สิ่งมีชีวิตจะมีขนาดใหญ่เท่าเกาะ ไม่มีทางที่มิยาตะจะเข้าใจผิดว่าสิ่งมีชีวิตเป็นเกาะได้ ไม่ว่าเธอจะโง่แค่ไหน” เจียงเสี่ยวจวี่ พูดด้วยเสียงสั่นเล็กน้อย “ใช่ ถ้าเกาะนั้นมีชีวิตจริง มันจะเป็นสิ่งมีชีวิตชนิดไหนกัน?” เจียงอวี้ กล่าว “จำเงามหึมาบนผิวน้ำตอนที่เราเดินทางอยู่ในทะเลแปซิฟิกได้ไหม?” โม่แฟนถาม ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทุกคนในกลุ่มจำฉากที่น่าตื่นตะลึงนั้นได้… ตอนนั้นพวกเขาถูกความกลัวและความรู้สึกตัวเล็กจิ๋วท่วมท้น และตอนนี้ ทุกคนก็มีสีหน้าเต็มไปด้วยความตะลึงเมื่อโม่แฟนยกเรื่องนี้ขึ้นมาอีกครั้ง! “งั้นเธอจะบอกว่า เกาะที่หายไปนั่นคือ… สัตว์ที่เราพบเจอในทะเลงั้นหรือ…” เจียงอวี้ พูดไม่ค่อยออก ท่าทางพูดตะกุกตะกักแสดงถึงความตกใจที่เขากำลังเผชิญอยู่ “โม่แฟน เธอเพิ่งจะเอ่ยถึงเรื่องนี้ขึ้นมาทำไม?” มู่หนิงเซวี่ ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น โม่แฟนเพิ่งจะเอ่ยถึงเรื่องนี้ทั้ง ๆ ที่ผ่านไปหลายวันแล้วหลังจากที่พวกเขาออกจากเมืองซีเซี่ยน ชัดเจนว่าต้องมีบางอย่างเกิดขึ้น โม่แฟนมีสีหน้าหมองเมื่อได้ยินคำถามของมู่หนิงเซวี่ “เมื่อคืน มีสิ่งมีชีวิตยักษ์ในทะเลใกล้ ๆ กับหอคอยคู่พิทักษ์เช่นกัน พวกคุณสามารถสอบถามรายละเอียดจากมิโชนุจิ จิฮายะ ได้… ไม่ว่ายังไงฉันก็เชื่อว่าสิ่งมีชีวิตตัวนั้นได้ติดตามพวกเรามา!”