บทที่ 806: เสาหินเหินฟ้า! ผู้แปล: Exodus Tales บรรณาธิการ: Exodus Tales แปลโดย XephiZ แก้ไขโดย Aelryinth ——— หลังจากทราบว่าทีมจะได้รับทรัพยากรเพื่อช่วยในการก้าวสู่ระดับสูงขึ้น ไม่มีใครยอมหยุดพักที่เมืองหลังจากเดินทางมาถึงโตเกียว พวกเขาจึงออกจากนครทันทีเพื่อมุ่งหน้าสู่สมรภูมิทางทะเล ป้อมปราการในสมรภูมิทางทะเลเป็นวัฒนธรรมยามสงครามชนิดพิเศษ ป้อมปราการตะวันออกทางทะเลในโตเกียวเป็นที่นิยมมายาวนานแล้ว การสู้รบระหว่างมนุษย์กับสัตว์ประหลาดในทะเลแปซิฟิกที่ถูกเขียนขึ้นด้วยเลือดและซากอวัยวะสด ๆ ได้ดำเนินมาหลายร้อยปีแล้ว! ระหว่างทะเลกับโตเกียว ได้มีการก่อสร้างป้อมปราการขนาดยักษ์แห่งหนึ่งไว้ริมฝั่ง นั่นคือ ป้อมปราการตะวันออกทางทะเล! หากมองลงมาจากฟ้า ป้อมปราการตะวันออกทางทะเลมีรูปทรงโค้งคล้ายพระจันทร์เสี้ยว กำแพงเหล็กไม่อาจเรียกว่ากำแพงได้อีกต่อไป แต่เป็นเขื่อนยักษ์ที่สง่างามคอยปกป้องนครโตเกียวในยุคปัจจุบัน ไม่เพียงแต่คอยกั้นคลื่นที่โหมซัดสาด แต่ยังเป็นแนวป้องกันไม่ให้กองทัพสัตว์ประหลาดทางทะเลบุกเข้าโจมตี ชาวบ้านเรียกกันว่า โล่ของโตเกียว โล่ของโตเกียวมีถึงสองชั้น ชั้นแรกที่เป็นเขื่อนมีความสูงค่อนข้างต่ำ จึงไม่ค่อยมีประสิทธิภาพในการป้องกันนัก เขื่อนด้านหลังนั้นสูงลิบ แม้สัตว์ประหลาดในทะเลที่สูงกว่าร้อยเมตรก็คงยากที่จะฝ่าแนวป้องกันนี้ไปได้ ทั้งสองเขื่อนมีรูปทรงโค้งงอเข้าหาด้านใน ปลายทั้งส้างค่อย ๆ รวมเข้าหากัน ทำให้ป้อมปราการมีรูปทรงโค้งเสี้ยวพระจันทร์ “ป้อมปราการตะวันออกทางทะเลแห่งนี้ดูค่อนข้างใหม่” เจียงอวี่กล่าว “มม ถึงแม้ว่าวัสดุที่ใช้สร้างจะแตกต่างไป แต่โดยรวมแล้วก็ไม่ได้ดูต่างจากเมืองอื่นมากนัก ถนนก็เป็นลักษณะลานกว้างเหมือนกัน” เจียงเสี่ยวซูเสริม “นี่คือหนึ่งในสี่ป้อมปราการทางทะเลที่ใหญ่ที่สุดในโลก แต่กลับดูไม่มีอะไรพิเศษเลย นอกจากตั้งอยู่ใกล้ทะเลมากเท่านั้น” มู่ติงหยิงสังเกต “ไปลงทะเบียนรายงานตัวก่อนเถอะ” หนานอวี่เดินนำหน้า เธอดูเหมือนจะคุ้นเคยกับสถานที่นี้เป็นอย่างดี ป้อมปราการตะวันออกทางทะเลมีสีเทาอมขาวเป็นหลัก มีถนน ตลาด อาคารพักอาศัย ตึกสูง และร้านค้า ไม่มีซากสัตว์ประหลาดทางทะเลกระจายเกลื่อนกลาดอย่างที่พวกเขาจินตนาการไว้ แต่ส่วนมากแล้วอาคารและถนนดูค่อนข้างใหม่ เปรียบเสมือนเมืองที่ถูกสร้างขึ้นจากการถมทะเล มีสไตล์การก่อสร้างที่เหมือน ๆ กันเกือบทั้งหมด จนพวกเขาคิดว่ามาหาผิดที่เมื่อเห็นฝูงชนจำนวนมหาศาลบนถนน อย่างไรก็ตาม พวกเขาพบว่าคนส่วนใหญ่บนถนนเป็นนักเวทมนตร์ ยากมากที่จะพบคนทั่วไป แม้แต่พ่อค้าแม่ค้าข้างถนนก็เป็นนักเวทมนตร์ทั้งสิ้น พวกเขาขายวัสดุต่าง ๆ เช่น หนัง กรงเล็บ และอวัยวะภายในของสัตว์ประหลาดทางทะเล ที่เหมาะแก่การนำไปหลอมสร้างเป็นอุปกรณ์ป้องกัน โมฝานไม่ได้อยู่กับทีม เขาออกจากทีมไปกับโมจิซึกิฉิฮะตั้งแต่มาถึงโตเกียวแล้ว ท้ายที่สุด เขายังถือลูกโป่งน่ากลัวอยู่ในมือ จึงจำเป็นต้องกำจัดมันโดยเร็วที่สุด เจ้าเหมินและมู่หนิงซวีต่างก็เป็นเพียงตัวสำรองของทีม ไม่ว่าพวกเขาจะทำผลงานได้ดีเพียงใดก็จะไม่ได้รับทรัพยากรใด ๆ แต่พวกเขาก็ยังเลือกติดตามทีมมาเพื่อฝึกฝน ท้าย