บทที่ 55: วิสเปอร์ [เวลาที่เหลือ: 00 : 00 : 00] [ภารกิจของคุณได้เริ่มต้นแล้ว] [รางวัลของคุณจะถูกเพิ่มเป็นสองเท่าหากคุณจัดการพวกจู่โจมได้ภายในระยะเวลาอันสั้น] [จำนวนนักฆ่า: 20/20] “เริ่มแล้ว” เอเซลพึมพำ ไกลออกไปจากจุดที่ชายหนุ่มยืนอยู่นัก เสียงอีกเสียงหนึ่งก็ตัดผ่านความเงียบของยามบ่ายขึ้นมา “ตรวจหน้ากาก ตรวจคมมีด” วิสเปอร์กล่าว พร้อมดึงผ้าพันคอสีดำปิดปากให้แน่นขึ้น น้ำเสียงของเขาเรียบสั้นและเบา ราวกับชายผู้ยอมรับความตายว่าเป็นส่วนหนึ่งของอาชีพอยู่แล้ว หน้ากากปิดบังใบหน้าเขาไว้เกือบทั้งหมด แต่ไม่อาจปิดบังดวงตาคู่นั้นได้ ดวงตาที่คม เย็นชา และแฝงความไม่สบายใจอย่างเงียบงัน นี่มันการฆ่าตัวตายชัดๆ แม้แต่นักฆ่าที่มีฝีมือระดับเขาก็ยังรู้ดี พระราชวังหลวงสตาร์บลูมไม่ใช่สถานที่ที่แค่แอบเข้าไปได้ง่ายๆ มันคือป้อมปราการแห่งตำนาน สถานที่ที่เงาผิดเพี้ยนเพียงเสี้ยวเดียวก็อาจฆ่าคุณได้ ก่อนที่คุณจะรู้ตัวด้วยซ้ำว่ามันขยับ แต่เงินก็คือเงิน และลูกค้าของพวกเขาก็โน้มน้าวได้ดีพอ รอบตัวเขามีอีกสิบเก้าคนย่อตัวอยู่บนหลังคาไม่ไกลจากกำแพงพระราชวัง แม้เขาจะอยากลงมือในตอนกลางคืนมากกว่า แต่จักรพรรดินีองค์ที่หนึ่งสั่งให้โจมตีในช่วงบ่าย ทุกคนสวมชุดหนังสีดำเหมือนกัน ทุกคนเงียบกริบ มืออาชีพ เป้าหมายของพวกเขาชัดเจน จักรพรรดินีองค์ที่สอง เอ็ดนา สตาร์บลูม ผู้ซึ่งตามคำบอกของผู้ว่าจ้าง วันนี้กำลังจัดงานน้ำชากับบรรดาลูกสาวอยู่ พวกเขาได้รับทั้งตำแหน่งและแผนผังของพระราชวังชั้นในมาแล้ว “แล้วก็ระวังเด็กผู้ชายคนหนึ่งไว้ด้วย” จักรพรรดินีองค์ที่หนึ่งพูด น้ำเสียงแฝงยาพิษเย็นเยียบ “เอเซล แข็งแกร่งกว่าวัย แต่ก็เป็นแค่เด็ก” ตอนนั้นวิสเปอร์แค่นหัวเราะ และตอนนี้เขาก็ยังแค่นหัวเราะอยู่ เก่งในการฝึก ไม่ได้แปลว่าเก่งในการฆ่า การฆ่าไม่ใช่เรื่องฝีมือ แต่มันคือเรื่องของใจ และสิ่งที่แตกก่อนเสมอก็คือหัวใจ เขาสงสัยด้วยซ้ำว่าเด็กคนนั้นเคยรู้สึกถึงไออุ่นของเลือดที่สาดกระเซ็นใส่หน้าหรือยัง “เอาล่ะ พวกเรา ปฏิบัติการ” น้ำเสียงของวิสเปอร์ต่ำ แต่ดังพอจะนำทุกคนไปพร้อมกัน พวกเขาขยับพร้อมกันราวกับเป็นคนเดียว เงาดำยี่สิบร่างพุ่งวูบไปข้างหน้า จนแทบจะละลายหายไปกับอากาศยามบ่าย ขณะที่ฝีเท้ากระซิบแผ่วบนแผ่นกระเบื้อง “ใครตายก็อดรวยข้ามรุ่น!” วิสเปอร์เสริมพร้อมรอยยิ้มบางเฉียบเหมือนคมมีด เสียงหัวเราะเบาๆ จากทีมของเขาไม่ได้กลบความตึงเครียดแม้แต่น้อย พระราชวังหลวงตั้งตระหง่านใกล้เข้ามา แสงแดดส่องลงมาเจิดจ้า และพวกเขากำลังจะบุกแทรกซึมเข้าไป ประตูหน้ามียามสิบคนในชุดเกราะขัดเงาเฝ้าอยู่ เหล่านักฆ่าไม่ชะลอฝีเท้า มีดสั้นวาบเป็นแสงเงินกลางอากาศ ในชั่วเสี้ยวหัวใจ คมเหล็กปะทะเนื้อ ยามทั้งสิบไม่ทันแม้แต่จะกรีดร้อง ลำคอถูกเปิดอย่างสะอาดเกินกว่าจะส่งเสียงได้ วิสเปอร์กระโจนข้ามประตู ออร่ารวมลงที่ขา ขณะไต่กำแพงขึ้นไปดุจแมงมุม ลานด้านในแผ่กว้างออกมาตรงหน้า ก้อนหินปูพื้นเริ่มคล้ำลงด้วยเลือดสด ‘คนแข็งแกร่งไม่ได้อยู่ที่ประตู พวกเขาไม่เคยอยู่’ วิสเปอร์เตือนตัวเอง ประตูมีไว้ท้าทายพวกที่กล้าได้กล้าเสียเท่านั้น ไม่มีอะไรมาก มันก็แค่คำท้า ดูว่าพวกนั้นมีลูกพอจะฝ่าความบ้าคลั่งเข้าไปหรือไม่ นักล่าตัวจริงรออยู่ข้างใน ยามในลานได้ตั้งแถวเรียบร้อยแล้ว วิสเปอร์กระโจน ร่างกลายเป็นเส้นสีดำตัดกับแสงแดด ก่อนถอนหายใจแผ่วๆ แล้วเขาก็หายวับไป “รหัสนักฆ่า” เขาพึมพำกับตัวเอง มีดสั้นกลับด้านในมือ “กระบวนท่าแรก: ภูตผิวปาก” อากาศพลันนิ่งงัน เสียงผิวปากแหลมสูงกรีดผ่านความเงียบ จากนั้นความสยองก็ตามมา ศีรษะลอยกระเด็นขึ้นกลางอากาศ ถูกตัดขาดอย่างสะอาดเกินกว่าพวกเหยื่อจะรู้ตัวว่าตัวเองตายแล้ว ร่างทรุดฮวบลงโดยไร้มงกุฎ เลือดค่อยๆ ขังเป็นวงมืดนิ่งบนหิน เมื่อวิสเปอร์ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง นักฆ่าคนอื่นๆ ก็กำลังฝ่าผ่านยามที่เหลืออยู่เพียงหยิบมือ ข่าวกรองของจักรพรรดินีองค์ที่หนึ่งแม่นยำดี ลานนี้มีกำลังคุ้มกันไม่มาก อย่างไรก็ดี อันตรายตัวจริงอยู่เลยกำแพงพวกนี้เข้าไป เธอบอกว่าจะพยายามอพยพคนออกไปบ้าง หรือถ้าเป็นไปได้ก็ทั้งหมด เพื่อให้การทำงานราบรื่น แต่ไม่ได้บอกเขาว่าจะทำยังไง อย่างน้อยนั่นก็คือแผน จนกระทั่งลูกธนูดอกแรกพุ่งมา มันไม่ได้แค่เร็ว แต่มันเด็ดขาดอย่างสิ้นเชิง มันฉีกอากาศราวกับเป็นเจ้าของมัน และเมื่อมันปะทะ กะโหลกที่รับไม่แตก แต่มันระเบิด ศีรษะของนักฆ่าหายวับไปในละอองเลือด ก่อนที่ร่างจะล้มลงเสียอีก ลูกธนูดอกที่สองคร่าชีวิตจอร์จ จอร์จ ผู้ที่อยู่กับวิสเปอร์มาตั้งแต่งานแรก จอร์จที่หัวเราะเสียงดังเกินไปสำหรับคนทำงานแบบพวกเขา กรามของวิสเปอร์เกร็งแน่น ขณะศีรษะของเพื่อนหายวับไปในหมอกสีแดง เวรเอ๊ย “ไป!” วิสเปอร์ตวาด แล้วทีมก็พุ่งไปข้างหน้า พระราชวังตั้งตระหง่านราวอสูรหลับใหล หน้าต่างและเงาทุกบานคือปากที่อาจอ้ากัดได้ทุกเมื่อ ในหัววิสเปอร์วนคำสั่งของจักรพรรดินีองค์ที่หนึ่งซ้ำไปมา เธอรับปากว่าจะถ่วงเวลาจักรพรรดิเอาไว้ แต่ไม่เคยพูดสักคำว่าจะมีมือธนูฝีมือจัดจ้านขนาดนี้อยู่ที่นี่ เขาคิดว่าพวกนั้นคลั่งแต่ดาบเสียอีก ข้างใน โถงทางเดินมีกลิ่นไม้ขัดเงาและควันธูปจางๆ เหล่าคนรับใช้กรีดร้องแล้วแตกฮือเมื่อเห็นพวกเขา เหล่านักฆ่าไม่สนใจพวกเขา นี่ไม่ใช่เรื่องของคนรับใช้ ยามคนใดที่เข้ามาใกล้ก็ตายอย่างรวดเร็ว คนรับใช้คนหนึ่ง หญิงสาวผมเกล้าสูง พุ่งเข้าใส่วิสเปอร์พร้อมมีดสั้นคู่ เขาไม่เสียเวลารับหรือสวนกลับ เขาฟันขาเธอขาด ทำให้เธอทรุดฮวบลง เสียงกรีดร้องของเธอตามหลังเขาไปตลอดทางเดิน ตอนนี้ใกล้แล้ว ห้องที่จักรพรรดินีและบรรดาลูกสาวกำลังกินกลางวันอยู่ข้างหน้าแค่นี้ ถ้าพวกเขาเร็วพอ บางที เท้าของเขาลื่น วิสเปอร์ก้มมองลงไป สบู่ พื้นกระเบื้องใต้เท้าเขาลื่นไปด้วยสบู่ที่สะท้อนแสงแดดจางๆ สบู่?! ความจริงกระแทกเข้ามาช้าไปหนึ่งวินาที ลูกธนู ไม่ใช่ลูกเดียว ไม่ใช่สองลูก แต่เป็นสิบๆ ลูก มันฉีกอากาศพุ่งมา แต่ละดอกแฝงออร่าฆ่าฟัน พวกชายกรีดร้องเมื่อหัวธนูทะลุเกราะ เนื้อ และกระดูก สบู่ทำให้ทางเดินกลายเป็นแดนสังหาร ทำให้หลบไม่ได้หากไม่เสียหลัก วิสเปอร์ยังขยับต่อไป ปล่อยให้ความลื่นช่วยพาร่างเขาเบี่ยงพ้นวิถีลูกธนู คนอื่นไม่ได้โชคดีแบบนั้น จำนวนของเขาลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว และถึงอย่างนั้น ก็ยังไม่เห็นเงามือธนูคนนั้น เขาฝืนดันต่อไป ตอนนี้เขาเหลือคนสุดท้ายแล้ว เขาจะละทิ้งภารกิจตอนนี้ก็ได้ แต่... เขาเดินทางมาไกลเกินไปแล้ว วิสเปอร์ยังคงเคลื่อนตัวต่อ หายใจติดขัด หน้าอกหนักอึ้งเกินกว่าที่ควรจะเป็น เขามาถึงประตู หัวใจเต้นโครมครามขณะผลักมันออกไป ความมืด ไม่ใช่ความมืดเพราะไร้แสง แต่เป็นบางสิ่งที่หนาทึบกว่า ห้องนั้นดูมีชีวิต... ราวกับความมืดกำลังมีชีวิตอยู่ มันน่ากลัว ประตูปิดกระแทกดังปังอยู่ด้านหลังเขา วิสเปอร์ชะงัก เขาเคยมองความตายเข้าตามาแล้ว แต่ครั้งนี้... มันต่างออกไป เงารอบตัวเหมือนกำลังขดตัว และในนั้นมีเงาร่างหนึ่ง เสื้อคลุมสีดำ ผมสีเงินที่รับแสงสลัว และดวงตาสีเดียวกับไวน์ที่หกเปื้อน เด็กคนนั้น “เอเซล” วิสเปอร์ขู่ลอดไรฟัน แล้วพุ่งตัวไปข้างหน้า แต่ไม่สิ เขาไม่ได้พุ่ง ร่างกายของเขาไม่ขยับเลย ภาพตรงหน้ากลับเอียงวูบอย่างประหลาด เขาเพิ่งรู้ตัวก็ตอนพื้นหินเย็นเฉียบพุ่งเข้ามาหาเขา หัวของเขาถูกตัดขาดไปแล้ว “แล้วก็ครบยี่สิบ...” น้ำเสียงของเด็กคนนั้นต่ำ แทบจะปนขบขัน “ฮิฮิ... ภารกิจสำเร็จ” วิสเปอร์ไม่เคยได้ยินเสียงทึบตอนศีรษะของตัวเองกระแทกพื้น