บทที่ 1997 ความทรงจำที่น่าจดจำ เอเมอรี่กำลังยืนรอเรือเน็กซัสอยู่ที่โรงเก็บยานฐานทัพบนดวงจันทร์ โดยมีหญิงสาวผมบลอนด์แสนสวยผู้ซึ่งดูตื่นตาตื่นใจอยู่ตลอดเวลายืนอยู่ข้างๆ เพียงไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ เธอเพิ่งได้รับประสบการณ์ที่ไม่อาจจินตนาการได้ นั่นคือการทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าและมาถึงดวงจันทร์ ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอเคยฝันถึงเพียงในวัยเด็กเท่านั้น หลังจากทัวร์ชมฐานทัพอันยิ่งใหญ่เป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง ตอนนี้เธอก็พร้อมแล้วสำหรับการเดินทางครั้งใหม่ท่ามกลางดวงดาว ฐานทัพบนดวงจันทร์มอบประสบการณ์การทัวร์ที่น่าทึ่ง โดยจัดแสดงสิ่งมหัศจรรย์จากความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี ทุกภาพที่เห็นทำให้เกวนตกอยู่ในความประหลาดใจ และเมื่อการทัวร์สิ้นสุดลง เธอก็มายืนอยู่ที่โรงเก็บยาน เฝ้ารอขั้นตอนต่อไปของการผจญภัยในอวกาศของพวกเขาอย่างใจจดใจจ่อ "แล้วเรากำลังจะไปที่ไหนกันนะ?" เกวนถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและอยากรู้อยากเห็น เอเมอรี่ยิ้มให้กับความกระตือรือร้นของเธอ "เมืองเทอร์ร่า" เขาตอบ เมื่อเช้าวันนั้น เอเมอรี่เพิ่งได้รับอนุมัติสำหรับการเดินทางสองสัปดาห์โดยใช้คะแนนเฟรคชั่นไป 1,000 แต้ม การตัดสินใจพาเกวนมาท่องเที่ยวในอวกาศครั้งแรกนั้นถูกกำหนดไว้อย่างแน่วแน่ สำหรับการสำรวจอวกาศครั้งนี้ เอเมอรี่ได้เลือกยามาและยามิให้มาเป็นผู้คุ้มกัน เมื่อทุกอย่างพร้อม เรือเน็กซัสก็เฝ้ารอผู้โดยสารของมัน พร้อมที่จะพาพวกเขาพุ่งทะยานออกไปสู่ห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่ที่ไม่มีใครรู้จัก ก่อนที่เรือเน็กซัสจะออกเดินทาง ยานประเภทดราก้อนฟลายก็ร่อนลงมาจากโลก จากประตูยานมีหญิงสาวแสนสวยสองคนก้าวออกมา นั่นคือเคลียและมอร์กาน่า พวกนางเดินตรงเข้ามาหาเอเมอรี่อย่างสง่างาม เคลียเผยรอยยิ้มขณะมองดูทั้งคู่แล้วเอ่ยขึ้นว่า "ฉันพอมีเวลาว่างนิดหน่อย... รังเกียจไหมถ้าฉันจะขอร่วมทางไปด้วย?" เอเมอรี่ชะงักไปชั่วครู่ ลังเลที่จะตอบในทันที แต่เกวนผู้เป็นมิตรเสมอมาได้คว้าโอกาสนั้นไว้ เธอคว้าแขนของเคลียแล้วอุทานด้วยความร่าเริง "แน่นอนค่ะ! ฉันดีใจมากที่คุณจะไปด้วยกัน" ในขณะเดียวกัน มอร์กาน่าก็โบกมือไล่ฝาแฝดนักเวทให้ออกไปโดยไม่ได้ขออนุญาต โดยยืนยันสถานะของเธอในฐานะผู้พิทักษ์ของเอเมอรี่ในการเดินทางครั้งนี้ เมื่อเข้าใจว่าไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องปฏิเสธ เอเมอรี่จึงกล่าวว่า "เอาล่ะ งั้นไปกันเถอะ" ด้วยการร่วมกลุ่มของเคลีย การเดินทางในอวกาศสามวันก็กลายเป็นทริปที่สนุกสนานและเบาสบายอย่างไม่คาดคิด เคลียผู้เต็มไปด้วยความกระตือรือร้นได้ร่วมมือกับหญิงสาวอีกสองคน แกล้งบังคับให้เอเมอรี่รับบทบาทต่างๆ ทั้งการขับยาน แสดงทักษะการทำอาหาร และแม้แต่การสร้างความบันเทิงให้กับกลุ่ม สิ่งที่ตอนแรกตั้งใจจะเป็นการเดินทางอันเงียบสงบกลับกลายเป็นโอกาสที่หาได้ยากสำหรับการสร้างความสัมพันธ์และแบ่งปันเสียงหัวเราะ เคลียยังช่วยสร้างบรรยากาศให้มีชีวิตชีวาขึ้นด้วยการนำเครื่องดื่มแอลกอฮอล์หลากหลายชนิดมาแนะนำ โดยหวังว่าจะสร้างบรรยากาศและพยายามล่อลวงเกวนให้ทำเรื่องซุกซนบางอย่าง แต่ก็ไม่สำเร็จนัก อย่างไรก็ตาม เมื่อเอเมอรี่จำเป็นต้องไปที่ห้องนักบินเพื่อควบคุมและนำทางยาน ทั้งสามสาวก็ใช้เวลาผ่อนคลายและสนทนากัน ในช่วงเวลาหนึ่ง เคลียได้เผยความในใจอย่างจริงใจว่า "ฉันหวังว่าเธอจะไม่ว่าอะไรนะที่ฉันมาขอแจมทริปนี้แบบนี้" เกวนตอบด้วยรอยยิ้มอบอุ่น "ไม่เลยค่ะ ฉันไม่ว่าอะไรเลย ฉันเข้าใจดี" เคลียจ้องมองเกวนด้วยสายตาที่มีความหมายและกล่าวว่า "เขายังคงรักคุณ... คุณก็รู้..." เมื่อไม่ได้รับคำตอบจากเกวน เคลียจึงหันไปหามอร์กาน่าและพูดว่า "ฉันอ่านใจเขาไม่ได้อีกต่อไปแล้ว แต่เธอทำได้... บอกนางสิ" มอร์กาน่าสบตาเกวน ยืนยันในสิ่งที่เคลียพูด แล้วดื่มเครื่องดื่มของเธอเข้าไปอึกใหญ่ เกวนยังคงรักษาท่าทีสงบนิ่ง เธอเผยรอยยิ้มจางๆ แล้วกล่าวว่า "ไม่หรอกค่ะ... สำหรับเรามันจบลงไปแล้ว..." "ได้โปรด... อย่าพูดแบบนั้นเลย..." เคลียวิงวอน เธอรู้ดีถึงประวัติศาสตร์ระหว่างเกวนและอาเธอร์ ความจริงที่ทุกคนรู้คือเกวนไม่เคยแต่งงานกับอาเธอร์จริงๆ และเคลียเชื่อว่าความรู้สึกลึกๆ ยังคงหลงเหลืออยู่ระหว่างทั้งคู่ แต่เกวนยังคงนิ่งเงียบ เคลียกล่าวเสริมว่า "ฉันแค่ต้องการจะบอก... พูดตามตรงนะเวลาที่ฉันเห็นพวกคุณสองคน... ฉันรู้สึกหงุดหงิด... ไม่ใช่เพราะฉันรังเกียจคุณ... แต่เพราะฉันเกลียดสิ่งที่ตัวเองทำลงไปเมื่อ 20 ปีก่อน" นางแบกรับความรู้สึกผิดจากการกระทำของตนเองเมื่อสองทศวรรษก่อน ที่ทำให้เกวนเข้าใจผิดว่าอนาคตระหว่างเธอกับเขานั้นไม่มีทางเป็นไปได้ จนนำไปสู่การแยกทางกัน ตอนนี้เธอจึงต้องการที่จะแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาด "ฉันอยากจะบอกว่า... ฉันผิดไปแล้ว... และฉันหวังว่านี่ไม่ใช่เหตุผลที่ทำให้คุณปฏิเสธโอกาสที่จะเป็นนักเวทนะ" เคลียกล่าวอย่างจริงจัง เกวนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วตอบด้วยความขอบคุณ "ขอบคุณค่ะ..." เธอกล่าวกับเคลีย "ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงรักคุณ... แต่อย่าเสียใจไปเลยค่ะ มันไม่ใช่ความผิดของคุณ ท้ายที่สุดแล้วมันเป็นการตัดสินใจของฉันเองที่จะทิ้งเขาไปในตอนนั้น และมันจะเป็นการตัดสินใจของฉันเองที่จะเลือกในครั้งนี้... ที่จะเลือกเส้นทางของฉัน" ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วจนกระทั่งมอร์กาน่าแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นในสภาพกึ่งเมามาย "ไม่... มันไม่ใช่ความผิดของเธอหรู่... มันเป็นความผิดของเขานั่นแหละ..." ความโกรธปรากฏชัดบนใบหน้าของเธอ คำพูดนั้นทำลายความจริงจังลงอย่างรวดเร็ว เปลี่ยนสีหน้าของพวกเธอให้กลายเป็นรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ขณะที่พวกเธอชนแก้วและจิบเครื่องดื่มกันต่อไป เมื่อเอเมอรี่กลับมา ทั้งสามดูเหมือนจะตั้งใจเก็บเรื่องที่สนทนากันไว้เป็นความลับ และเคลียก็กล่าวเตือนอย่างขี้เล่นว่า "อย่าคิดอ่านใจพวกเราเชียวนะ!! ไม่อย่างนั้นฉันจะทำให้ทริปนี้กลายเป็นฝันร้าย!" การได้เห็นมิตรภาพระหว่างทั้งสามคนทำให้เอเมอรี่รู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก ขณะที่เรือเน็กซัสลอยลำผ่านห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่ ทุกคนต่างประหลาดใจกับภาพเนบิวลาดวงดาวอันน่าหลงใหล สีสันที่เต้นระบำอย่างสอดประสาน เฉดสีที่สดใสแต่งแต้มภาพผืนผ้าใบแห่งจักรวาลที่จับใจความสำคัญของเอกภพเอาไว้ ในวินาทีนั้น เขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงใครบางคนจากอดีต คนที่การมีตัวตนของเขาขาดหายไปทำให้เกิดความรู้สึกสะกิดใจในห้วงความคิด มอร์กาน่ารับรู้ได้ถึงการเปลี่ยนแปลงในอารมณ์ของเอเมอรี่ สายตาที่เย็นชาของเธอสบเข้ากับเขา และเธอก็ให้ความเห็นตามสไตล์ที่นิ่งเฉยของเธอว่า "เห็นไหม... ทั้งหมดนี้ก็เป็นความผิดของนาย" การหยอกล้ออย่างสนุกสนานระหว่างทั้งสามยังคงดำเนินต่อไป สร้างบรรยากาศของความเป็นเพื่อนและประสบการณ์ที่แบ่งปันร่วมกัน เสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วพื้นที่จำกัดของยาน พัดพาเอาภาระหนักอึ้งในใจออกไปและสร้างความรู้สึกเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน เมื่อเรือเน็กซัสร่อนลงสู่ดาวเทอร์ร่าอย่างงดงาม เมืองที่ส่องสว่างไสวก็ทอดตัวกว้างอยู่เบื้องหน้าพวกเขาทั้งหมด เผยให้เห็นถึงความก้าวหน้าและการปรับปรุงที่เกิดขึ้นในที่แห่งนั้น