### บทที่ 6906: ต้นกำเนิดของเยี่ยนลี่และเฒ่าหกเขียว ท่ามกลางบรรยากาศการเตรียมตัวเพื่อยาตราทัพออกจากวังเทพสุรา เยี่ยนลี่พลันลืมตาตื่นขึ้นจากห้วงนิทราอันยาวนาน ภาพสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่ในมโนสำนึกของเขาคือภาพการรวมตัวกันอย่างพร้อมเพรียงต่อหน้าเทวรูปเทพสุราอันศักดิ์สิทธิ์ ความสับสนฉายชัดบนใบหน้าของเยี่ยนลี่ เมื่อพบว่าเพียงแค่ตนตื่นขึ้น ทุกคนก็อยู่ในสภาพที่พร้อมจะออกเดินทางในทันที “ลูกพี่ เราจะออกเดินทางกันเดี๋ยวนี้เลยหรือครับ?” เยี่ยนลี่เอ่ยถามด้วยความงุนงง เจ้านกแก้วสีเขียวมรกตที่เกาะอยู่บนบ่าของหลงเฉินปรายตามองเยี่ยนลี่ด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนจะแค่นเสียงถามด้วยความประหลาดใจ “หลงเฉิน เจ้ายอมลดตัวรับสวะเยี่ยงนี้เป็นน้องชายเชียวรึ? หรือว่าเจ้าจะสิ้นหวังถึงขีดสุดจนต้องคว้าเอาไก่อ่อนมาเป็นพวก!” ในสายตาของมัน หากเทียบกับเหล่านักรบเลือดมังกรที่กรำศึกมาอย่างโชกโชนแล้ว เยี่ยนลี่กลับอ่อนแอไม่ต่างจากลูกไก่ตัวหนึ่ง เฒ่าหกเขียวเชื่อมั่นว่ามีเพียงผู้ที่แข็งแกร่งระดับนั้นเท่านั้นจึงจะคู่ควรเรียกหลงเฉินว่า "ลูกพี่" “เอ๊ะ? เจ้านกสีเขียวนี่โผล่มาจากไหนกัน?” เยี่ยนลี่โพล่งถามออกมาเมื่อเห็นนกประหลาดเกาะอยู่บนไหล่ของหัวหน้าตน “หุบปากเน่าๆ ของเจ้าซะ! ใครคือนกเขียว? บรรพบุรุษของเจ้าสิที่เป็นนกเขียว! เรียกข้าว่าเฒ่าหก!” ความจริงแล้ว เฒ่าหกเขียวกำลังขุ่นเคืองใจอย่างยิ่งที่ถูกหลงเฉินสยบได้ จึงระเบิดโทสะทั้งหมดเข้าใส่เยี่ยนลี่เพื่อระบายอารมณ์ หลงเฉินเอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “อย่าได้ดูแคลนเยี่ยนลี่เชียวล่ะ เดิมทีของของเจ้าก็อยู่ในมือเขา ข้าพยายามจะขอซื้อแต่เขาไม่ยอมขาย ทว่าสุดท้ายเขากลับมอบมันให้ข้าด้วยความเต็มใจ ข้าจึงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องมอบวาสนาครั้งใหญ่ให้เขา และรับเขาเป็นน้องชายร่วมสาบาน” เมื่อได้ยินว่าศิลาล้ำค่าเคยอยู่ในน้ำมือของเยี่ยนลี่ เฒ่าหกเขียวก็ยิ่งผิดหวังและโกรธเกรี้ยวหนักขึ้นไปอีก มันแผดคำรามด่าทอ “เจ้าเด็กน้อย นอกจากจะอ่อนแอจนน่าสมเพชแล้ว สมองยังทึบไร้ปัญญาอีกรึ! บังอาจยกสมบัติล้ำค่าของเฒ่าหกให้คนอื่นไปเปล่าๆ... เจ้าคนโง่เง่า หากข้าพบเจ้าก่อน ข้าคงจะประทานพรให้เจ้าไปสามประการแล้ว!” หลงเฉินปรายตามองเจ้านกแก้วจอมโอหังด้วยสายตาดูแคลน “เลิกคุยโวได้แล้ว!” “ใครคุยโว? เฒ่าหกพูดเรื่องจริง!” “ตกลง ถ้าเจ้าประทานพรให้ข้าได้สามประการ ข้าจะคืนหินนั่นให้เจ้า!” เฒ่าหกเขียวพลันตื่นตัวขึ้นมาทันที มันเชิดหน้าขึ้นแล้วเอ่ย “ว่ามาสิ แต่ถ้ามันยากเกินไป ข้าไม่ทำนะ” หลงเฉินชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว “ประการแรก ข้าต้องการกองอุจจาระมหาศาลที่ใหญ่เกินกว่าจะกินได้หมด” ซินอวี่และคนอื่นๆ ถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก หลงเฉินช่างกล้าเอ่ยคำสกปรกโสมมเช่นนี้ออกมาได้อย่างไร? เฒ่าหกเขียวขมวดคิ้วถามต่อ “แล้วประการที่สองล่ะ?” “ประการที่สอง ข้าต้องการทะเลสาบปัสสาวะที่กว้างใหญ่ไพศาลจนดื่มไม่ไหว” “แล้วอย่างสุดท้ายล่ะ?” “ประการที่สาม ข้าต้องการให้เจ้าเขมือบอุจจาระและดื่มปัสสาวะทั้งหมดนั่นให้เกลี้ยงก่อนที่ธูปหนึ่งดอกจะมอดไหม้!” “ไอ้คนลวงโลก ไปตายซะ!” พรทั้งสามประการนั้นเป็นไปไม่ได้เลยที่จะทำให้สำเร็จ ฉือยวี่ถงและซินอวี่ต่างระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ขณะที่เหล่าศิษย์วังเทพสุราพยายามรักษากิริยาอย่างสุดความสามารถเพื่อไม่ให้ดูเป็นการเสียมารยาท คนของวังเทพสุรานั้นล้วนถ่อมตนและสุภาพเรียบร้อย พวกเขาแทบไม่เคยล้อเล่นหรือหัวเราะเริงร่า ดังนั้นเมื่อเจอคำตลกโปกฮาเช่นนี้จึงแทบจะรับมือไม่ไหว “มันก็แค่เรื่องล้อเล่น อย่าถือสาไปเลย... เยี่ยนลี่ มาทำความเคารพเฒ่าหกเสียสิ เจ้านี่มันไม่ธรรมดา การได้เรียกมันว่าเฒ่าหกถือเป็นวาสนาของเจ้าแล้ว” หลงเฉินกล่าว “เยี่ยนลี่ขอนอบน้อมคารวะท่านเฒ่าหก! ตัวผู้น้อยนั้นเขลาเบาปัญญาและไร้ความสามารถ หวังว่าในอนาคตจะได้รับคำชี้แนะจากท่าน!” เยี่ยนลี่ประกาศก้องพร้อมกับค้อมกายคำนับเจ้านกแก้วอย่างนบนอบ การกระทำที่เต็มไปด้วยความเคารพเช่นนี้ทำให้เฒ่าหกเขียวถึงกับไปไม่เป็น มันไม่สามารถพ่นไฟโทสะใส่คนที่นอบน้อมถึงเพียงนี้ได้ ทันใดนั้นมันก็ฉุกใจถามขึ้น “เดี๋ยวก่อน เจ้าชื่อเยี่ยนลี่รึ? แซ่เยี่ยน... แล้วเยี่ยนเหอเทียนเป็นอะไรกับเจ้า?” “นั่นคือท่านบรรพบุรุษของข้า ผู้ก่อตั้งสำนักวิญญาณโชติช่วง! ท่านรู้จักท่านบรรพบุรุษด้วยหรือครับ?” เยี่ยนลี่ถามด้วยความตกตะลึง “ข้าจำเขาได้... เยี่ยนเหอเทียนผู้นั้นเคยมีพันธะวาสนากับข้า ข้าจำได้ว่าเคยให้คำชี้แนะเขาไปบ้าง... แต่นึกไม่ออกว่าอย่างไร ไม่แปลกใจเลยที่ของของข้าไปอยู่ในมือเจ้า ดูท่าว่ากงล้อแห่งวาสนาจะหมุนวนกลับมาจริงๆ...” เฒ่าหกเขียวพึมพำกับตัวเอง พยายามรื้อฟื้นความทรงจำอันเลือนลาง หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง มันก็ระเบิดคำด่าออกมาอีกครั้ง “เจ้าเด็กโง่เง่า! เจ้ามีวาสนากับข้าล้นปรี่แถมยังมีสมบัติล้ำค่าอยู่ในมือแท้ๆ แต่กลับยกมันให้คนอื่นไปง่ายๆ! อา... เจ้าทำให้ข้าหงุดหงิดจนอยากจะบ้าตาย!” เฒ่าหกเขียวเริ่มแผดเสียงด่าทออย่างบ้าคลั่ง น้ำลายกระเซ็นไปทั่ว ทว่าเยี่ยนลี่ยังคงยืนนิ่งสงบไม่กล้าไหวติง เยี่ยนลี่ฉลาดพอที่จะไม่โต้เถียง หากเจ้านกแก้วตัวนี้มีความหลังร่วมกับบรรพบุรุษของเขา มันย่อมต้องเป็นตัวตนที่พิเศษเหนือล้ำอย่างแน่นอน เมื่อเจ้านกแก้วสงบลง เยี่ยนลี่จึงกล่าวอย่างใจเย็น “ท่านเฒ่าหก โปรดสงบสติอารมณ์ก่อนเถิดครับ ลูกพี่ไม่ได้หลอกลวงเอาของไปจากข้า ข้าเป็นฝ่ายมอบให้เขาเอง ลูกพี่ปฏิบัติต่อข้าอย่างดีเยี่ยม ไม่เพียงแต่มอบสมบัติล้ำค่าให้เขายังชี้แนะการบ่มเพาะ และเปิดโอกาสให้ข้าได้ล้างแค้นแทนครอบครัว ท่านยังบอกเองว่าข้านั้นต่ำต้อยและไร้คุณสมบัติที่จะติดตามเขา แต่ลูกพี่ก็ไม่เคยทอดทิ้งข้าเลย!” “เจ้า... เจ้า...!” เจ้านกแก้วอยากจะตบหน้าตัวเองที่เผลอพูดจาย้อนแย้ง “เจ้าเด็กเมื่อวานซืน บังอาจมาเถียงข้าเชียวรึ! ถ้าเฒ่าหกบอกว่าเจ้าผิด เจ้าก็ต้องผิด!” เยี่ยนลี่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยวอย่างน่าประหลาด “ข้าไม่รู้สึกว่าตัวเองทำผิด และหากย้อนเวลากลับไปได้ ข้าก็จะทำเช่นเดิม!” “บัดซบ! ข้าจะตบเจ้าให้คว่ำ!” เฒ่าหกเขียวแผดซ่านด้วยโทสะ “เฮ้ นั่นมันน้องชายข้านะ ให้เกียรติข้าบ้างสิ ด้วยสถานะอันสูงส่งของเจ้า เจ้าคงไม่คิดจะให้เยี่ยนลี่ทวงเอาหินนั่นคืนจากข้าหรอกใช่ไหม? ผู้ยิ่งใหญ่เช่นเจ้าคงไม่ทำเรื่องที่เสียเกียรติเช่นนั้นแน่” หลงเฉินกล่าวแทรกขึ้น เจ้านกแก้วพลันเงียบกริบ มันย่อมเคยคิดเรื่องนั้นอยู่ในใจจริงๆ “ชิ! เจ้าเห็นเฒ่าหกเป็นคนอย่างไร? ข้าจะไปเอาของที่ให้คนอื่นไปแล้วคืนมาได้อย่างไรกัน!” จากนั้น เฒ่าหกเขียวก็หันไปหาเยี่ยนลี่แล้วเอ่ยว่า “ไอ้หนู ในเมื่อบรรพบุรุษของเจ้าร่ำเรียนมาจากข้า เจ้าก็นับได้ว่าเป็นศิษย์สายตรงครึ่งตัวของข้าเช่นกัน แต่ถ้าเจ้ายังอ่อนแอเยี่ยงนี้ เจ้าจะทำให้เฒ่าหกต้องอับอายขายหน้า! ไม่ต้องห่วง ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าเป็นเพียงคนธรรมดาอีกต่อไป... ข้าจะสั่งสอนเจ้าเอง!” เยี่ยนลี่ควรจะยินดีที่ได้ยินเช่นนั้น แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด ความหนาวเหน็บกลับแล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลัง เขารู้สึกได้ทันทีว่าเส้นทางต่อจากนี้คงไม่ง่ายดายอย่างที่คิด “เฒ่าหก เจ้ารู้จักบรรพบุรุษของเยี่ยนลี่ได้อย่างไร?” หลงเฉินถาม “ตอนนั้น ข้าเคยชี้แนะให้บรรพบุรุษของเขาไปขโม... เอ้อ ไปหยิบของบางอย่างมา ในเมื่อเด็กคนนี้ใช้ได้ ข้าก็จะให้คำชี้แนะซักเล็กน้อยก็เท่านั้น” เฒ่าหกเขียวตอบ ไม่แปลกใจเลยที่ผู้อาวุโสกวาดลานเคยบอกว่าเฒ่าหกเขียวไม่ใช่เจ้านกที่ดี ตั้งแต่โบราณกาลมา เจ้านี่ก็ไว้ใจไม่ได้อยู่แล้ว จึงไม่น่าแปลกที่มันไม่เคยโกรธเวลาหลงเฉินเล่นแง่ เพราะอย่างน้อยหลงเฉินก็ไม่ได้เลวร้ายไปกว่ามันเลย ทันใดนั้น เฒ่าหกเขียวก็บินไปเกาะบนหัวของเยี่ยนลี่แล้วตบเขาด้วยปีกอย่างแรง “เฮ้ ใครอนุญาตให้เจ้าอู้งาน!” เฒ่าหกเขียวถามเสียงเขียว “ท่านเฒ่าหก ข้าไม่ได้อู้นะครับ!” เยี่ยนลี่ไม่แม้แต่จะหลบเลี่ยงได้ทัน “ยังกล้าเถียงอีกรึ! ถ้าไม่อู้แล้วจะอ่อนแอถึงเพียงนี้ได้อย่างไร!” เจ้านกแก้วเจ้าเล่ห์แผดเสียงลั่นพร้อมกับฟาดปีกใส่เขาอีกครั้ง หลงเฉินถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก หากเยี่ยนลี่ได้รับคำชี้แนะจากตัวตนระดับนี้ นั่นย่อมเป็นวาสนาอันสั่นสะท้านสวรรค์อย่างแท้จริง พวกเขาทั้งหมดออกเดินทางพ้นจากเขตเมืองทั้งเจ็ดสิบสอง... ผ่านการเดินทางข้ามผ่านภูมิประเทศอันหลากหลาย จนกระทั่งมาถึงดินแดนอันเขียวขจีขจีที่ดูราวกับไร่ชาอันกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา...