Chapter 444 - ความทรงจำ ทั้งสองคนมาถึงกลุ่มก้อนหินที่ถูกจัดวางไว้ในป่า ซึ่งอยู่ตรงเขตชายขอบของเมืองไลออนอาร์ค แสงอาทิตย์ยามอัสดงสีแดงฉานปรากฏให้เห็นอยู่สุดขอบฟ้า ครั้งสุดท้ายที่พวกเขามาที่นี่คือช่วงระหว่างการรุกราน โดยไม่รู้ว่ามีอะไรรอพวกเขาอยู่เบื้องหน้า เขาจำเป็นต้องทำให้แน่ใจ โชคดีที่ตอนนี้พลังวิญญาณของเขาเพิ่มสูงขึ้นอีกขั้น เอเมอรีจึงสามารถใช้สัมผัสวิญญาณได้แม่นยำยิ่งกว่าเดิม "คุณพูดถูก ผมสัมผัสได้ว่ามีทหารลาดตระเวนอยู่ข้างนอกแค่สองโหล แล้วก็ข้างในอีกหนึ่งโหล รวมกับสาวใช้อีกคนหนึ่ง" เขาตั้งสมาธิไปยังจุดหนึ่งภายในแล้วเปิด [ประตูมิติ] ทั้งสองเดินเข้าสู่ความว่างเปล่าในอวกาศ และเพียงเท่านี้ พวกเขาก็เข้ามาอยู่ภายในพระราชวังแล้ว "ตอนนี้ชั้นสองไม่มีใครอยู่" เอเมอรีกระซิบ "รีบหาของที่คุณต้องการเถอะ ผมจะคอยระวังให้ที่นี่เอง" เกว็นจ้องมองเขาด้วยสายตาที่อ่อนโยนและเปี่ยมไปด้วยความรักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะคลี่ยิ้มแสนหวานอย่างซาบซึ้งใจ "เวทมนตร์ของคุณไม่เคยทำให้ฉันประหลาดใจน้อยลงเลยนะ เอเมอรี... ขอบคุณนะ" "ไม่ต้องห่วงหรอก รีบไปเถอะ เข้าใจไหม?" เพราะการฝึกฝนในห้วงเคออสของเอเมอรี ทำให้พวกเขาเจอกันได้เพียงสัปดาห์ละครั้ง แต่หลังจากผ่านไป 6 เดือน เอเมอรีก็เริ่มชินกับการพูดคุยกับเกว็นได้อย่างเป็นกันเอง อย่างแรก เกว็นตัดสินใจเข้าไปในห้องของคุณพ่อซึ่งอยู่ที่ปลายโถงที่เอเมอรีเฝ้าอยู่ 6 เดือนผ่านไปแล้ว และแน่นอนว่าหลายสิ่งหลายอย่างได้เปลี่ยนไป เตียงขนาดใหญ่แทบจะพังยับเยิน ของประดับมีค่าถูกพวกปล้นสะดมฉกชิงไปหมดสิ้น ส่วนผ้าปูที่นอนก็ขาดวิ่นไม่ต่างจากธงประดับที่เคยแขวนอยู่เหนือหัวเตียง หน้าต่างที่เคยเปิดรับวิวทะเลถูกปิดกั้นด้วยเศษซากปรักหักพังและคานไม้ที่พังลงมา ราวกับจะบอกว่าอาณาจักรที่ล่มสลายแห่งนี้ไม่มีอนาคตอีกต่อไป เธอเดินสำรวจไปรอบห้องด้วยความระมัดระวังเพื่อไม่ให้เหยียบโดนสิ่งใด และสัมผัสสิ่งของที่คุ้นเคยซึ่งพบเห็น ผนังห้องตอนนี้เต็มไปด้วยรอยเขม่าและฝุ่นละออง แต่สัมผัสภายใต้ปลายนิ้วของเธอยังคงคุ้นเคย เช่นเดียวกับธงและผ้าปูที่ขาดวิ่น ลึกๆ ในใจ เธอรู้ดีว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอได้มาที่นี่ หลังจากผ่านไปไม่กี่นาที เกว็นก็กลับมาหาเอเมอรีแล้วพูดว่า "ฉันคงดูแปลกสินะที่ขอให้คุณทำเรื่องนี้? ก็นะ ฉันคิดว่าคุณคงไม่ตำหนิฉันหรอกถ้าฉันจะ... เพ้อฝันไปหน่อยน่ะ?" เกว็นส่งยิ้มล้อเลียนให้เอเมอรี เขาสัมผัสได้ถึงเจตนาเบื้องหลังคำถามนั้นและตัดสินใจที่จะไม่สนองความต้องการในแง่นั้น "หมดแค่นี้เหรอ?" หากเธอรู้ว่าเอเมอรีพยายามเลี่ยงคำถาม เธอก็ไม่ได้แสดงท่าทีใดๆ ออกมา "แน่นอนว่าไม่สิ เอเมอรี... ไปเถอะ ต่อไปเราจะไปที่ห้องของฉันกัน" ในเมื่อเธอได้เห็นห้องของคุณพ่อแล้ว เธอจึงตัดสินใจไม่ระมัดระวังตัวมากนัก ย่างก้าวของเธอเบาสบายขึ้นและร่างกายก็ไม่ตึงเครียดเหมือนก่อน ซึ่งเอเมอรีมองว่าเป็นสัญญาณว่าเธอได้ปลดล็อกความรู้สึกบางอย่างในใจแล้ว พวกเขามาถึงอีกโถงหนึ่ง ซึ่งกว้างน้อยกว่าโถงแรก ทั้งคู่เดินตรงไปที่ประตูบานหนึ่งทางด้านขวา เมื่อเธอเห็นว่าสภาพห้องส่วนใหญ่ยังคงเดิม สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นความร่าเริงอย่างปิดไม่มิด "คุณรู้ไหม เอเมอรี..." เกว็นเริ่มพูดขณะที่ทั้งคู่เดินเข้าไปในห้อง "ถ้าเป็นเมื่อก่อน... การที่คุณเข้ามาในห้องนี้อาจหมายถึงการถูกจำคุกตลอดชีวิตหรือถึงขั้นประหารชีวิตเลยนะ" เธอกล่าวพร้อมรอยยิ้มหยอกเย้า "งั้นเหรอ" เอเมอรีเลิกคิ้วมองเธอ "จริงๆ แล้ว ผมเคยเข้ามาในห้องนี้มาก่อนนะ" "จริงเหรอ?" เกว็นหันกลับมามองเขาด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่ดวงตาของเธอจะเป็นประกายเมื่อนึกออก "อ้อ ใช่! คุณพูดถูก ฉันเคยลากคุณมาที่นี่เพื่อ... เรื่องอะไรนะ..." "คุณเคยบังคับให้ผมแบกหนังสือจากห้องสมุดพระราชวังมาที่นี่" "ใช่... ฉันแทบจำไม่ได้เลย... ทำไมฉันถึงบังคับคุณทำแบบนั้นอีกล่ะ?" "ผมจะไปรู้ได้ยังไง" เอเมอรียักไหล่ หญิงสาวหัวเราะเบาๆ ในลำคอเมื่อนึกถึงเรื่องนั้น เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยรอยยิ้มร่าเริง ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าภาพวาดขนาดใหญ่แล้วดึงมันลงมาจากผนัง "โอ้ มันยังอยู่!" เอเมอรีมองไปทางเกว็นและเห็นช่องเก็บของที่ซ่อนอยู่ใต้ตำแหน่งที่เคยแขวนภาพวาดไว้ เธอเปิดมันออกง่ายๆ และเทเครื่องประดับจำนวนหนึ่งลงบนเตียง ก่อนจะพบสิ่งที่เธอกำลังตามหา เขาพยายามจะดูว่าสิ่งนั้นคืออะไร แต่เกว็นส่งยิ้มทะเล้นยิ่งกว่าเดิมให้เขาและพยายามซ่อนสิ่งนั้นไว้หลังเสื้อคลุม "เฮ้ เอเมอรี หลับตาหน่อย!" "คุณจะทำอะไร-" "น่า แค่แป๊บเดียวเอง!" เอเมอรีทำตามคำขอและหลับตาลง ท้ายที่สุดแล้วด้วยความสามารถด้านสัมผัสวิญญาณ เขาก็สามารถรับรู้รอบตัวได้แม้จะหลับตาก็ตาม อย่างไรก็ตาม เขาไม่คาดคิดว่าเธอจะคว้ามือเขาแล้วลากออกไปข้างนอก เธอเคยทำแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว แต่ไม่รู้ทำไมครั้งนี้มันกลับให้ความรู้สึกบางอย่างกับเขา เมื่อออกมาข้างนอกแล้ว แม้จะหลับตาอยู่ เขาก็ได้กลิ่นไอเค็มของทะเลที่ลมยามค่ำคืนพัดพามา "ลืมตาได้แล้ว!" เมื่อเขาลืมตาขึ้น เกว็นก็นำบางอย่างมาวางไว้บนมือของเขา เมื่อเห็นวัตถุในมือ หัวใจของเขาก็เต้นผิดจังหวะ ภายใต้สัมผัส เขารู้สึกได้ถึงลายไม้บนผิวกล่อง ความรู้สึกที่แต่ละมุมของกล่องปลุกความทรงจำพิเศษที่เขาฝังลึกไว้ในใจให้ตื่นขึ้นมา เขาสัมผัสไปที่ส่วนหนึ่งของกล่องแล้วมันก็เปิดออก เผยให้เห็นงานแกะสลักรูปหญิงสาวคนหนึ่ง หญิงสาวคนเดียวกันกับที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้ เขาพูดไม่ออกและความคิดก็ตีรวนจนยุ่งเหยิงไปหมด "ทำไม... มันถึงอยู่ที่นี่?" นี่คือกล่องที่เขาทำเป็นของขวัญให้เธอในพิธีบรรลุนิติภาวะอายุ 16 ปี แต่สิ่งที่เอเมอรีรู้ครั้งสุดท้ายคือกล่องนี้น่าจะถูกทิ้งเป็นขยะไปแล้วในวันนั้น ดังนั้นทำไมเกว็นถึงยังมีกล่องนี้อยู่? เกว็นหัวเราะเบาๆ กับปฏิกิริยาของเขา แต่เธอกลับทำสีหน้าจริงจังทันทีที่พูดว่า "บอกตามตรงนะ ฉันไม่รู้หรอกว่ากล่องนี้ยังอยู่หรือหายไปแล้วหลังจากการโจมตี สิ่งที่ฉันมีก็แค่ความหวัง แต่ถ้ามันไม่อยู่ที่นี่... อย่างน้อยฉันก็ได้มีช่วงเวลาส่วนตัวกับคุณโดยไม่มีผู้หญิงคนอื่นๆ เข้ามายุ่ง" เอเมอรีจ้องมองเธอด้วยความสับสน ขณะที่เกว็นยังคงพูดต่อ "เอเมอรี ฉันรู้จักคุณมาตั้งแต่เรายังเด็ก คุณน่ะซื่อบื้อจนไม่รู้เลยใช่ไหมว่าผู้หญิงพยายามเรียกร้องความสนใจจากคุณมาหลายเดือนแล้ว" เธอเอื้อมมือออกไปกุมกล่องและมือกุมมือของเอเมอรีไว้ สัมผัสของเธอแผ่วเบาและปลุกความรู้สึกที่หลับใหลอยู่ในใจเขามานาน "ฉันหวังว่ากล่องนี้จะเป็นเครื่องยืนยันว่า... ฉัน..." เกว็นกลืนน้ำลาย พยายามรวบรวมความกล้า "ฉันคิดถึงคุณมาตลอดเลยนะ เอเมอรี ในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมานี้... ฉันเพิ่งรู้ตัวว่าฉันคอยแต่จะเรียกร้องความสนใจจากคุณ เหมือนกับตอนที่เรายังเด็กๆ..." เกว็นจ้องมองเขา ดวงตาของเธอพยายามถ่ายทอดความรู้สึกทั้งหมดที่อยู่ข้างใน "เอเมอรี... คุณรู้สึก... เหมือนกันไหม?" กล่องใบนั้นเป็นชนวนที่ทำให้ความรู้สึกในอดีตที่ถูกฝังไว้พรั่งพรูออกมา ทุกสิ่งที่พวกเขาเคยผ่านด้วยกันมาประเดประดังออกมาเหมือนเขื่อนที่แตกทะลาย ทำให้เขาไม่สามารถแม้แต่จะปฏิเสธ หญิงสาวคนนี้... เธอทำให้เขาคิดถึงเธอมานานมากแล้ว เอเมอรีรู้สึกได้ว่าหัวใจของเขาเต้นแรงมาก เขาขยับก้าวเข้าไปหาหญิงสาวในฝัน เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ และลูบผมสีทองของเธออย่างอ่อนโยน สายตาของทั้งคู่ประสานกันในตอนที่เขาพูดว่า "ใช่ ผมรู้สึกเหมือนกัน" เอเมอรีเห็นดวงตาของเธอเป็นประกายขึ้นมาในทันที ตามมาด้วยรอยยิ้มขณะที่เธอโผเข้ากอดเขา โดยมีสายลมยามค่ำคืนพัดผ่านโอบล้อมทั้งสองคนไว้อย่างแผ่วเบา