บทที่ 803: การคุ้มครองแก่นมาร ผู้แปล: Exodus Tales บรรณาธิการ: Exodus Tales แปลโดย XephiZ ตรวจแก้โดย Aelryinth ฉู่เฟิงรู้สึกปวดศีรษะขึ้นมา ในที่สุด เขาก็เพียงรู้แหล่งที่มาของปิศาจแดง แต่เขาไม่รู้เลยว่ามันอยู่ที่ไหน หรือกำลังทำอะไรอยู่ ถ้าเป็นเช่นนี้ เขาจะช่วยเหล่าหลิงลิงแก้แค้นพ่อของเธอได้อย่างไร? “ฉู่เฟิง ข้ามีเรื่องขอร้องเจ้าหน่อย” มิโซซึกิ เคน กล่าว “แก่แล้ว ฉู่เฟิงเป็นคนยุ่งนะ” ฉู่เฟิงปฏิเสธทันที “แก่นวิญญาณนั้นชั่วร้ายอย่างยิ่ง จะให้พูดตามตรง แม้แต่คนของข้าเฝ้าดูแลอยู่ ข้าก็ไม่มั่นใจว่าจะรับมือได้ ข้ารู้ว่าทีมของเจ้ากำลังมุ่งหน้าไปโตเกียวในไม่ช้า ข้าอยากให้เจ้านำแก่นวิญญาณนั้นไปมอบให้เพื่อนเก่าคนหนึ่งของข้าที่โตเกียว เขาคือผู้เดียวที่สามารถชำระบาปและความเกลียดชังภายในแก่นวิญญาณนั้นได้” มิโซซึกิ เคน กล่าว “เฮ้ เฮ้ ยังไม่ได้รับปากเลยนะ อย่าทำตัวเหมือนข้าตกลงจะช่วยแกแล้ว!” ฉู่เฟิงประท้วง ผู้บัญชาการทากากิเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดในหอคอยผู้พิทักษ์ตะวันตก อีกไม่นานเขาจะตามหาตำแหน่งของแก่นวิญญาณนั้นพบ ครั้นพบแล้ว สถานการณ์คงเลวร้ายลงกว่าเดิม มิโซซึกิ เคน จึงหวังจะพาแก่นวิญญาณนั้นไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้! “แก่นวิญญาณนั้นก็บรรจุพลังงานมหาศาลอยู่จริง และผลข้างเคียงเมื่อสัตว์ร้ายที่เรียกได้ผนึกมันเข้าไปนั้นต่ำกว่าที่คิดมาก หากเจ้ายินดีจะช่วยเหลือข้า เจ้าก็อาจนำพลังงานบางส่วนจากแก่นวิญญาณนั้นไปได้ ถ้าข้าจำไม่ผิด เจ้าก็เป็นผู้เรียกสัตว์ร้ายเช่นกัน ข้าเชื่อว่าเจ้าต้องการพลังงานนั้นยิ่งกว่าผู้ใด... อ้า หากพวกผู้ใหญ่รู้ว่าข้ามอบทรัพยากรที่มีประโยชน์เช่นนี้ให้ตัวแทนของทีมจีน พวกเขาคงจะตำหนิข้าอย่างแน่นอน อย่างไรก็ตาม ข้าไม่มีทางเลือกอื่น แก่นวิญญาณนั้นยังสดใหม่ ความคิดชั่วร้ายภายในยังไม่รุนแรงนัก ยิ่งชำระให้บริสุทธิ์เร็วเท่าไรก็ยิ่งดี” มิโซซึกิ เคน กล่าว ฉู่เฟิงลังเลหลังจากได้ยินข้อเสนอจากผู้เฒ่า การพัฒนาของหมาป่าดาวเฉิดฉายเป็นปัญหาที่เขากำลังเผชิญอยู่ สัตว์ร้ายที่เรียกได้ของเขาหยุดอยู่ในระดับปัจจุบันมานานแล้ว ถ้าเป็นไปแบบนี้ สัตว์ร้ายที่เรียกได้ของเขาคงไม่อาจรับมือกับการต่อสู้ที่กําลังจะมาถึงได้ หมาป่าดาวเฉิดฉายภักดีต่อเขาอย่างแท้จริง ฉู่เฟิงไม่มีทางคิดจะเปลี่ยนมันออกไป ดังนั้น ทางเลือกเดียวคือต้องเพิ่มพลังให้มัน อย่างไรก็ตาม เมอนึกถึงความชั่วร้ายของแก่นวิญญาณนั้น จึงลังเลอยู่ “ทำไมไม่ขอให้คนอื่นทำล่ะ?” ไม่รู้สิ ฉู่เฟิงรู้สึกว่าผู้เฒ่าไว้ใจเขามากเกินไป “เจ้าคิดว่าการให้คนรู้เรื่องนี้มากขึ้นจะเป็นเรื่องฉลาดหรือ?” มิโซซึกิ เคน ถามกลับ ก็อย่างที่ มิโซซึกิ เคน พูด ตามข้อมูลที่เขาได้รับมา แม้แต่คู่รักก็อาจหักหลังกันและกันภายใต้อิทธิพลของแก่นวิญญาณนั้น มันคือสิ่งที่ต้องจัดการด้วยความระมัดระวังอย่างยิ่ง “อาจารย์ การให้เขาคุ้มครองแก่นวิญญาณ... เสี่ยงเกินไปมิใช่หรือ?” มิโซซึกิ จิฮายะ กล่าว “ฉู่เฟิงเป็นเหมือนคาซูอากิ แม้จะได้รับอิทธิพลจากแก่นวิญญาณนั้นแต่เขายังรักษาความมีสติได้ ข้าจะไม่บอกใครว่าเจ้ามีแก่นวิญญาณนั้น และก็ดีกว่าถ้าเจ้าจะไม่เอ่ยถึงมันกับเพื่อนร่วมทีมของเจ้า ตราบใดที่แก่นวิญญาณนั้นอยู่ห่อผ้าป่านเงินแล้ว มันก็เป็นแค่แก้วธรรมดา เมื่อเจ้าถึงโตเกียว จงมอบมันให้เพื่อนเก่าของข้า แล้วเจ้าจะได้รับจิตวิญญาณคุณภาพสูงมาเพิ่มพลังให้สัตว์ร้ายที่เรียกได้ของเจ้า” มิโซซึกิ เคน กล่าว “ฟังดูเป็นแผนแต่... ข้าอยากรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับปิศาจแดงตัวก่อนๆ มากกว่า พาร์ทเนอร์นักล่าของข้ากำลังค้นหาเครื่องหมายจิตวิญญาณสีแดงเข้มแบบนี้อยู่ และปรากฏว่ามันหลุดรอดมาจากหอคอยผู้พิทักษ์ตะวันออกของพวกท่าน ดังนั้นข้าอยากให้ท่านบอกทุกอย่างที่ท่านรู้” ฉู่เฟิงกล่าวอย่างจริงจัง “ยิ่งเหตุผลที่เจ้าควรนำแก่นวิญญาณนั้นไปหาเพื่อนเก่าของข้ามากขึ้น” มิโซซึกิ เคน กล่าว “แล้วเพราะเหตุใด?” “เขาเคยเป็นหัวหน้าคุมหอคอยผู้พิทักษ์ตะวันออก ก่อนที่ผู้บัญชาการทากากิจะเข้ามารับตำแหน่ง ข้าเชื่อว่าเขาเป็นคนเดียวที่รู้ว่าปิศาจแดงอยู่ที่ไหน เขาคือผู้เดียวที่ยังคงล่าและตามล่าปิศาจแดงนั้นอยู่” มิโซซึกิ เคน กล่าว “ถ้าเป็นเช่นนั้น... ได้ ข้าจะนำแก่นวิญญาณนั้นไปหาเขา” ฉู่เฟิงพยักหน้า “จิฮายะจะไปด้วยกับเจ้า” มิโซซึกิ เคน กล่าว “ข้า?” มิโซซึกิ จิฮายะ ตกใจ ผู้ตรวจสอบชาวญี่ปุ่นเดินทางไปกับทีมชาติจีนถึงโตเกียว จะดูแปลกๆ ใช่หรือไม่？她该用什么理由和身份来说服他们让她同行呢? “ข้าจะดูแลอิวาตะเอง เจ้าจงเน้นไปที่การคุ้มครองแก่นวิญญาณ ข้าเชื่อว่าอิวาตะจะฟื้นตัวในไม่ช้า ทากากิไม่มีเหตุผลที่จะขังเขาไว้อีก” มิโซซึกิ เคน กล่าว —- ในคืนนั้นได้เกิดเหตุการณ์หลายอย่าง แต่สำหรับผู้ที่หลับสนิท มันเป็นคืนที่สงบเสงี่ยม ในห้องของเขา ฉู่เฟิงถือแก่นวิญญาณที่ห่อผ้าป่านเงินไว้ในมือ เขาสามารถรู้สึกถึงพลังงานชั่วไหลออกมาจากมัน เมื่อพลังงานนั้นซึมผ่านผิวหนังเข้า ทำให้เขารู้สึกขนลุก “ฉู่เฟิง ฉู่เฟิง ตื่นเถิด!” เจ้าเหมินเจี้ยวก๊กตะโกนดังอยู่นอกประตู ฉู่เฟิงเปิดประตู เขายังคงมีเรี่ยวแรง นักเวทมนตร์ผู้มีความแข็งแกร่งทางจิตใจย่อมเหนือกว่าคนทั่วไป ไม่ว่าจะอดนอนมาสักกี่วันก็ไม่เป็นไร “เกิดอะไรขึ้น?” ฉู่เฟิงถามด้วยสีหน้าสับสน “ผู้หญิงที่ไร้สมองทวงท่าดีซึ่งต่อสู้กับเจ้า มิโซซึกิ จิฮายะ กำลังจะไปโตเกียวร่วมกับเรา!” เจ้าเหมินเจี้ยวก๊กตะโกนด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเล็กน้อย “อ้อ,” ฉู่เฟิงตอบ “อ้อ? นั่นไม่ใช่ปฏิกิริยาที่ข้าคาดหวังจากเจ้า! ข้ารู้ว่าหญิงคนนั้นพูดจาตรงไปตรงมา แต่ร่างกายของเธอล้นสุดๆ การเดินทางไปโตเกียวยาวไกล เจ้าควรใช้โอกาสนี้ดันเธอลงไปเลย!” เจ้าเหมินเจี้ยวก๊กแสดงท่าทีเสเพลทันที {หมายเหตุผู้แปล: ‘ดันลง’ ที่นี่เป็นภาษาสแลงจีนสมัยใหม่ เช่น การผลักใครบางคนลงบนเตียง} “ข้าไม่ใช่คนแบบนั้น” “แน่นอน ด้วยนิสัยของเจ้า เจ้าคงไม่ได้แค่ดันเธอลงไป แต่จะมีการเฆี่ยน เทียน ตรวน โต๊ะดึง... อืม อืม อืม เจ้าเหมินเจี้ยวก๊กพูดต่อเรื่อยๆ จิตใจเขาเต็มไปด้วยจินตนาการ “เจ้าเป็นคนโง่” “เฮ้ เฮ้ ทำไมต้องจริงจังขนาดนั้น? เจ้าไม่รู้หรือว่าฮอร์โมนของผู้ชายแรงที่สุดในตอนเช้า? ข้าไม่อาจเพลิดเพลินกับความคิดที่เสเพลบ้างหรือ? ข้ายังไม่ได้แตะต้องผู้หญิงเลยตั้งแต่การฝึกหัดเริ่มขึ้น ถ้าเป็นไปแบบนี้ ข้าคงต้องคลั่งแน่ๆ!” เจ้าเหมินเจี้ยวก๊กบ่น “มีเรื่องอื่นอีกไหม? หากไม่มี ข้าจะกลับไปหลับตาต่อ ข้าเหนื่อย” ฉู่เฟิงกล่าวด้วยความไม่อดทน “เหนื่อย? 昨夜你没有睡吗?” “ข้าต้องเผชิญกับความยุ่งยากบางอย่าง” ฉู่เฟิงยังคงไม่กระจ่างเกี่ยวกับแก่นวิญญาณ เขาไม่มีทางคิดที่จะดึงเจ้าเหมินเจี้ยวก๊กเข้ามาเกี่ยวข้องกับความวุ่นวายนี้ สิ่งนั้นอันตรายอย่างยิ่ง แม้แต่เหล่าหลิงลิงผู้อาวุโสในฐานะนักล่ายังตายเพราะมัน ฉู่เฟิงเชื่อว่าการบอกเล่าเรื่องนี้ให้ผู้ใดรู้โดยที่ไม่มั่นใจว่าจะไม่ก่อให้เกิดภัยคุกคามต่อพวกเขา ถือเป็นการกระทำที่ไม่ฉลาด “ที่จริง, ข้ามาที่นี่เพื่อปรึกษาอะไรบางอย่างกับเจ้า ข้าได้ฝันประหลาดๆ มาเรื่อยๆ ล่าสุด... เฮ้ ข้ากำลังพูดถึงเรื่องจริงจังกับเจ้า ทำไมเจ้าถึงผลักข้าออกไปข้างนอก?” เจ้าเหมินเจี้ยวก๊ก กล่าว “เราคุยกันทีหลังได้ ข้าจะงีบหลับก่อน” — “ไอ้คนเลว มันต้องทำอะไรเสเพลเมื่อคืนแน่ๆ...”