บทที่ 65: ชายผู้แตกต่าง "เอ่อ... ท่านเทพธิดา คิดว่าผู้ชายวัยเขาชอบเสื้อผ้าแบบไหนกันเหรอ" ฉันพึมพำ พลางรื้อเสื้อผ้าในตู้จนวุ่นวายไปหมด ข้าวของถูกเหวี่ยงขึ้นไปกองบนเตียงเป็นกองพะเนิน กลายเป็นความโกลาหลของผืนผ้า ไร้ประโยชน์สิ้นดี... ฉันซื้ออะไรมาเยอะแยะขนาดนี้ ทำไมการหาเสื้อผ้าที่ดูสุภาพมันถึงยากนัก ทั้งที่ฉันย้อนเวลากลับมาได้แค่ปีเดียวเอง ชาติแรกของฉัน ภาพแบบนี้เป็นไปไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ตอนนั้นพวกเราแร้นแค้นกันมาก แทบต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอด เพราะอาการป่วยของแม่ทำให้ลูกค้าหวาดกลัวไม่กล้าเข้าไปซื้อของที่แผงเรา เสื้อผ้าของฉันครึ่งค่อนเวลาต้องปะจนแทบไม่เหลือผ้าต้นฉบับให้เห็นแล้วด้วยซ้ำ ฉันอายอยู่เหมือนกัน แต่ก็เก็บมันไว้ เพราะสุดท้ายแล้ว การทำดีคือสิ่งที่ฉันถนัดที่สุด ฉันเคยไปรับงานพิเศษเพิ่มเพื่อแลกกับเงินอาเรสไม่กี่เหรียญ และต้องทนทุกข์ ทั้งที่ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนแตะต้องฉัน แต่สายตาโลมเลียของพวกมันกลับให้ความรู้สึกราวกับกำลังลอกเสื้อผ้าของฉันออกทุกครั้งที่พวกมันเหลือบมองร่างกายฉัน มันน่ารำคาญชะมัด แต่ฉันก็ยังฝืนทน... เพราะนั่นคือคุณสมบัติของคนดี แล้วตอนนี้ล่ะ? ตอนนี้พวกเรามีเงินพอที่จะมีตู้เสื้อผ้าไว้ให้ฉันทำเลอะเทอะได้จริงๆ และดูเหมือนว่าฉันจะยัดมันเต็มไปด้วยเสื้อผ้าที่เปิดเผยเกินไปหมดแล้ว ทั้งเสื้อขอบลูกไม้ กระโปรงที่สั้นเกินกว่าจะใส่ออกไปให้คนทั่วไปเห็นอย่างสุภาพ และเดรสที่แนบไปกับผิวราวกับเป็นชั้นผิวหนังที่สอง ฉันด่าตัวเองในใจไปยกใหญ่ ฉันแค่ไม่อยากดูเหมือนตัวเองในชาติที่แล้วเลยสักนิด ภาพพวกนั้นตามหลอกหลอนฉันในฝันอยู่ตลอด จากนั้นก็หันไปด่าเขาอีก ว่าทำไมเขาไม่ใช่ผู้ชายแบบเดียวกับคนอื่นๆ ที่ชอบเสื้อผ้าแบบนี้ เพราะผู้ชายก็เหมือนกันหมดไม่ใช่เหรอ พวกเขายิ้มและแกล้งทำเป็นดี แต่สุดท้ายก็แค่อยากฝังหน้าลงไปในหน้าอกของเธอ ใช้เธอเพื่อระบายความใคร่ แล้วก็ทิ้งเธอไปเมื่อได้สมใจ นั่นแหละคือความน่าปวดหัวของพวกผู้ชาย [การเอาอดีตคนรักของเธอมาเป็นมาตรฐานของผู้ชายทุกคนเนี่ย ถือเป็นแนวคิดแบบเฟมินิสต์ที่แย่ที่สุดเลยนะ ในฐานะนักบุญหญิงที่ฉันเลือก เธอควรตั้งมาตรฐานตัวเองไว้บนความเท่าเทียมต่างหาก] ฉันกลอกตา "พูดง่ายนี่" ฉันพึมพำ พลางหยิบเสื้อสีแดงเข้มเนื้อนุ่มลื่นขึ้นมาจากกองเสื้อ ก่อนจะโยนมันกลับลงไป "แต่ท่านไม่ได้ต้องมานั่งดูเขาทำลายทุกอย่างที่พวกเราต่อสู้เพื่อมันในอนาคตนี่" เพราะไรน์ฮาร์ดท์ — ฮีโร่ที่เรียกตัวเองแบบนั้น คนรักของฉัน ผู้ชายที่สาบานว่าจะปกป้องฉัน — เขาไม่ได้แค่ทรยศฉัน เขาปล่อยให้พวกนั้นกล่าวหาฉันว่าเป็นพวกนอกรีต เขาปล่อยให้พวกนั้นเผาฉันทั้งเป็น และนั่นก็คือตอนที่ฉันหลั่งเลือดเพื่อเขามาถึงสามมหันตภัยแล้วด้วยซ้ำ ฉันจะไม่มีวันลืม ไม่มีวันให้อภัย ถ้าเขามีคนเกลียดเป็นพัน ฉันก็จะเป็นหนึ่งในนั้น... ถ้าเขามีคนเกลียดเป็นร้อย ฉันก็จะเป็นหนึ่งในนั้น... ถ้าเขามีคนเกลียดสิบคน ฉันก็จะเป็นหนึ่งในนั้น... ถ้าเขามีคนเกลียดแค่คนเดียว... คนนั้นก็คือฉัน และถ้าไม่มีใครเลย? นั่นก็แปลว่าฉันตายไปแล้ว แต่ถึงอย่างนั้น... "เอาเถอะ..." ฉันพึมพำ ก่อนจะคุ้ยเอาชุดที่ฉันน่าจะเคยใส่ในตอนนั้นขึ้นมาได้ในที่สุด — เสื้อเบลาส์สีครีมอ่อนกับกระโปรงทรงหลวม ฉันยกมันขึ้นมาดูพลางถอนหายใจ ฉันเกลียดเสื้อผ้าแบบนี้ไปแล้วในตอนนี้ มันทำให้ฉันนึกถึงตัวเองในอดีต — เด็กสาวที่ยังยิ้มได้แม้คนที่เธอรักจะถูกใช้งานจนหมดประโยชน์แล้วก็ถูกทิ้งไป แม้แต่ตัวฉันที่อยู่ในโบสถ์ก็ไม่ต่างจากไรน์ฮาร์ดท์เลย พวกเขาทั้งหมดก็แค่แสร้งทำเป็นนักบุญกันทั้งนั้น แต่... เพื่อเห็นแก่ฮีโร่คนใหม่ที่ฉันตั้งใจจะปั้นขึ้นมา ฉันจะยอมยกเว้นให้ แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว ฉันถอดเสื้อผ้าออกจนเหลือแค่บราเซียร์สีดำกับกางเกงในที่เข้าชุดกัน เงาสะท้อนของฉันจ้องกลับมาจากกระจก แสงตกกระทบผิวขาวซีดที่ไร้ร่องรอยใดๆ จากสิ่งที่ไรน์ฮาร์ดท์เคยทิ้งไว้บนตัวฉันราวกับตราประทับความเป็นเจ้าของ ฉันดู... แตกต่างไปแล้ว สมบูรณ์ ไม่ถูกแตะต้อง และฉันตั้งใจจะรักษามันให้เป็นแบบนั้นต่อไป แต่เด็กสาวในกระจกยังคงมีดวงตาคู่นั้นเหมือนเดิม — ดวงตาที่เคยเฝ้ามองเพื่อนๆ ถูกเผาทั้งเป็น ฉันรีบแต่งตัวอย่างรวดเร็ว เสื้อเบลาส์ตัวนั้นหลวมพอที่จะปิดรูปร่างฉันได้ แต่ก็ไม่ได้หลวมเสียจนทำให้ฉันดูไร้ตัวตนไปทั้งหมด เป็นการประนีประนอม เป็นกับดักที่ห่อหุ้มด้วยความถ่อมตัว "แค่ครั้งเดียว" ฉันกระซิบกับตัวเองพลางรวบผมมัดกลับไป "ฉันจะทำแค่ครั้งเดียว" กลับมาที่แผงขายของ มีลูกค้าหลายคนกำลังเดินไปมาอยู่แถวๆ นั้น ส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง ฉันแทรกตัวไปหลังเคาน์เตอร์แล้วช่วยแม่รับมือกับลูกค้า ปล่อยให้แม่เป็นคนคุมเกมหลัก "ดูเจ้าสิ ทำตัวถ่อมลงเชียวนะ" แม่พูดพลางลูบหัวฉัน ราวกับฉันยังเป็นเด็กอยู่ ฉันยิ้ม ฉันยินดีจะถ่อมตัวให้เธอ... เพราะเธอคือแม่ ในชาติแรกฉันเสียเธอไปเพราะอาการป่วยเร็วเกินไป ความเจ็บปวดนั้นเป็นหนึ่งในน้ำหนักที่ลากฉันไปสู่กองไฟนั่น ครั้งนี้ ฉันจะปกป้องเธอ ตลอดไป เสียงหวานใสเอื้อนเอ่ยแทรกความคิดของฉันขึ้นมา "ป๊ะป๋า... เมื่อกี้พ่อบอกว่าจะซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้หนูเหรอ" ฉันหันไปตามเสียง — หันไปหาเขา อาเซล เขายืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว อุ้มเด็กผู้หญิงผมสีชมพูอ่อนเอาไว้ในอ้อมแขน พวกเขาดู... เข้ากันอย่างประหลาด เหมือนภาพในงานวาด — แขนแข็งแรงที่คอยพยุงความไร้เดียงสาอันบอบบาง ท้องฉันเกร็งขึ้นทันที 'เดี๋ยวนะ... เขามีลูกแล้วเหรอ' [ยัยโง่ เขายังบริสุทธิ์อยู่] ฉันกระพริบตา "...บริสุทธิ์?" [ใช่ เขายังไม่เคยมีอะไรกับใคร เด็กคนนั้นไม่ใช่ลูกสาวของเขา อย่างน้อยก็ไม่ใช่ทางสายเลือด] ฉันค่อยๆ ปล่อยลมหายใจยาวออกมา อกค่อยๆ คลายลงนิดหนึ่ง บางที... เธออาจจะเป็นลูกบุญธรรม หรือ... อะไรสักอย่าง เทพธิดานิ่งเงียบไป แต่ความจริงแล้วนางกำลังครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง [ที่สำคัญกว่านั้น... ฉันแปลกใจ เขาสามารถอัญเชิญตัวตนที่ไม่ได้มาจากโลกนี้ได้โดยที่ฉันไม่รู้ตัว นั่น... ไม่ปกติเลย ฉันเริ่มสนใจเจ้าแล้วนะ อาเซล ธอร์น] ฉันมองเขาเดินเข้ามาใกล้แผงขายของ ผมสีเงินของเขารับแสงยามบ่ายเอาไว้ สายตาของเขากวาดผ่านสินค้าที่จัดวางอยู่เพียงชั่วครู่ ก่อนจะเลื่อนมาหาแม่ แล้วก็... มาที่ฉัน มันไม่ได้มองอยู่นาน แค่ชั่วขณะเดียว แต่ก็มีการพยักหน้ารับเล็กน้อย แทบสังเกตไม่ออก เป็นการยอมรับ [เขาพอใจแล้ว] เทพธิดาพึมพำ [อีกอย่าง... ไม่รู้ทำไม ฉันถึงคิดว่าเขาชอบเธอด้วย] 'ชอบฉันเหรอ?!' ฉันขู่ลอดไรฟันเบาๆ [แค่สังเกตเฉยๆ] อาเซลไม่พูดอะไรกับฉัน เขาหันไปทางแม่เต็มตัว แล้วปรับเด็กสาวผมสีชมพูในอ้อมแขนให้พิงได้สบายขึ้นกว่าเดิม "ผมกำลังหาเสื้อผ้าให้เธออยู่" เขาพูดด้วยน้ำเสียงต่ำและมั่นคง "อยากได้แบบที่ใส่สบาย เคลื่อนไหวง่าย ก่อนหน้านี้ผมซื้อเดรสให้เธอไว้เยอะแล้ว แต่คราวนี้อยากได้อะไรที่มากกว่านั้น" แม่ถึงกับตาเป็นประกายทันที แล้วรีบเดินอ้อมแผงไปหยิบตัวเลือกหลายชุดจากชั้นวาง ฉันยังคงเงียบ มองเขาอยู่ ดวงตาของเขาคมกริบ แต่ไม่โหดร้าย ท่วงท่าดูผ่อนคลายแต่ก็พร้อมจะขยับได้ทุกเมื่อ และทั้งที่ไม่อยากยอมรับ ฉันก็จับได้ถึงไออุ่นบางๆ ในตอนที่เขาปรับท่าของเด็กคนนั้นเมื่อเธอขยับตัว ราวกับว่าเขาจะทำทุกอย่างเพื่อให้แน่ใจว่าเธอรู้สึกปลอดภัย นี่... เขาคือผู้ชายที่ฉันกำลังตามหาอยู่จริงๆ เหรอ ทำไมเขาถึงไม่เหมือนไรน์ฮาร์ดท์กับไอ้พวกสารเลวในโบสถ์พวกนั้นเลย อะไรทำให้เขาแตกต่างขนาดนี้ [หมายเหตุ: มุมมองของเรนจบตรงนี้แล้ว ฉันแค่อยากให้เราได้มองเรื่องราวจากมุมมองของเธอ ฮี่ๆ ไม่ได้เขียนมุมมองบุคคลที่หนึ่งมานานแล้วเหมือนกัน]