บทที่ 50: เดต [I] เอ็ดนาแทบไม่เชื่อว่าสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ตรงหน้า เธอก้มลงมองมือของตัวเอง นิ้วเรียวประณีตที่ได้รับการดูแลอย่างดีเกี่ยวประสานกับมือของเขา อาเซล เธอกำลังเดินอยู่ในย่านล่างของเมืองหลวง สวมชุดเดรสสีน้ำตาลเรียบๆ มีเชือกผูกสีงาช้าง ผมยาวปล่อยสยายตามธรรมชาติ ไม่ได้แตะต้องครีมหรือเครื่องหอมแบบที่ใช้กันในปราสาท ถ้าใครมองเข้ามา เธอก็เป็นแค่สาวชาวบ้านหน้าตาดีคนหนึ่งที่ออกมาเดินเล่นกับคนรัก คนรักของเธอ ให้ตายสิ แค่คิดแบบนั้นก็ทำให้เธออยากเอาหน้าซุกมือแล้วกรีดร้องออกมา เธอไม่ควรรู้สึกแบบนี้ เธอไม่ใช่เด็กสาวใจสั่นที่หลงใหลจินตนาการไร้สาระพวกนั้น แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังปล่อยใจให้คิดถึงมันอยู่ทุกวัน... แล้วตอนนี้เธอก็มาอยู่ตรงนี้จริงๆ ไม่ใช่ในชุดราตรีผ้าไหม ไม่ได้นั่งรถม้าหลวง แต่เดินด้วยเท้า อยู่บนถนน จับมือกัน กับเขา เธอพยายามเรียบเรียงว่าทุกอย่างมันเกิดขึ้นได้ยังไง เมื่อครู่ อาเซลขออนุญาตองค์จักรพรรดิ — แบบนั้นเลย ทั้งที่ปกติคนทั่วไปต้องเขียนหนังสือส่งไปยังสำนักงานเพื่อขอนัดไต่สวน เขากลับไปกลับมาในเวลาไม่ถึงยี่สิบนาที พร้อมรอยยิ้มสบายๆ เหมือนมันเป็นเรื่องเล็กน้อย แล้วถัดจากนั้น เธอก็รู้สึกเหมือนสาวใช้ทั้งกลุ่มพุ่งกรูเข้ามาเหมือนฝูงอีกา พาเธอไปเปลี่ยนเป็นชุด “ชาวบ้าน” ตอนแรกเธอก็ประท้วง — ถ้ามีคนจำเธอได้จะทำยังไง? แต่พอเธอมองตัวเองในกระจก... เธอก็ชะงักไป เธอดูมีความสุข เป็นอิสระ... จากทุกสิ่ง... ตอนนี้ ขณะที่ทั้งสองเดินเคียงกันไปตามถนนหินกรวด ฝ่ามือของเธออุ่นอยู่ในมือเขา ความคิดของเธอก็ค่อยๆ หลุดไหลไปในทิศทางที่น่าอาย เขาพาเธอมาที่นี่เพราะอยากมีความเป็นส่วนตัวหรือเปล่า? นี่เป็นแค่การออกมาเดินเล่นจริงๆ งั้นเหรอ? หรือว่ามันคือ... เดต? ไม่ๆ หยุดคิดเดี๋ยวนี้ เธอไม่ควรรีบสรุป — อาเซลสุภาพเกินกว่าจะทำอะไรแบบนั้น แต่ทำไมต้องไม่พาองครักษ์มาด้วย? ทำไมต้องทิ้งลิเลียไว้ข้างหลัง? ทำไมต้องเดินไปตามถนนเหมือนคู่รักกันด้วย? แก้มของเธอร้อนผ่าว หรือว่าเขามี... แผนอย่างอื่น? หัวใจเธอเต้นรัวเพียงแค่คิด เธอหันมองเขาด้านข้าง — ผมสีเงินของเขาเปล่งประกายใต้แสงอาทิตย์ ดวงตาสงบนิ่งและมั่นคงขณะกวาดมองร้านค้าและแผงขายอาหารข้างหน้า มีความสง่างามบางอย่างในตัวเขา เป็นความมั่นใจเงียบๆ ไม่ใช่ความมั่นใจที่มาจากสิทธิพิเศษ แต่เป็นแบบที่ได้มาจากการผ่านความยากลำบาก และให้ตายเถอะ เขายังหล่อมาก ทั้งที่สวมเสื้อผ้าชาวบ้านเหมือนกับเธอ แต่กลับดูโดดเด่นกว่าเธอได้อย่างง่ายดาย เธอจำการพบกันครั้งแรกได้ดี — ตอนนั้นเขาก็หล่ออยู่แล้วแน่นอน แต่ตอนนี้พอมองให้ดี ใบหน้าของเขาคมชัดขึ้นตั้งแต่ตอนนั้น กรอบหน้าดูเด่นขึ้น ดวงตาคมลึกและเข้มกว่าเดิม แล้วผมเส้นนั้นล่ะ — ตอนนี้ยาวขึ้นแล้ว มันเป็นแบบที่เธอแอบอยากเอานิ้วสางเล่นตอนที่ไม่มีใครมอง เขาสวยงาม เอ็ดนาดึงชายแขนเสื้อขึ้นมาปิดความแดงที่ไล่ขึ้นมาตามแขน “ใจเย็นๆ เอ็ดนา” เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ ทันใดนั้น อาเซลก็หยุดเดิน เธอเกือบเดินเลยเขาไปเพราะมัวแต่คิดฟุ้งซ่าน หัวใจเธอสะดุดวูบเมื่อรู้ว่าพวกเขาหยุดอยู่หน้าร้านอาหารไม้เล็กๆ ข้างถนน มีคนยืนล้อมอยู่รอบร้าน กลิ่นเครื่องเทศและเนื้อย่างหอมฉุนลอยคลุ้งในอากาศ คนขาย — ชายร่างกำยำเคราดก แขนเป็นรอยแผลเป็นกำลังพลิกไม้เสียบเหนือเปลวไฟที่ลุกอยู่ “ถึงแล้ว” อาเซลเอ่ยอย่างสบายๆ น้ำเสียงมีแววขี้เล่นเจืออยู่ เอ็ดนากะพริบตา นี่ไม่ใช่ตรอกเงียบๆ หรือสวนโรแมนติก หรือโรงเตี๊ยมเงียบสงบ นี่มัน... แผงขายอาหาร? ใบหน้าเธอขมวดด้วยความสับสน จินตนาการโรแมนติกของเธอเหมือนคลื่นที่กระแทกหน้าผาแล้วแตกกระจาย แต่แล้ว — อ้อ กลิ่นนั้นพุ่งเข้ามาใส่เธอ เข้มข้น ร้อนฉ่า หอมน่ากิน กลิ่นเนื้อย่างไฟผสมกับแอปเปิลไหม้ และอะไรบางอย่างที่ไม่คุ้น — เผ็ดนิดๆ และหวานเล็กน้อย เธอเห็นอาเซลแลกเหรียญไม่กี่เหรียญแล้วรับไม้เสียบมาสองไม้ ไม้เสียบยังร้อนอยู่ เนื้อชุ่มฉ่ำมันเงาเพราะน้ำและเครื่องปรุง เขายื่นไม้หนึ่งให้เธอพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เธอลังเล ริมฝีปากแยกออกเล็กน้อยด้วยความอยากรู้ แล้วเธอก็กัดลงไป และโลกทั้งใบ... ก็เปลี่ยนไป ทันทีที่ฟันของเธอจมลงในชิ้นแรก รสชาติก็ระเบิดขึ้นเต็มปาก ชุ่มฉ่ำ... นุ่ม... เผ็ด เธอรับรู้รสหลายอย่างในคำเดียว ทั้งซอส ทั้งน้ำหมัก... มันอร่อยจนบ้าไปแล้ว เนื้อสัตว์ — มันคืออะไรนะ? คล้ายสัตว์ปีก แต่เข้มข้นและชุ่มฉ่ำกว่า มันละลายในปากของเธอ “อืม...” เธอเผลอครางออกมาก่อนจะหยุดตัวเองได้ อาเซลหัวเราะเบาๆ “เป็นไงบ้าง?” เอ็ดนาไม่ตอบ เธอเพียงก้าวเข้าไปใกล้ ใช้นิ้วโป้งเช็ดคราบซอสเล็กๆ ที่มุมปากเขา... แล้วก็ก้มเลียมันอย่างกล้าหาญ เขาชะงัก เธอทำเป็นไม่เห็นอาการสั่นนิดๆ ที่ไหล่เขา และสายตาที่จ้องเธออย่างตาโต “ก็ใช้ได้” เธอพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทั้งที่หัวใจเต้นแทบไม่เป็นจังหวะ “ฉันเอาอีกห้าสิบไม้” เธอหันไปบอกคนขายพลางยืดตัวขึ้นอย่างนางสูงศักดิ์ในราชสำนัก “นี่เนื้ออะไร?” คนขายยิ้มกว้าง เห็นได้ชัดว่าประทับใจ “ไก่ขอรับ แต่ไม่ใช่ไก่ธรรมดา เมียข้าล่ะเป็นคนเพาะเลี้ยงเอง สายพันธุ์เอจิสพิเศษ นกพวกนี้หนังเหนียวกว่า เนื้อเยอะกว่า รสชาติเข้มข้นกว่า เลี้ยงไว้ทั้งเล้าแถวบึงโน่น” “ไก่เหรอ?” เธอทวนตาโต เธอเคยกินไก่มาแล้ว นับสิบครั้ง แต่ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ไม่เคยอร่อยขนาดนี้ เธอก้มมองไม้เสียบที่ว่างเปล่า ก่อนจะเงยหน้ามองอาเซลอีกครั้ง “นายพาฉันมาที่นี่เพื่อสิ่งนี้เหรอ?” เธอถาม เสียงแผ่วพร่าเล็กน้อย อาเซลยักไหล่ มุมปากกระตุกขึ้น “เดาว่าเธอน่าจะชอบ” “ฉันชอบ” เธอยอมรับ แล้วเสริมเบาๆ “ฉันยังชอบอยู่เลย” เชฟคนนั้นผิดหรือเปล่า? เขาไม่รู้จักใส่เครื่องเทศงั้นเหรอ? หรือว่านี่คือความมหัศจรรย์ของอาหารริมทางกันแน่... ชั่วครู่หนึ่ง ทั้งสองก็แค่ยืนอยู่ตรงนั้น เสียงจอแจของถนนค่อยๆ เลือนหายไป ผู้คนเดินผ่าน เด็กๆ หัวเราะ พ่อค้าแม่ค้าเรียกลูกค้าด้วยเสียงดัง เมืองยังคงดำเนินต่อไป แต่เอ็ดนายังคงนิ่งอยู่ หัวใจเธอเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างประหลาด... ตอนนี้เธอไม่ใช่จักรพรรดินีอีกต่อไป อย่างน้อยก็สำหรับวันนี้ เธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ที่แบ่งปันอาหารกับชายคนหนึ่งซึ่งทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่ และให้ตายเถอะ... เธออยากได้มากกว่านี้เหลือเกิน เธอหันไปมองคนขาย “แล้วจะเอาที่เหลือมาให้หรือไม่มา?” “เดี๋ยวนี้เลยขอรับคุณผู้หญิง!” เขารีบตอบอย่างลนลาน อาเซลยื่นถุงเหรียญอีกถุงให้โดยไม่ลังเล และไม่นานถุงกระดาษเล็กๆ ใบหนึ่งก็ถูกเติมจนเต็มไปด้วยไม้เสียบเนื้อที่ยังฉ่าเสียงดัง ขณะที่พวกเขาออกเดินอีกครั้ง เอ็ดนาก็เคี้ยวไม้ที่สองไปพลางส่งเสียงพึงพอใจในลำคอ ก่อนจะเอ่ยคำถามที่ค้างอยู่ในใจในที่สุด “ทำไมถึงทำแบบนี้?” เธอถามเบาๆ “ทำไมต้องลำบากขนาดนี้ด้วย?” อาเซลไม่ได้ตอบทันที สายตาเขาเหลือบขึ้นไปมองปราสาทที่อยู่ไกลออกไป แล้วก็ก้มลงมองมือของเธอที่ยังอยู่ในมือเขา “ผมก็แค่คิดว่า... คุณสมควรได้หายใจ” เขาพูดในที่สุด “ได้หัวเราะ ได้กินอาหารที่ทำให้คุณมีความสุข โดยไม่มีใครคอยมองอยู่” “การอยู่ในที่ที่คุณเบื่อมันคงยากน่าดู ผมเองก็ไม่ได้รู้จักสถานที่อะไรมากหรอก เพราะนี่เป็นครั้งที่สองที่ผมมาเมืองหลวง แต่ผมสัญญาว่าจะทำให้เดตครั้งนี้เป็นหนึ่งในวันที่ดีที่สุดที่คุณเคยมี” หน้าเธอแดงยิ่งกว่ามะเขือเทศ แล้วหันหน้าหนี “นี่มันเดตครั้งแรกของฉัน ยายคนโง่” เธอบ่นพึมพำ แต่ก็ยังโดนอาเซลได้ยินอยู่ดี “....อ้อ”