บทที่ 6886 เข้าห้ำหั่นกับวิญญาณไร้ร่าง “เพียงเศษเสี้ยววิญญาณที่ไร้ร่างของจักรพรรดิสวรรค์ ซ้ำยังสิงสู่ในกายที่อ่อนแอถึงเพียงนี้ เจ้ากล้าดีอย่างไรมาแสดงท่าทีสามหาวต่อหน้าข้า? เจ้าไม่เห็นหรือว่าข้าจงใจสร้างโอกาสนี้ขึ้นมา... ก็เพื่อรอคอยเจ้าโดยเฉพาะ!” หลงเฉินเอ่ยถามน้ำเสียงเรียบ นัยน์ตาของหลงเฉินจ้องมองไปยังเหยียนเซิ่งที่ถูกสิงสู่ด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความตื่นตระหนกหรือพรั่นพรึง ราวกับว่าเขาคาดการณ์ทุกสิ่งไว้ในกำมือแล้ว ทว่าเหล่าผู้ชมกลับหาได้คิดเช่นนั้น พวกเขาเพิ่งจะประจักษ์แจ้งในบัดนี้ว่าเหตุใดก่อนหน้านี้หลงเฉินจึงไม่ทุ่มกำลังทั้งหมดปลิดชีพเหยียนเซิ่งไปเสีย ที่แท้เขาก็เพียงกดดันอย่างช้าๆ เพื่อบีบคั้นให้ 'มารนอกภพ' ตนนี้เผยตัวออกมานั่นเอง! “รอคอยข้าอย่างนั้นรึ?” เหยียนเซิ่งในร่างที่ถูกสิงสู่ทวนคำด้วยความประหลาดใจ “มิเช่นนั้นจะเพื่ออะไรเล่า? หากข้าต้องการ ข้าสามารถปลิดชีพมันได้ตั้งแต่เริ่มด้วยการตบเพียงครั้งเดียว ไม่จำเป็นต้องมาเสียเวลาอยู่ที่นี่หรอก” “ทำไมเจ้าต้องรอคอยข้า?” มันเอ่ยถาม พลางสัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากล หลงเฉินแค่นยิ้มก่อนตอบกลับ “แน่นอนว่าเป้าหมายของข้าคือการยุติศึกนี้ให้สิ้นซาก หลังจากที่เจ้าเข้าห้ำหั่นกับผู้อาวุโสแห่งเก้าชั้นฟ้าจนดับสูญไปทั้งคู่ ทว่าเจตจำนงของพวกเจ้ากลับยังคงดำรงอยู่และห้ำหั่นกันต่อในฐานะวิญญาณที่ไร้ร่าง สำนักปฐพีลึกซึ้งมุ่งเป้ามาที่พวกเจ้าทั้งสองคน แต่ทว่าผู้อาวุโสของเราเล็งเห็นว่าจิตใจของพวกมันนั้นสกปรกโสมมจึงปฏิเสธที่จะร่วมมือด้วย ในขณะที่เจ้ากลับกระหายที่จะวางอุบายสบช่องใช้พวกมัน” “บัดนี้ เจ้าอาศัยร่างของเหยียนเซิ่งสังหารเหล่าผู้เชี่ยวชาญของสำนักปฐพีลึกซึ้งที่เคยสูบกินพลังของเจ้า เพื่อเปลี่ยนพวกเขาให้กลายเป็นทรัพยากรในการเกิดใหม่ พลังแห่งจักรพรรดิสวรรค์ที่เจ้าปลดปล่อยออกมาก็เพื่อข่มขวัญพวกเราเท่านั้น เมื่อเสร็จสิ้น เจ้าก็คิดจะลบเลือนเจตจำนงที่หลงเหลืออยู่ของผู้อาวุโสของเรา เพื่อกำชัยชนะในมหาสงครามที่ทอดยาวมาเนิ่นนานนับกาลกัปนี้เสียที” สิ้นคำกล่าวของหลงเฉิน ทุกคนต่างก็ตระหนักได้ว่ามันคือความจริง! มารร้ายตนนี้ไม่ได้ลงมือสังหารพวกเขาในทันทีหลังจากสิงร่างเหยียนเซิ่ง แต่กลับใช้กลิ่นอายข่มขวัญ เป้าหมายที่แท้จริงของมันคือเจตจำนงของยอดฝีมือธาตุดินแห่งเก้าชั้นฟ้า ทว่าหลงเฉินกลับมองทะลุปรุโปร่งถึงแผนการของมันทั้งหมด “ข้าไม่คาดคิดเลยว่าเผ่าพันธุ์มนุษย์จะให้กำเนิดบุคคลที่มีสายตาแหลมคมเช่นนี้ หากปล่อยให้เจ้าเติบใหญ่ เจ้าจะต้องกลายเป็นเสี้ยนหนามตำใจของพวกเราอย่างแน่นอน ดูเหมือนว่าการสังหารเจ้าจะสำคัญยิ่งกว่าการกำจัดเจตจำนงของเจ้านั่นเสียอีก!” เหยียนเซิ่งพลันยื่นมือออกไป ทันใดนั้นผืนพฐพีก็ระเบิดออก ง้าวทมิฬเล่มหนึ่งพุ่งทะยานเข้าสู่มือของเขา! กลิ่นอายมารพวยพุ่งออกมาจากง้าวเล่มนั้น อาวุธแห่งวิถีมารที่เคยปลิดชีพยอดฝีมือแห่งเก้าชั้นฟ้ามานับไม่ถ้วน เมื่อมันตกลงสู่มือของเหยียนเซิ่ง เสียงลั่นเปรี๊ยะก็ดังสนั่น รอยสนิมสีดำร่วงกราวเผยให้เห็นอักขระมารที่ดุดันกระหายเลือดอยู่เบื้องล่าง “กลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวอะไรเช่นนี้...!” ยามที่กลิ่นอายของง้าวแผ่ซ่านออกไป ทุกคนต่างรู้สึกราวกับว่าวิญญาณของตนกำลังจะถูกฉุดกระชากเข้าไปข้างใน “วันนี้ ข้าจะสังหารเจ้าเป็นคนแรก!” เหยียนเซิ่งแผดคำรามพร้อมกับที่พื้นดินใต้ฝ่าเท้าระเบิดออก เขาสิ้นคำเขาก็ปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้าหลงเฉิน ง้าวทมิฬวาดผ่านอากาศส่งเสียงหวีดหวิวราวกับเสียงโหยหวนของวิญญาณอาฆาต! “วาจาสามหาว! ในเมื่อผู้อาวุโสเผ่าพันธุ์มนุษย์ของข้าเคยสังหารเจ้าได้ครั้งหนึ่ง แล้วเหตุใดข้าจะพ่ายแพ้ให้แก่เจ้าได้เล่า?” หลงเฉินแค่นเสียงนิ่ง อักขระแก่นแท้วิถีปฐพีบนหน้าผากของหลงเฉินทอแสงเจิดจ้า พร้อมกับที่เพลิงอัคคีสีม่วงพวยพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องนภา หมัดที่ห่อหุ้มด้วยพลังแห่งกางเขนปะทะเข้ากับง้าวทมิฬอย่างจัง เพลิงสีม่วงและกลิ่นอายมารเข้าห้ำหั่นกันอย่างบ้าคลั่งจนห้วงมิติแทบจะปริแตกออกเป็นเสี่ยงๆ! เหยียนเซิ่งถึงกับถูกกระแทกจนต้องถอยร่นไปหลายก้าว “ข้าไม่เชื่อหรอกว่าจะเอาชนะเจ้าไม่ได้! เจ้าแห่งจักรพรรดิกระจ้อยร่อยเช่นเจ้า กล้าดีอย่างไรมาโอหังต่อหน้าข้า!” เหยียนเซิ่งตะโกนก้อง ร่างกายของเขาเคลื่อนที่วูบวาบราวกับสายฟ้าแลบ ทิ้งไว้เพียงภาพติดตามากมายจนผู้ที่เฝ้ามองไม่สามารถจับทิศทางได้ “วันนี้ ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็นเองว่าฟ้าเบื้องบนนั้นกว้างใหญ่เพียงใด!” เขากรีดร้อง “เจ้ามันก็แค่เศษเสี้ยววิญญาณที่ไร้ร่าง หากบรรพชนของข้าสังหารเจ้าได้ ตัวข้าหลงเฉินผู้นี้ก็ทำได้เช่นกัน!” หมัดของหลงเฉินร่ายรำดุจมัจจุราชปลดปล่อยทักษะการต่อสู้ออกมาอย่างต่อเนื่อง เขาใช้หมัดเปล่าเข้าปะทะกับง้าวที่แสนน่ากลัวนั่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยามที่หลงเฉินและเหยียนเซิ่งเข้าห้ำหั่นกัน คลื่นพลังลมปราณที่แผ่ออกมาก็ฉีกกระชากท้องฟ้า เหล่าศิษย์ที่เคยถูกตรึงไว้ด้วยกลิ่นอายมารต่างถูกซัดจนกระเด็นและกระอักเลือดออกมา นับว่ายังโชคดีที่หลงเฉินดึงความสนใจของเหยียนเซิ่งไว้ ทำให้แรงกดดันแห่งจักรพรรดิสวรรค์ที่น่าหวาดหวั่นนั้นเจือจางลง เหล่าศิษย์ทั้งหลายจึงเริ่มขยับกายได้อีกครั้งและพากันวิ่งหนีเอาชีวิตรอดอย่างสุดกำลัง ในตอนนนี้ เหลือเพียงยอดฝีมืออย่างเจิ้งเหวินหลง, หลี่เฉิงกัง รวมถึงเย่ว์เทียนหมิง, ฉืออวิ๋นเฟิง และเหล่านักรบเทพจักรพรรดิที่มีนิมิตคู่เท่านั้นที่ยังพอจะยืนหยัดอยู่ในที่เดิมได้ ฉืออวี้ถง, ซินอวี่ และคนอื่นๆ ต่างพากันหลบอยู่เบื้องหลังคนเหล่านี้ เมื่อมีผู้ช่วยรับแรงกดดันไปส่วนหนึ่ง สถานการณ์ของพวกนางจึงดูดีขึ้นบ้าง “ท่าไม่ดีแล้ว กลิ่นอายของเจ้านั่นยิ่งมายิ่งแข็งแกร่งขึ้น!” ศิษย์จากสำนักอักษรเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจ “ที่มันแข็งแกร่งขึ้นก็เพราะมันกำลังสูบกินพลังจากศิษย์สำนักปฐพีลึกซึ้งในระหว่างการต่อสู้ อีกทั้งมันยังเริ่มจะคุ้นชินกับพลังใหม่ของตนเองแล้วด้วย” หลี่เฉิงกังอธิบาย ตู้ม! ร่างของทั้งคู่ถูกแรงระเบิดซัดจนกระเด็นถอยกลับไป “ไม่เลว... แต่ทุกอย่างมันจบสิ้นลงเพียงเท่านี้แหละ!” เหยียนเซิ่งแผดคำรามพลางชูง้าวขึ้นเหนือศีรษะ ในวินาทีต่อมา โลกทั้งใบพลันมืดมิดลง สายฟ้าสีดำทมิฬพุ่งทะยานเข้ามารวมตัวกันที่ง้าวในมือของเขา หลงเฉินจ้องมองภาพตรงหน้าอย่างพิจารณาก่อนจะกล่าวออกมา “ข้าเข้าใจแล้ว หลังจากที่พวกเจ้าบุกรุกเข้ามา พวกเจ้าก็ได้บิดเบือนกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้ บัดนี้วิถีแห่งสวรรค์จึงตกอยู่ในความโกลาหล หยินหยางกลับตาลปัตร ความถูกผิดถูกพร่าเลือน... เจ้าจึงสามารถดึงเอาพลังแห่งวิถีสวรรค์มาใช้ได้อย่างเปิดเผยสินะ” “รู้ไปแล้วจะทำอะไรได้? เจ้าสิ่งมีชีวิตที่โง่เขลาแห่งเก้าชั้นฟ้าสิบดินแดนเอ๋ย พวกเจ้าไม่มีโอกาสที่จะขัดขืนได้อีกต่อไปแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่คือการรอคอยความตายด้วยความหวาดกลัวเท่านั้น!” เหยียนเซิ่งหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เขาเหวี่ยงง้าวลงมา ปลดปล่อยเงาของง้ายักษ์ที่ฉีกกระชากห้วงมิติให้ขาดสะบั้น! เมื่อเผชิญกับการโจมตีนี้ แม้แต่นักรบเทพจักรพรรดินิมิตคู่ยังสัมผัสได้ถึงความสิ้นหวัง สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือเจตจำนงแห่งจักรพรรดิสวรรค์ที่แฝงมากับการโจมตี มันบดขยี้เจตจำนงที่จะต่อสู้จนหมดสิ้น ผู้คนส่วนใหญ่ทำได้เพียงหลับตาลงเพื่อรอความตายที่กำลังจะมาถึง “เจ้าคิดอย่างนั้นรึ?” หลงเฉินแค่นเสียงอย่างเย็นชา ทันใดนั้น เขาก็ประสานมือเข้าหากัน อักขระวิถีสวรรค์ปรากฏที่มือซ้าย และอักขระวิถีปฐพีปรากฏที่มือขวา พลังโลหิตสีม่วงและโลหิตสูงสุดปะทุออกมาพร้อมกันในทันที! “โล่สามเสาหลัก!” ตู้ม! ฟ้าดินสั่นสะท้านเลื่อนลั่น พลังแห่งหมื่นวิถีหลอมรวมกันกลายเป็นโล่กำบังเบื้องหน้าหลงเฉิน เงาง้ายักษ์เข้าปะทะกับโล่อย่างรุนแรง โล่สั่นไหวอย่างหนักแต่ยังคงตั้งมั่นไม่พังทลาย ในทางกลับกัน เงาง้าทมิฬนั้นกลับแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ! “เป็... เป็นไปได้อย่างไรกัน?!” เหยียนเซิ่งอุทานด้วยความตกตะลึง แรงสะท้อนจากการปะทะนั้นสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ หลงเฉินร่ายอินอีกครั้งด้วยท่วงท่าที่ซับซ้อน พลังแห่งสวรรค์และปฐพีหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ทันใดนั้น เงาร่างที่เลือนลางสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นเบื้องหลังของเขา “น้องชาย... ขอบใจเจ้ามากที่ปลุกข้าให้ตื่นขึ้น!”