บทที่ 60: สิ่งมีชีวิตผู้เกือบทำลายโลก “สวัสดี,” Azel เอ่ยพลางบังคับเสียงของตนให้ราบเรียบ แม้ความตึงเครียดในอากาศจะหนักอึ้งเพียงใดก็ตาม Medusa เอียงศีรษะเล็กน้อย ดวงตาสีน้ำเงินเข้มจ้องประสานกับเขา ชั่วขณะหนึ่ง สีหน้าของเธออ่านไม่ออก — เป็นนักล่าหรือเหยื่อ ผู้พิชิตหรือผู้รับใช้ แต่แล้วมุมปากก็โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา ชวนหลงใหลอย่างยิ่ง เธอต้องยอมรับว่าหน้าของนายท่านของเธอนั้น... งดงาม งดงามเกินไป เส้นผมสีเงินราวละอองหมอก ที่ถูกรวบเป็นหางม้า ทิ้งตัวลงมาอย่างจงใจแต่ก็เป็นธรรมชาติราวกับไม่ต้องพยายาม และน้ำเสียงนั้น แม้จะมีหางเสียงหยาบกระด้างอยู่บ้าง แต่ก็ยังแฝงความอบอุ่นที่ค่อยๆ ซึมลึกเข้าไปถึงกระดูก “ค่ะ นายท่าน~” น้ำเสียงของเธอไหลลื่นราวน้ำผึ้งราดบนผ้าไหม “ได้โปรด... ดูแลฉันด้วยนะคะ” “ขอบใจ” Azel ตอบ พยายามทำให้ฟังดูสบายๆ ราวกับเขาไม่ได้ยืนอยู่ต่อหน้าหนึ่งในตัวตนที่น่าหวาดหวั่นที่สุดในประวัติศาสตร์ที่ถูกบันทึกไว้ “เชิญตามสบายเหมือนอยู่บ้านตัวเองเลย” ขณะเดินผ่านเขาไป Medusa ปล่อยขนตาลงและสูดหายใจเข้าเบาๆ อย่างแนบเนียน ใต้กลิ่นยาจางๆ ของผ้าพันแผลของเขา ออร่าของเขาแผ่ซ่านออกมา มันเป็นออร่าแบบที่แตกต่างจากทุกสิ่งที่เธอเคยเห็นมาจนถึงตอนนี้ แข็งแกร่ง และอันตราย แต่ไม่ใช่อันตรายจากความโหดร้าย — ไม่เลย มันเป็นอันตรายที่เรียกร้องความเคารพ เป็นอันตรายที่บอกชัดว่าเขามีพลัง และนั่นมันแปลก เธอมีชีวิตมาหลายศตวรรษ พบเจอทั้งผู้ปกครอง กษัตริย์ ขุนศึก วีรบุรุษ... แต่เธอไม่เคยรู้สึกถึงออร่าที่เหมือนของเขามาก่อนเลย เธอชอบมัน ไม่สิ — เธอรักมัน [ระดับพันธะ: 0 → 100] Medusa ทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา ชุดของเธอแผ่คลี่ไปรอบขาราวกับเงามืดเหลวไหล โดยไม่ลังเล เธอขดตัวอยู่ข้าง Lillia — เด็กสาวที่กำลังหลับอยู่ ซึ่งลมหายใจของเธอช้าและสงบ — แล้วปล่อยให้ตัวเองดื่มด่ำกับความรู้สึกของการมีบางสิ่งที่อบอุ่น นุ่มนวล และเป็นจริงอยู่ข้างกาย มันผ่านมาหลายศตวรรษแล้วตั้งแต่เธอได้สิ่งแบบนี้มาอีกครั้ง หลายศตวรรษแล้วตั้งแต่เธอได้รับความปลอบโยนโดยไม่ต้องแย่งชิงมันมาด้วยกำลัง ความคิดหนึ่งแทรกเข้ามาในหัวเธอเหมือนคมมีด — ถ้าเขาไล่ฉันออกล่ะ เมื่อเขารู้ว่าฉันทำอะไรลงไป? เธอสลัดมันออกไป กอด Lillia แน่นขึ้นอีกนิด ระหว่างนั้น Azel ก็นั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น ดวงตาเหม่อครึ่งหนึ่งราวกับไม่ได้จดจ่อกับอะไร ขณะนึกทบทวนทุกอย่างที่เขารู้ Medusa, จอมเวทเนโครแมนเซอร์ผู้ชั่วร้าย... เธอไม่ใช่คนของโลกนี้ — อย่างน้อยก็ไม่เชิง เธอมาจากเกมอีกเกมหนึ่งของบริษัทเดียวกัน เกมที่ชื่อเรียกแสนไร้สาระของมันถูกถ่วงดุลไว้ด้วยคุณภาพอันเหนือชั้นของโลกที่พวกเขาสร้างขึ้น To Save the World. ใช่ ชื่อนั่นมันแบนราบน่าเบื่อ แต่รูปแบบการเล่นนั้นโหดเหี้ยม เธอคือบอสตัวสุดท้าย — ฝันร้ายของผู้เล่นอย่างแท้จริง แค่เฟสแรกของเธอก็ทำให้เกมเมอร์ทั่วไปต้องตายซ้ำเป็นร้อยครั้งเพื่อเอาตัวรอดให้ได้ นับประสาอะไรกับชัยชนะ แล้วพอค่าพลังชีวิตของเธอลดลงถึงครึ่งล่ะ? ร่างแท้จริงของเธอก็ปรากฏออกมา: ราชินีแห่งแมงมุม เขาเคยเห็นมันแวบหนึ่งตอนอัญเชิญเธอ — ออร่าดำมืดดุจควันยามเที่ยงคืน ขาแมงมุมแหลมคมแปดข้างงอกออกมาจากแผ่นหลังของเธอ แต่ละข้างวาววับราวออบซิเดียนที่เพิ่งหลอมขึ้นใหม่ แม้ตอนนี้ แค่ระลึกถึงช่วงเวลานั้น ร่างกายของ Azel ก็ยังตอบสนองด้วยอาการสั่นเล็กน้อย ถ้าเขาต้องต่อกรกับเธอในร่างนั้น เขาอาจไม่รอดก็ได้ ราชินีแห่งแมงมุมโด่งดังในฐานะตัวอันตรายก็ด้วยเหตุผลของมันจริงๆ การโจมตีประสาน พิษจากใยแมงมุม และความอึดล้วนๆ ของเธอ ทำให้เธออันตรายยิ่งกว่าบุตรแห่งท้องฟ้าตนสุดท้ายในโลกนี้เสียอีก และตอนนี้... เธออยู่ข้างเขาแล้ว ความมั่นใจของเขาที่มีต่อพวกหายนะจึงเพิ่มขึ้นอย่างมาก ‘เปิดสถานะของเธอ’ [หน้าต่างสถานะ] [ชื่อ: Medusa ???] [อายุ: 200] [ตำแหน่ง:] [สิ่งมีชีวิตผู้เกือบทำลายโลก] [ราชินีแห่งแมงมุมเคยเป็นปรากฏการณ์ — หายนะที่มีชีวิต — ผู้ดำรงอยู่มาหลายร้อยปี เธอศึกษาค้นคว้า พัฒนา และปลดปล่อยวิธีทำลายโครงสร้างของชีวิตอย่างถึงแก่นแท้ เมื่อเธอลงมือในที่สุด ทั้งโลกก็สั่นสะเทือน ทวีปต่างๆ ล่มสลายลงสู่ความพังพินาศ ผืนดินที่เคยเขียวชอุ่มกลายเป็นเถ้าถ่าน ผู้คนหลายพันล้านล้มตาย มหาสมุทรเดือดแห้งหายไปจากแนวชายฝั่งนับไม่ถ้วน มีเพียงทวีป Diathran เท่านั้นที่ยังเหลืออยู่ — บัลลังก์ที่เธอเลือกครอบครอง ผู้ใดก็ตามที่บังอาจต่อต้าน ต่างจบชีวิตลงด้วยการถูกเสียบทะลุด้วยหอกยามรัตติกาลของเธอ ขาแมงมุมคมกริบที่พุ่งไวเหนือความคิด แทงทะลุทั้งเนื้อ หนังเหล็ก และวิญญาณในคราวเดียว] [ชีวิตและจิตใจ] [สิ่งมีชีวิตเพียงหนึ่งเดียวในโลกของเธอที่ครอบครองทั้งออร่าและมานาได้อย่างกลมกลืนสมบูรณ์แบบ พวกมันเชื่อฟังเธอราวกับข้ารับใช้ที่ภักดี ตอบสนองต่อทุกการเรียกโดยไม่ลังเล เธอคือบทเพลงแห่งพลัง — ชั่วร้าย งดงาม และอันตรายถึงตาย] [พันธะของนายท่าน] [เธอหลงใหลนายท่านคนใหม่ของเธอ และภาวนาอย่างสุดหัวใจว่าจะไม่ถูกทอดทิ้งเมื่อความผิดบาปของเธอถูกเปิดโปง] [คลาส: เนโครแมนเซอร์] [สายเลือด: ???] [ทักษะสายเลือด] [อัญเชิญแมงมุม: ตั้งแต่ผู้ถักทอไหมตัวจิ๋วไปจนถึงอารัคนิดติดเกราะขนาดมหึมา การอัญเชิญของเธอสามารถปรับตัวให้เข้ากับบทบาทใดก็ได้ — มือสังหาร ผู้พิทักษ์ หน่วยสอดแนม วิถีของพวกมันคือวิวัฒนาการ ศิลปะของพวกมันคือการอยู่รอด] [มานาระเบิด (EX): อัดแน่นมานาจนลุกไหม้ขาวโพลน — เปลวไฟที่บริสุทธิ์เสียจนหลอมเหล็ก ทำลายเกราะเวท และกลืนกินแม้แต่ดวงวิญญาณของผู้ถูกสาป ไม่ว่าศัตรูจะเป็นใคร ไฟขาวนี้ก็จะช่วงชิงทุกสิ่ง] [การคงอยู่ของราชินี: เพียงแค่สบตา ผู้ที่ติดอยู่ในสายตาของเธอจะรู้สึกว่าความหวาดกลัวลึกสุดใจถูกคุ้ยเขี่ยขึ้นมาจนเผยตัวออกมา ยิ่งจิตใจแข็งแกร่งเท่าไร ยิ่งต้องต่อสู้รุนแรงขึ้นเท่านั้นเพื่อข่มมันไว้] [ร่างราชินี: เมื่อเธอเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงและปล่อยให้ความกระหายเลือดเบ่งบาน เวทมนตร์ส่วนใหญ่จะพังทลายลงต่อหน้าเธอ มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รอดนานพอจะเสียใจที่ยังยืนอยู่ตรงนั้น] [พลัง: 70 (B)] [ความเร็ว: 60 (B)] [ความอึด: 60 (B)] [เวทมนตร์: 100,000 (S)] [ความสามารถติดตัว: สัมผัสมานา, ฟื้นฟูขั้นสูง, อำนาจแห่งผู้ถูกทอดทิ้ง] [ทักษะ] [อัญเชิญแมงมุมอันเดด (สูงสุด): แมงมุมอันเดดคือสิ่งมีชีวิตที่อยู่รอดและวิวัฒนาการ พวกมันถักทอเส้นใยพาดผ่านระหว่างชีวิตกับความตาย ซ่อนตัวในความเงียบงันจนกระทั่งถึงเวลาจู่โจม ไม่มีภูมิประเทศใดขัดขวางพวกมันได้ ไม่มีป้อมปราการใดปลอดภัย] [ใยแมงมุม (สูงสุด): เส้นไหมที่ถักจากมือของเธอแข็งแกร่งยิ่งกว่าโลหะที่แข็งที่สุดเท่าที่รู้จัก เวทมนตร์ไหลลื่นออกจากมันราวกับน้ำ มันจับตรึงผู้ที่ว่องไว ยับยั้งผู้ที่แข็งแกร่ง และกลายเป็นเส้นชีวิตยามราชินีต้องหลบหนี] Azel ผ่อนลมหายใจช้าๆ แล้วปิดหน้าต่างสถานะลง อีกด้านหนึ่งของห้อง Medusa ตัวแข็งค้าง ความเงียบของเขายืดเยื้อนานเกินไป เขากำลังอ่านมันอยู่หรือเปล่า? เขาเห็นทุกอย่างแล้วหรือยัง? เขาจะทอดทิ้งเธอเหมือนที่ทุกคนเคยทำมาตลอดจนถึงตอนนี้หรือไม่? แต่ถึงแม้เขาจะมีสิทธิ์ทำเช่นนั้น แม้เธอจะหันหลังให้ความชั่วร้ายแล้ว... ในโลกของเธอ เธอก็ยังถูกมองว่าเป็นความชั่วอยู่ดี “Medusa มานี่” Azel เอ่ย ร่างของเธอขยับก่อนที่สมองจะตามทัน ร่อนลงจากเตียงในทันที เธอไม่กล้าสบตาเขา นิ้วมือกำชายกระโปรงแน่นเพื่อไม่ให้สั่น ใครจะไปคิดว่าบอสตัวสุดท้ายของเกมจะสั่นเทาได้ถึงขนาดนั้น “เอ่อ... นายท่าน ฉันรู้ว่าคุณโกรธฉัน แต่ฉันสัญญาว่าฉันจะ—” เธอยังพูดไม่จบ Azel ดึงเธอลงสู่อ้อมแขนของเขาอย่างฉับพลัน จนเธอแทบลืมหายใจ ใบหน้าของเธอแนบลงกับแผ่นอกของเขา และกลิ่นที่เคยทำให้เธอหลงใหลอยู่แล้วตอนนี้ก็ท่วมท้นประสาทสัมผัสของเธอจนหมดสิ้น มือของเขาวางอยู่บนท้ายทอยของเธอ มันมั่นคง อบอุ่น และไม่มีการตัดสินใดๆ อยู่ในนั้น มีแต่ความสบายใจ “ไม่เป็นไร” เขาพึมพำด้วยเสียงต่ำ “ฉันไม่มีปัญหากับเธอเลย แค่จำไว้ว่าอยู่ที่นี่... เธอเป็นที่รักนะ” ถ้อยคำนั้นซึมลึกลงในตัวเธอราวแสงแดดที่ค่อยๆ ละลายน้ำแข็งซึ่งไม่เคยละลายมาก่อนนับศตวรรษ บางสิ่งภายในตัวเธอแตกร้าวออก และความมืดที่เคยมีอยู่เสมอก็ดูอึดอัดน้อยลงในทันที รอยยิ้มชั่วร้ายค่อยๆ โค้งขึ้นบนริมฝีปากของเธอ “ค่ะ นายท่าน~” เธอครางเบาๆ น้ำเสียงสั่นสะท้านด้วยบางสิ่งที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าความเชื่อฟัง “ฉันสัญญาว่าจะรับใช้คุณด้วยทั้งใจ ร่างกาย และวิญญาณ~” จากนั้นเธอก็โน้มเข้าไปใกล้ ริมฝีปากแตะผ่านใบหูของเขาเบาๆ “ฉันรักคุณ ฉันรักคุณมากๆ เลยนะคะ~” [ข้อผิดพลาด... แถบพันธะถูกทำลายแล้ว] [‘Medusa, จอมเวทเนโครแมนเซอร์ผู้ชั่วร้าย’ กำลังหลงใหลคุณอย่างบ้าคลั่ง]