บทที่ 62: Rochel, เมืองศักดิ์สิทธิ์ ผ่านไปไม่กี่วันนับตั้งแต่เมดูซาเข้ามาร่วมกลุ่มเล็กๆ ของพวกเขา และในเวลาอันสั้นเท่านั้น เธอก็หลอมรวมเข้ามาได้อย่างเป็นธรรมชาติ จนเหมือนกับว่าเธออยู่ที่นี่มาตลอด แน่นอนว่าลิเลียไม่เสียเวลาสักนิดที่จะครอบครองเธอเอาไว้ ตั้งแต่วันแรก เด็กน้อยก็วิ่งเข้าไปหาเมดูซา กางแขนออกกว้าง เรียกเธอว่า “แม่” ด้วยความจริงใจที่สามารถละลายได้แม้แต่หัวใจที่เย็นชาที่สุด เมดูซายอมรับมันโดยไม่ลังเล ทั้งยังลูบศีรษะลิเลียด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่สวนทางอย่างยิ่งกับความจริงว่าเธอเคยเป็นทรราชผู้ถูกหวาดกลัวจากต่างโลกมาก่อน เธอถึงกับไปหาชุดเมดมาใส่เองเลยทีเดียว ไม่ใช่แค่ชุดเมดธรรมดา แต่เป็นแบบที่ทำให้ผู้ชายโตๆ ลืมชื่อตัวเองได้เลย เดรสดำเรียบกริบตัดกับลูกไม้สีขาวระบายฟู ถุงน่องยาวปิดเหนือเข่าเล็กน้อย และริบบิ้นที่ผูกอย่างเรียบร้อยตรงคอเสื้อ อาเซลเคยบอกเธอหลายครั้งแล้วว่าไม่จำเป็นต้องแต่งแบบนั้นเลย เธอเป็นวีรบุรุษที่ถูกอัญเชิญมา ไม่ใช่สาวใช้ในบ้านอะไรแบบนั้น แต่เมดูซาก็ยืนกรานหนักแน่น “ในฐานะผู้รับใช้โดยตรงของนายท่าน ข้าต้องใส่ใจสถานะของตัวเองเจ้าค่ะ” เธอกล่าวพร้อมก้มศีรษะอย่างงดงาม และมารยาทนั้นก็ช่างดูเชี่ยวชาญอย่างน่าสงสัย ในโลกของเธอ เธอได้เรียนรู้ว่าผู้ชายนั้นมีจุดอ่อนอธิบายไม่ถูกต่อพวกเมด เธอเคยได้ยินเรื่องกษัตริย์หลายพระองค์ ไปจนถึงแม้แต่จักรพรรดิที่ทำให้สาวใช้ของตนตั้งครรภ์มาแล้ว และเมดูซา ซึ่งทั้งหน้าด้านและวางแผนเก่ง ก็มีความตั้งใจเต็มเปี่ยมจะใช้ความรู้นั้นให้เป็นประโยชน์กับตัวเอง ตั้งแต่เริ่มต้นจากนายท่านของเธอ เธอไม่เคยอายที่จะจินตนาการถึงฉากที่เขาฝากเมล็ดพันธุ์ไว้ในตัวเธอขณะที่เธอสวมชุดนี้ อาเซลสงสัยว่าเธอคงกำลังแต่งนิยายรักทั้งเล่มในหัว โดยมีเขากับเธอเป็นตัวเอก ซึ่งเขาก็ไม่ได้คิดผิด ถึงอย่างนั้น การมาของเธอก็ถือเป็นพรอย่างแท้จริง ไม่เพียงแต่เธอจะแข็งแกร่งอย่างยิ่ง แข็งแกร่งกว่านักรบส่วนใหญ่ในจักรวรรดิได้อย่างง่ายดายเท่านั้น แต่เธอยังมีบรรยากาศอบอุ่นอย่างน่าประหลาดเมื่ออยู่ใกล้ลิเลีย และแม้แต่เอ็ดนาก็ยังเริ่มเปิดใจให้เธอ การเดินทางของพวกเขาพาออกห่างจากเมืองหลวง จักรพรรดิเองเป็นคนอนุญาตให้อาเซลเลื่อนภารกิจอย่างเป็นทางการออกไป โดยบอกให้เขา “พักผ่อนสักหน่อย” แต่อาเซลมีจุดหมายปลายทางอีกแห่งอยู่ในใจ นั่นคือเมืองโรเชล นี่ไม่ใช่แค่จุดแวะพักธรรมดา แต่มันคือที่ที่นางเอกคนต่อไปกำลังรอเขาอยู่ และเป็นคนสำคัญอย่างยิ่ง นักบุญหญิงเรน แม้ก่อนจะมาอยู่ในโลกนี้ ตั้งแต่ตอนที่เธอยังเป็นเพียงตัวละครในเกม อาเซลก็เคยชื่นชมเธอแล้ว เรนถูกถ่ายทอดให้เป็นวีรบุรุษผู้ใจดี คนที่ยอมเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงเพื่อประโยชน์ส่วนรวมโดยไม่ลังเล เธอเป็นดั่งแสงสว่างในเรื่องราวอันโหดร้าย และเธอก็ตายอย่างน่าสยดสยอง ถูกกล่าวหาว่าเป็นพวกนอกรีต เธอถูกเผาทั้งเป็น ขณะที่ “ผู้กล้า” และคนรักของนางอย่างไรน์ฮาร์ดกลับยืนอยู่ในฝูงชน คอยส่งเสียงเชียร์ให้กับการประหารนั้น นั่นคือช่วงเวลาที่อาเซลตระหนักได้อย่างแท้จริงว่า ตัวเอกของเกมนี้ หากพูดตรงๆ ก็คือไอ้สารเลว การตายของเธอไม่ได้ส่งผลแค่ทางอารมณ์เท่านั้น แต่ในแง่เกมเพลย์ การเสีย “นักบุญหญิง” ไปก็ทำให้การรักษายากขึ้น และราคายาก็พุ่งสูงลิ่ว แต่เหตุผลของอาเซลที่อยากช่วยเธอไว้ไม่ได้มีแค่เรื่องความสะดวกเลย เขาอยากมอบตอนจบแบบอื่นให้เธอ เขาได้ทำการบ้านมาแล้ว และรู้ลำดับเหตุการณ์ทุกอย่างที่นำไปสู่การล่มสลายของเธออย่างชัดเจน ซึ่งจุดเริ่มต้นก็คืออาการป่วยของแม่เธอ ถ้าเขาช่วยแม่ของเธอไว้ได้ตั้งแต่ตอนนี้ เรนก็จะหลีกเลี่ยงภาวะซึมเศร้าและโอกาสที่หลุดลอยไป ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้เธอเลื่อนการก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งนักบุญหญิงออกไป และแล้วพวกเขาก็มาถึงตรงนี้ รถม้าค่อยๆ ชะลอและหยุดลงหน้าประตูเมืองโรเชล เหล่าทหารเฝ้าประตูเพียงแค่เหลือบมองอาเซลก็รีบยืดหลังตรงในทันที “ยินดีต้อนรับสู่เมืองโรเชลครับ ท่านอาเซล” ทหารคนหนึ่งกล่าวอย่างอบอุ่น “ยินดีอย่างยิ่งที่ได้ต้อนรับท่าน ณ ที่แห่งนี้ ขอพรของเทพธิดาจงคุ้มครองท่าน” ประตูขนาดมหึมาค่อยๆ เปิดออก และรถม้าก็แล่นเข้าไปข้างใน เมืองโรเชลช่างน่าตื่นตะลึง เป็นศูนย์กลางการค้าและศรัทธาที่คึกคัก เมืองการค้าที่ใหญ่ที่สุดในจักรวรรดิ และเป็นที่ตั้งของศาสนจักรศักดิ์สิทธิ์ แทบทุกอาคารมีสัญลักษณ์ของเทพธิดาประดับอยู่ และแม้แต่อากาศก็ยังดูเหมือนอาบชุ่มไปด้วยความศรัทธา พ่อค้าแม่ค้าตะโกนเรียกลูกค้าจากแผงลอยสีสันสดใส เหล่าผู้แสวงบุญเดินเป็นกลุ่มพร้อมภาวนากันไป และถนนทั้งสายก็อบอวลด้วยกลิ่นขนมปังอบ ธูปหอม และไอเกลือจากท่าเรือแม่น้ำที่อยู่ไม่ไกล “นายท่าน ท่านมีชื่อเสียงงั้นหรือ?” เมดูซาถามอย่างสงสัย พลางแอบชะโงกออกไปทางหน้าต่าง เพราะท่าทีที่อัศวินเฝ้าประตูต้อนรับเขาอย่างเคารพเช่นนั้น ไม่ใช่สิ่งที่จะเห็นได้ทุกวัน ก่อนที่อาเซลจะได้ตอบ เอ็ดนาก็พูดขึ้นก่อน น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ “แน่นอนอยู่แล้ว เชื่อหรือไม่ว่านายท่านของเจ้าเป็นบุตรชายของนักดาบศักดิ์สิทธิ์ และยังเป็นหนึ่งในนักดาบที่แข็งแกร่งที่สุดในจักรวรรดิด้วย” อาเซลกระพริบตาปริบๆ ‘ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ฉันกลายเป็นแบบนั้น?’ ถึงอย่างนั้น... เธอก็ไม่ได้พูดผิด การฝึกวิชามังกรศักดิ์สิทธิ์จนสมบูรณ์ทำให้เขาอยู่ในระดับเดียวกับคนในตำนานจริงๆ “นักดาบศักดิ์สิทธิ์?” ดวงตาของเมดูซาเป็นประกาย เธอนึกถึงชายคนหนึ่งที่มีตำแหน่งนั้นจากโลกของเธอเอง เป็นนักรบเฒ่าตัณหากลับที่เคยพยายามแอบมองใต้กระโปรงเธอมาก่อน และเขาก็ทำสำเร็จ เธอฆ่าเขา อย่างโหดเหี้ยม ท้ายที่สุดแล้ว มีเพียงนายท่านของเธอเท่านั้นที่มีสิทธิ์มองหรือแตะต้องเธอ แต่ถึงจะมีข้อเสียมากมาย ชายเฒ่าคนนั้นก็เป็นพลังธรรมชาติที่แท้จริงเมื่ออยู่กับดาบ แข็งแกร่ง รวดเร็วเหลือเชื่อ และใช้กระบวนท่าที่ท้าทายขีดจำกัดของมนุษย์ เขายังรู้วิธีอาศัยการหมุนของดาวเคราะห์ในกระบวนท่าฟันของตนด้วย และถึงอย่างนั้น เมดูซาก็มั่นใจว่า หากให้นายท่านของเธอมีเวลา เขาย่อมก้าวข้ามแม้แต่เขาคนนั้นได้ “หยุดรถม้าได้แล้ว” อาเซลกล่าวขึ้นกะทันหัน คนขับจึงชะลอและจอดชิดข้างทาง อาเซลก้าวลงมา ปัดฝุ่นออกจากผ้าคลุม “ข้ามีธุระต้องทำ พวกเจ้าสามคนไปหาโรงแรมพักกันก่อน เมดูซา อีกเดี๋ยวค่อยมาพบข้าที่น้ำพุ” “ได้ค่ะ” ทั้งสามคนตอบพร้อมกัน พวกเขาแยกย้ายกัน สองสาวมุ่งหน้าไปยังใจกลางเมือง ส่วนอาเซลใช้ถนนอีกสายหนึ่ง เส้นทางของเขาถูกสลักไว้ชัดในหัว เป็นทางตรงไปยังตลาดที่มารดาของนักบุญหญิงทำงานอยู่ เขาเคยเห็นฉากนี้มาแล้วในเนื้อเรื่องเบื้องหลังของเธอ เพราะในเกมก็มีช่วงแบบนี้ให้เล่นอยู่ ในไทม์ไลน์เดิม ถึงตอนนี้อาการป่วยของเธอน่าจะเข้าสู่ระยะแรกแล้ว ได้แก่ ไข้ อ่อนเพลีย และผิวที่ค่อยๆ ซีดลง ถ้ารู้ทันแต่เนิ่นๆ วิธีรักษาก็ง่ายมาก และนั่นคือภารกิจของเขาในวันนี้ ตลาดคึกคักไม่ต่างจากที่เขาจำได้จากในเกม พ่อค้าตะโกนเรียกราคา เด็กๆ วิ่งสอดแทรกไปมาระหว่างแผงขาย และอากาศก็หนาแน่นด้วยกลิ่นเนื้อย่าง ไวน์ปรุงเครื่องเทศ และผลไม้สด อาเซลจำถนนเส้นนี้ได้ในทันที แผงของมารดาของนักบุญหญิงควรจะอยู่สุดทาง เขาเบียดฝูงชนเดินไป สายตากวาดมองพ่อค้าแม่ค้าทีละราย จนกระทั่ง— ที่นั่น แต่เดี๋ยวก่อน... เธอไม่ใช่หญิงอ่อนแอซีดเซียวอย่างที่เขาคาดไว้ กลับเป็นหญิงสาวที่ดูสดใสยืนอยู่หลังแผง ผมบลอนด์ยาวของเธอสะท้อนแสงอาทิตย์ ส่วนดวงตาสีฟ้าคู่นั้นสดใสและตื่นตัว เธอราวกับภาพสะท้อนที่ชัดเจนของนักบุญหญิง งดงามจนปฏิเสธไม่ได้ ท่วงท่าของเธอแข็งแรง มือเคลื่อนไหวคล่องแคล่วราวกับทำเป็นประจำขณะจัดเรียงสินค้า ไม่เห็นร่องรอยของความเจ็บป่วยเลยแม้แต่น้อย “อ้อ ลูกค้าคนใหม่หรือ?” เธอเอ่ยขึ้นเมื่อสังเกตเห็นเขาเดินเข้ามา น้ำเสียงอบอุ่นเกือบจะไพเราะ จากนั้นเธอเอียงศีรษะเล็กน้อย “หรือว่าท่านเป็นขุนนาง?”