บทที่ 54: แผนการ เอ็ดน่าไม่รู้ว่าหัวใจของตัวเองเต้นเร็วเกินไปเพราะเครื่องเทศในเส้นบะหมี่... หรือเพราะผู้ชายที่อยู่ตรงหน้ากันแน่ แต่แน่นอนว่าต้องเป็นผู้ชายตรงหน้าเธอ ริมฝีปากของอาเซลยังคงแนบอยู่กับริมฝีปากของเธอ เขาไม่ได้อ่อนโยนเลย จูบของเขาหนักหน่วง หิวกระหาย และแทบจะสิ้นหวัง ราวกับอยากจะยึดครองเธอทั้งหมด จนไม่เหลืออะไรให้ใครแย่งชิงไปได้อีก เธอบอกได้ว่าเขาไม่ได้มีประสบการณ์มากนัก แต่เธอก็เริ่มสังเกตเห็นสิ่งแปลกประหลาดบางอย่าง... เขากำลังเรียนรู้ เรียนรู้รสชาติของเธอ จังหวะของเธอ ปฏิกิริยาของเธอ ลิ้นของทั้งสองพันเกี่ยวกัน หมุนวนและดันเข้าหากันราวกับกำลังต่อสู้และโอบกอดกันไปพร้อมๆ กัน เข่าของเธออ่อนยวบลง มือที่เขากำอยู่บนสะโพกของเธอแน่นมาก — แน่นเกินไป และทุกครั้งที่นิ้วของเขาบีบกระชับขึ้น มันก็ส่งความสั่นสะท้านไล่ไปตามสันหลังของเธอ เพียงแค่แรงกดนั้นก็ทำให้ขาของเธอสั่นระริกหนักขึ้นเรื่อยๆ จนแทบยืนไม่ไหว แล้วความร้อนก็มาเยือน — ไม่ใช่แค่จากจูบ แต่เป็นความร้อนจากที่ลึกซึ้งยิ่งกว่านั้น เธอกำลังรู้สึกอยากขึ้นมาเพียงเพราะจูบเดียว... เธอหายใจแทบไม่ทัน ปอดของเธอแสบร้อนเพราะต้องการอากาศ แต่เธอไม่อยากผละออกไป เธอไม่อยากสูญเสียความรู้สึกเหมือนถูกกลืนกินแบบนี้ไป ในที่สุดอาเซลก็ถอนจูบออก เอ็ดน่าสะดุ้งถอยหลังเล็กน้อย หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงแรงๆ “เป็นยังไงบ้าง?” อาเซลถาม ทั้งยังประคองเธอไว้ใกล้ตัว หน้าผากของเขาเอนลงมาใกล้หน้าผากเธอ “นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันจูบใครสักคน” เอ็ดน่าชะงัก ครั้งแรก... คำคำนั้นคำเดียวสะท้อนก้องอยู่ในหัวของเธอราวกับทำนองต้องห้าม ทุกครั้งที่เธอได้ยินจากเขา — ไม่ว่าจะเป็นครั้งแรกที่เขาลองกินอาหารครั้งแรกที่เขาไปเดต หรือแม้แต่ตอนนี้... เรื่องนี้ — มันทำให้หน้าอกของเธอเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง ราวกับว่าเธอกำลังเก็บรวบรวม “ครั้งแรก” ของเขาไว้ทีละอย่าง ส่วนลึกที่เห็นแก่ตัวในตัวเธอถึงกับลิงโลดกับความคิดนั้น ริมฝีปากของเธอแยกออก แต่ไม่มีคำใดหลุดออกมา เธอไม่อยากพูดอะไรโง่ๆ ออกไป ดังนั้นแทนที่จะพูด เธอกลับก้าวไปข้างหน้า ปิดระยะห่างเล็กๆ ระหว่างทั้งคู่ แล้วเขย่งปลายเท้าขึ้น คราวนี้ เธอเป็นฝ่ายจูบเขา ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะปิดลง แล้วตอบสนองกลับมาทันที ในหัวของเธอพร่าเลือนไปด้วยความรู้สึก ‘มัน... โคตร... ดี...’ เธอเคยอ่านเรื่องจูบมาก่อน เคยจินตนาการถึงมันด้วยซ้ำ บ้าเอ๊ย แค่ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้เธอยังฝันกลางวันถึงเรื่องนี้อยู่เลย เธอเคยแม้กระทั่งปล่อยให้ตัวเองนั่งคิดเล่นๆ ว่าจะรู้สึกยังไงถ้ามีใครสักคนเอาริมฝีปากมาประกบกับเธอ แลกเปลี่ยนความอุ่นและลมหายใจด้วยกัน แต่ตอนนี้... ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าความจริงเหนือจินตนาการไปไกลนัก ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังไม่ยอมให้เขารู้ว่านี่คือจูบแรกของเธอ เมื่อเธอผละออก เธอไม่ได้ถอยห่าง กลับกัน เธอซบศีรษะลงบนหน้าอกของเขา สูดกลิ่นสะอาดจางๆ ของเขาใต้กลิ่นเครื่องเทศของอาหารที่เพิ่งกินกันเข้าไป “มันยอดเยี่ยมมาก” เธอยอมรับเสียงเบา “จูบคุณมันยอดเยี่ยมมาก” ร่างกายของเธอเหมือนแห้งลงจากความร้อนที่ยังหลงเหลืออยู่ แม้ตอนนี้เธอจะมีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวพันกายอยู่ก็ตาม อาเซลนั่งกลับลงบนเตียง สายตาไม่เคยละจากเธอเลย “เอ็ดน่า” เขาเอ่ยขึ้นทันที “ฉันมีคำถาม” เธอเอียงคอ “คำถามอะไรเหรอ?” สายตาของเขานิ่งสงบ อ่านไม่ออก “เธออยากหนีไปไหม...?” ความเงียบ เธอกะพริบตา งุนงงว่าตัวเองฟังผิดหรือเปล่า “ห-หนี... ไป?” เธอถามตะกุกตะกัก “ใช่” เขาตอบโดยไม่ลังเล “เราจะหนีไปด้วยกัน — พร้อมกับลิเลีย ฉันรับภารกิจที่อยู่ไกลขึ้นไปทางเหนือเป็นข้อแลกเปลี่ยนกับการพาเธอออกมาในวันนี้ เราจะไปที่นั่นด้วยกัน ซ่อนตัวอยู่พักหนึ่ง ฉันจะทำภารกิจให้เสร็จ แล้วเราค่อยพักกันอย่างถูกต้อง” ลมหายใจของเธอสะดุด เธอคงทอดทิ้งชีวิตในวังนี้ไปในทันทีถ้ามีโอกาส... แต่เพียงแค่คิดถึงลูกสาวของเธอก็ทำให้เธอชะงัก “โอเค...” เธอพึมพำ “แต่... ฉันทิ้งลูกสาวไว้ไม่ได้” ยังไงเธอก็เป็นแม่ก่อนสิ่งอื่นใด อาเซลรู้เรื่องนั้นดี “แล้วอีกอย่าง” เธอเสริม “ถ้าฉันหนีไปมันจะดูน่าสงสัยมาก ยังมีจักรพรรดินีที่เคยพยายามหนีก่อนหน้าฉัน แล้วก็ถูกจับได้” “โอ้ ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น” อาเซลตอบอย่างสบายๆ “เพราะพรุ่งนี้เธอจะตาย” ดวงตาของเอ็ดน่าเบิกกว้าง “ตาย?” เขาประสานสายตากับเธออย่างสงบนิ่ง และมั่นใจเย็นชาเกือบจะไร้อารมณ์ “ถ้าฉันบอกเธอ เธอจะเชื่อไหม?” บางอย่างในน้ำเสียงของเขาทำให้เธอพยักหน้า เธอไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่เธอเชื่อเขา “ฉันมีความสามารถอย่างหนึ่ง” อาเซลเริ่มอธิบาย “ที่ทำให้ฉันมองเห็นอนาคตได้เล็กน้อย — เดือนละครั้งเท่านั้น และมาในรูปแบบของความฝัน เมื่อคืนฉันเห็นเหตุการณ์ของวันพรุ่งนี้: จะมีคนบุกโจมตีปราสาท พวกเขาจะมุ่งมาเอาชีวิตของเธอ... และของนาเอลียาด้วย นั่นแหละทำไมพอฉันตื่นขึ้นมา ฉันถึงมาที่เมืองหลวงทันที” น้ำเสียงของเขาอ่อนลง “ส่วนหนึ่งก็เพราะฉันอยากเจอเธอ... และอีกส่วนหนึ่งก็เพราะฉันไม่อยากเสียเธอไป” เอ็ดน่าจ้องเขานิ่ง อยู่ครู่ใหญ่ก่อนเธอจะยิ้มบางๆ “ความสามารถแบบนั้น... มันโกงชัดๆ แล้วฉันควรทำยังไง?” “เธอควรจัดงานน้ำชาวันนี้” อาเซลสั่ง “เชิญนาเอลียา เอลิซาเบธ และไอรามาด้วย บอกพวกเธอว่าด้วยภัยคุกคามที่มีต่อชีวิตของเธอ เธออยากเปลี่ยนตัวตนแล้วหนีไป — แต่จะปลอมเป็นการตายของตัวเองในกระบวนการนี้ ยืนยันกับพวกเธอว่าเธอยังจะเจอพวกเธอเป็นครั้งคราวอยู่ เธอต้องอธิบายทุกอย่างให้ชัด เพื่อให้พวกเธอไม่คิดว่าเธอหายไปตลอดกาล” เอ็ดน่าพยักหน้า เธอทนคิดภาพลูกสาวของตัวเอง รวมถึงไอราที่เธอเริ่มสนิทด้วย กำลังเศร้าโศกขณะที่เธอยังมีชีวิตอยู่ไม่ได้ มันเห็นแก่ตัว... แต่แรงดึงดูดของอิสรภาพ และภาพฝันของการหลบหนีราวกับนางเอกในนิยายโรแมนซ์ กลับยั่วยวนเกินต้านทาน “ฉันจะซื้ออุปกรณ์เวทมนตร์สำหรับปลอมตัวมาให้” อาเซลพูดต่อ “แล้วหลังจากนั้นเราจะให้เธอออกจากปราสาท เราจะทำให้ดูเหมือนว่าเธอตายในเหตุสู้รบนั้น” เสียงของเธอแผ่วเบา แทบจะเขินอาย “ขอบคุณ...” “ค่อยขอบคุณฉันตอนทุกอย่างเสร็จแล้ว” อาเซลตอบ พลางยกยิ้มจางๆ จากนั้นสายตาของเขาก็ลดลงไปด้านล่าง “ตอนนี้... เธอไม่คิดว่าจะต้องเปลี่ยนชุดจากผ้าขนหนูผืนนั้นหน่อยเหรอ?” แก้มของเธอแดงวาบ “ย-ยัย...!” เธอคว้าชายผ้าขนหนูไว้แน่นอย่างระวังตัว ก่อนจะวิ่งพรวดไปทางห้องน้ำ อาเซลหัวเราะเบาๆ เมื่อเธอหายเข้าไปแล้ว ทว่าการแสดงออกของเขากลับเคร่งขึ้นอีกครั้ง ‘ขอโทษที่โกหกนะ’ เขาคิด พลางเปิดร้านค้าระบบขึ้นมาในสายตา ‘แต่ยังไงตอนนี้ฉันก็มีทุกคนที่ต้องปกป้องอยู่ในที่เดียวแล้ว เหลือแค่ต้องหาเครื่องปลอมตัวที่เหมาะสม กับอะไรสักอย่างที่จะใช้ทำให้การตายของเธอดูแนบเนียน’ เขาเลื่อนดูรายชื่อวัตถุเวทมนตร์ แล้วจากนั้น... ‘เอ่อ ระบบ ทำไมถึงขายของแบบนี้ด้วยล่ะ?’ [หมายเหตุจากผู้เขียน] เหลืออีกหนึ่งตอนเท่านั้น ไว้เดี๋ยวผมจะเขียนตอนสุดท้ายตอนตื่นขึ้นมา เจอกันทีหลังนะทุกคน