บทที่ 416 - ฝูงหมาป่า ลึกลงไปในป่าต้องห้าม ร่างหลายร่างกำลังวิ่งด้วยความเร็วที่น่าทึ่ง วูบ!! ร่างเหล่านั้นปกคลุมไปด้วยขนหนา ดูใหญ่โตและน่าเกรงขาม ร่างกายของพวกมันมีขนาดใหญ่กว่ามนุษย์ปกติถึงสองเท่า มาพร้อมกับกรงเล็บและเขี้ยวที่แหลมคม พวกมันคือร่างหมาป่าเฟย์ที่กำลังพุ่งตัวผ่านป่าทึบไปในรูปแบบขบวน กิ่งไม้และพุ่มไม้ถูกชนจนหักสะบั้นอย่างรุนแรงขณะที่พวกมันวิ่งผ่าน ร่างมหึมาทั้งห้านี้ออกล่าด้วยกันเป็นฝูงตามวิสัยของเผ่าพันธุ์ จ่าฝูงที่อยู่ด้านหน้าสุดมีขนสีแดงสลับดำ ส่วนอีกสามตัวที่ตามหลังมามีขนสีน้ำตาล และตัวที่ปิดท้ายฝูงเป็นสีขาวโพลน พวกมันไล่ล่าเหยื่อไปทั่วป่าทึบโดยไม่หยุดจนกว่าเป้าหมายจะถูกกำจัด พวกมันมาถึงลานกว้างเล็กๆ แห่งหนึ่งเมื่อทันใดนั้น ทั้งหมดก็ได้ยินเสียง "โฮ่วววววว!!!" เสียงหอนก้องกังวานไปทั่วป่า มันเป็นสัญญาณเรียกให้ทั้งห้าหยุดสิ่งที่กำลังทำอยู่ทันทีและให้รีบตามเสียงนั้นไป พวกมันหันหลังกลับและเริ่มออกวิ่งอีกครั้ง ในที่สุดหมาป่าทั้งห้าก็มาถึงกระท่อมหลังเล็กที่ไม่ไกลจากป่าฟีเลเนียนนัก ร่างทั้งห้าค่อยๆ เปลี่ยนกลับเป็นร่างมนุษย์ พวกเขาหยิบเสื้อผ้าที่แขวนไว้หน้ากระท่อมมาสวมใส่ ก่อนจะผลักประตูไม้ที่ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดเปิดออกแล้วเดินเข้าไปข้างใน "พี่เอเมอรี่ ผ่านไปเพียงชั่วโมงเดียวเองเหรอคะ? เร็วมากเลยนะ" เอเมอรี่ซึ่งยืนอยู่หน้าโต๊ะตัวใหญ่หันกลับมาทักทายพวกเขา "ไม่ต้องห่วงครับ แค่นี้ก็น่าจะเพียงพอแล้ว เชิญนั่งลงก่อนทุกคนเลย... กลิทา, ไทรา, เลลิธ, ลิลิธ และเธอด้วย มอร์กาน่า" พี่น้องตระกูลเฟย์ทั้งห้านั่งลงบนเก้าอี้ที่เรียงรายอยู่รอบโต๊ะ ก่อนที่เอเมอรี่จะหยิบมีดเล่มเล็กออกมา "ขอโทษด้วยนะครับ มันอาจจะเจ็บนิดหน่อย" เอเมอรี่กรีดลงบนมือของแต่ละคนเพื่อรีดเลือดจากฝ่ามือออกมาเพียงเล็กน้อย เขาหยดเลือดลงในขวดแก้วใบเล็กและเริ่มทำเครื่องหมายกำกับไว้ "เป็นยังไงบ้างคะพี่! มันได้ผลไหม!" "เดี๋ยวก่อนครับกลิทา ใจเย็นๆ นะ" เอเมอรี่หยดของเหลวลงในขวดเลือดแต่ละขวดพลางเฝ้าดูพวกมันค่อยๆ หลอมรวมเข้าด้วยกัน หลังจากนั้นเขาก็ใช้ทักษะปรุงยาพิเศษของเขา [Fragmentation - การแยกส่วน] ของเหลวเหล่านั้นจับตัวเป็นก้อนและลอยขึ้นสู่อากาศอย่างแผ่วเบา มันลอยนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ รวมตัวกันเป็นก้อนเดี่ยว แล้วจู่ๆ ก็แยกตัวออกเป็นสีต่างๆ ได้แก่ ลูกแก้วสีแดงขนาดใหญ่ ลูกแก้วสีขาวที่เป็นประกาย และหยดขนาดเล็กจิ๋วที่มีสีแดงก่ำวาววับ จากนั้นเขาก็ใช้ [Analyze - วิเคราะห์] กับของเหลวสีแดง ข้อมูลต่างๆ ก็เริ่มปรากฏขึ้นในหัวของเขาทันที "อันนี้ของกลิทานะ" [มนุษย์ - หญิง] [พลังต่อสู้ - 20] [พลังวิญญาณ - 22] [ความสามารถธาตุ - น้ำแข็งและพืช] [พรสวรรค์วิญญาณระดับ B] นี่คือข้อมูลที่เอเมอรี่ได้รับ เขาพบว่าตนเองสามารถอ่านข้อมูลของบุคคลใดก็ตามได้โดยใช้เลือดของคนผู้นั้นผ่านการกรองด้วยของเหลวพิเศษที่เกอัส (Gaious) ได้สอนไว้ เขาเริ่มใช้เทคนิคนี้ได้หลังจากเรียนรู้สรีระมนุษย์จากนักเวทย์ชราคนนั้น เอเมอรี่พอใจกับผลลัพธ์นี้มาก การที่สามารถตรวจสอบค่าพลังของใครก็ตามได้ถือเป็นความสำเร็จที่ช่วยให้ทุกอย่างสะดวกสบายขึ้นมากสำหรับเขา "เอาล่ะกลิทา ในหนึ่งสัปดาห์นี้พลังวิญญาณของเธอเพิ่มขึ้นอีกสองหน่วย ดีมากครับ ต่อไป" เอเมอรี่ขยับไปยังลูกแก้วเลือดถัดไปที่ยังคงลอยตัวอยู่อย่างเกียจคร้าน "อันนี้ของไทรา พี่คนโต" [มนุษย์ - หญิง] [พลังต่อสู้ - 21] [พลังวิญญาณ - 22] [ความสามารถธาตุ - ดินและพืช] [พรสวรรค์วิญญาณระดับ C] "และสองคนนี้คือฝาแฝด ลิลิธกับเลลิธ" [มนุษย์ - หญิง] [พลังต่อสู้ - 20] [พลังวิญญาณ - 17] [ความสามารถธาตุ - ลมและพืช] [พรสวรรค์วิญญาณระดับ C] [มนุษย์ - หญิง] [พลังต่อสู้ - 21] [พลังวิญญาณ - 16] [ความสามารถธาตุ - ลมและพืช] [พรสวรรค์วิญญาณระดับ C] "สุดท้าย ขอพี่ดูของเธอหน่อยนะมอร์กาน่า" [มนุษย์ - หญิง] [พลังต่อสู้ - 25] [พลังวิญญาณ - 38] [ความสามารถธาตุ - ไฟ, พืช และความมืด] [พรสวรรค์วิญญาณระดับ A] "ส่วนเธอนั้น พลังวิญญาณเพิ่มขึ้นถึง 4 หน่วยภายในหนึ่งสัปดาห์ ถือเป็นผลลัพธ์ที่ยอดเยี่ยมมากครับมอร์กาน่า" คำพูดของเอเมอรี่ทำให้พี่น้องคนอื่นๆ พากันมองเธอด้วยความอิจฉา มอร์กาน่าที่ปกติจะเย็นชาอดไม่ได้ที่จะมีรอยยิ้มอ่อนโยนที่เปี่ยมไปด้วยความสุขปรากฏขึ้นบนใบหน้า "แหม พี่เอเมอรี่! พี่ทำน้องสาวพวกเราเสียคนแล้วนะ... พี่ทำอะไรลงไปคะ!" "หือ!? ผมทำอะไร?" เอเมอรี่ขมวดคิ้วด้วยความงุนงงต่อข้อกล่าวหานั้น "พี่มอร์กาน่าของพวกเราดูสวยขึ้นเพราะรอยยิ้มของพี่ พี่ต้องรับผิดชอบนะ!" เอเมอรี่ยิ้มแห้งๆ เป็นการตอบกลับ ในขณะที่มอร์กาน่าหันขวับไปถลึงตาใส่กลิทาน้องเล็กของตระกูลทันที "ฮะฮะ ผมไม่ค่อยเข้าใจที่พวกเธอพูดนะ เธอก็สวยมาตั้งแต่วันที่ผมรู้จักแล้วล่ะ" ทันทีที่พูดจบ เอเมอรี่ก็สังเกตเห็นว่ามอร์กาน่ากำลังหน้าแดงและหลบสายตาเขาโดยเอาแต่จ้องมองที่พื้น เขาจึงรีบพูดเสริม "พวกเธอก็สวยทุกคนนั่นแหละ... ฮะฮะ" สถานการณ์ในกระท่อมกลับมาวุ่นวาย พี่น้องต่างพูดคุยกันอย่างตื่นเต้นพลางล้อมหน้าล้อมหลังแกล้งหยอกล้อมอร์กาน่าและจิ้มแก้มเธออย่างสนุกสนาน พวกเขาเป็นเช่นนี้อยู่ครู่หนึ่งจนกระทั่งไทราพูดแทรกขึ้นมา "พวกเรารู้สึกแข็งแกร่งขึ้นจริงๆ นะคะ... เหมือนว่าฉันจะเข้าถึงและรับรู้สิ่งต่างๆ รอบตัวได้ดีขึ้นกว่าเดิม" กลิทาเสริม "ใช่ค่ะพี่ เมื่อวานฉันเหมือนจะคุยกับดอกไม้ได้ด้วยนะ" "..." เอเมอรี่เพียงแค่จ้องมองเธอ เขาไม่แน่ใจว่าเรื่องนั้นจะเป็นไปได้จริงหรือเปล่า... เขาหยิบขวดแก้วอีก 5 ใบที่เป็นสีทองเปล่งประกายออกมาและยื่นให้พวกเธอคนละใบ "เอาล่ะ อันนี้สำหรับสัปดาห์หน้า เดี๋ยวเรามาตรวจกันใหม่คราวหน้าครับ" "รับทราบค่ะพี่เอเมอรี่" พวกเขาทั้งหมดพูดขึ้นพร้อมกัน ยกเว้นมอร์กาน่าที่ยังคงอยู่ในห้องขณะที่คนอื่นๆ เดินออกไป "เธอด้วยนะมอร์กาน่า ผมคงต้องอยู่ที่นี่อีกสักพัก ยังมีหลายอย่างที่ต้องตรวจสอบ" น้ำเสียงของเอเมอรี่ค่อนข้างห้วน มอร์กาน่าพยักหน้าตอบรับก่อนจะเดินออกจากกระท่อมไปเงียบๆ ตามหลังพี่น้องของเธอ เมื่อพี่น้องจากไปแล้ว เอเมอรี่ก็นำขวดแก้วสองใบออกมาวางเคียงกันบนโต๊ะ ใบหนึ่งเป็นขวดสีทองเหมือนกับที่เขาเพิ่งให้กับพวกสาวๆ ไป ส่วนอีกใบเป็นขวดสีแดงก่ำที่เขาเก็บรวบรวมมาตลอดหลายสัปดาห์ เอเมอรี่ตรวจสอบส่วนผสมอื่นๆ บนโต๊ะจนพร้อมแล้วจึงพูดขึ้นว่า "ในที่สุด ก็ได้เวลาลงมือทำสักที"