**บทที่ 6882: กฎจอมปลอม** ม่านกำแพงปฐพีทั้งเก้าชั้นนั้นแลดูแข็งแกร่งสุดเปรียบปาน กระทั่งเหล่าบุตรเทพและธิดาเทพยังสัมผัสได้ถึงความกดดันอันมหาศาล พวกเขาเชื่อว่าหากมีเพียงหนึ่งหรือสองชั้นก็คงพอจะทำลายให้สิ้นซากลงได้ ทว่าเมื่อทำลายผ่านชั้นที่สองไป ความมั่นใจย่อมเริ่มสั่นคลอน และทันทีที่กำแพงชั้นที่สามปรากฏขึ้น เจตจำนงในการโจมตีของพวกเขาคงมอดดับลงอย่างสิ้นเชิง ไม่มีหนทางใดที่จะทะลวงผ่านกำแพงทั้งหมดแล้วยังเหลือเรี่ยวแรงไว้ต่อสู้ หากฝืนทำจนสำเร็จ พลังทั้งหมดคงถูกสูบจนเหือดแห้ง การกระทำเช่นนั้นช่างเบาปัญญาและบ้าบิ่นยิ่งนัก ทว่า หลงเฉินกลับเพิ่งจะทลายกำแพงทั้งเก้าชั้นและสังหารตะขาบยักษ์ลงได้ในพริบตา สร้างความตื่นตะลึงให้แก่ผู้คนจนแทบลืมหายใจ แม้กำแพงทั้งเก้ายังคงตั้งตระหง่าน แต่ที่ใจกลางกลับปรากฏรอยโหว่รูปกากบาทขนาดมหึมา เป็นภาพที่เขย่าขวัญสั่นประสาทไม่ว่าจะมองจากมุมใดก็ตาม ร่างของตะขาบยักษ์สั่นสะท้านอย่างรุนแรง โลหิตสาดกระเซ็นไปทั่วชั้นบรรยากาศ ท่ามกลางสายตาทุกคู่ ร่างที่ขาดวิ่นของมันเริ่มเชื่อมต่อเข้าหากันอย่างช้าๆ ผู้คนต่างสูดหายใจด้วยความหนาวเหน็บ พลังของเยี่ยนเซิ่งนั้นเหนือล้ำกว่าที่ใครจะคาดคิด เพียงแค่ความสามารถในการฟื้นคืนชีพประดุจร่างอมตะของทั้งตัวเขาและสัตว์อสูรคู่กายก็นับว่าน่าสะพรึงกลัวเกินทน เหล่าบุตรเทพและธิดาเทพต่างจ้องมองเยี่ยนเซิ่งและหลงเฉินด้วยความรู้สึกเย็นยะเยือกที่ลามไปถึงกระดูกสันหลัง พวกเขาตระหนักได้ทันทีว่า แม้จะเป็นอัจฉริยะในระดับเดียวกัน แต่ความเหลื่อมล้ำของขุมพลังนั้นกลับกว้างราวฟ้ากับเหว บุตรเทพจากขุมกำลังเล็กๆ ที่แบกรับโชคลาภแห่งกรรมของสำนักเอาไว้ถึงกับหน้าซีดเผือด แม้จะอยู่ในสถานะเดียวกัน แต่พวกเขาไม่มีความกล้าพอที่จะก้าวเข้าสู่สมรภูมิของยอดฝีมือระดับนี้เลยแม้แต่น้อย เยี่ยนเซิ่งเหยียดหยิ้มเยาะพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ถึงขั้นทำลายกฎปฐพีของข้าได้ สายเลือดสีม่วงช่างเป็นหนึ่งในสายเลือดที่แข็งแกร่งที่สุดของมนุษยชาติอย่างที่ร่ำลือจริงๆ การสังหารเจ้าคงทำให้ข้ารู้สึกถึงความสำเร็จขึ้นมาบ้าง” “กฎปฐพีของเจ้างั้นหรือ?” หลงเฉินส่ายหน้าพลางแค่นเสียง “ช่างเป็นกบในกะลาเสียจริง เจ้าคิดว่าเพียงแค่เอ่ยปากว่ามันคือกฎ มันจะเป็นกฎได้จริงๆ อย่างนั้นหรือ? ไม่ว่าเจ้าจะตบแต่งมันให้สวยหรูเพียงใด ทุกกระบวนท่าของเจ้าก็ยังคงติดอยู่ในขอบเขตของ ‘วิชา’ หาใช่ ‘กฎ’ ไม่! หากพลังเช่นนี้ถูกเรียกว่ากฎ เช่นนั้นมันก็เป็นได้แค่เพียงกฎจอมปลอมเท่านั้น!” “กฎจอมปลอม?” คำประกาศของหลงเฉินสร้างความตื่นตะลึงไปทั่วกลุ่มยอดฝีมือ ทั้งรุ่นอาวุโสและรุ่นเยาว์ต่างชะงักงัน คำพูดนี้ประหนึ่งการพลิกคว่ำความเข้าใจทั้งหมดที่พวกเขายึดถือมาตลอด กฎที่พวกเขาบากบั่นร่ำเรียนมาทั้งชีวิตกลับกลายเป็นเรื่องลวงโลกอย่างนั้นหรือ? ไม่มีใครสามารถยอมรับเรื่องเหลวไหลเช่นนี้ได้ กระทั่งฉืออวี่ถง ซินอวี่ และคนอื่นๆ ต่างก็มีสีหน้าสับสน ขณะที่เหล่าศิษย์สำนักอักษรต่างแลกเปลี่ยนสายตากันอย่างเลิ่กลั่ก หากหลงเฉินไม่ใช่สหายของหลี่เฉิงกัง พวกเขาคงกรูเข้าไปโต้เถียงด้วยความเกรี้ยวกราดไปแล้ว ราวกับทุกคนกำลังลิ้มรสอาหารอันโอชะ แต่หลงเฉินกลับเดินเข้ามาบอกว่าสิ่งที่อยู่ในปากพวกเขานั้นคือสิ่งปฏิกูล หากเขาโดนรุมประชาทัณฑ์เพราะคำพูดนี้ก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก “ฮ่าๆๆ พวกเราบำเพ็ญกฎจอมปลอมอย่างนั้นรึ? ช่างน่าขันสิ้นดี เจ้าสำนักที่อายุน้อยที่สุดของสำนักศึกษาเทวะกลับพ่นเรื่องโกหกที่เบาปัญญาเช่นนี้ออกมา ฮ่าๆๆ!” เยี่ยนเซิ่งหัวเราะร่า ยอดฝีมือโดยรอบต่างตกอยู่ในสภาวะที่ผสมปนเประหว่างความโกรธแค้น ความหวาดกลัว และความมึนงง คำพูดของหลงเฉินนั้นมีพลังทำลายล้างรุนแรงเกินไป หากสิ่งที่พวกเขาฝึกฝนมาตลอดชีวิตเป็นเพียงกฎปลอม นั่นมิหมายความว่าพวกเขาเดินหลงทางมาตลอดชีวิตหรอกหรือ? ใครจะข่มใจยอมรับความจริงเช่นนี้ได้ มีเพียงหลี่เฉิงกังและเจิ้งเหวินหลงเท่านั้นที่ยังมีสีหน้าเรียบเฉย ทว่าภายใต้ความสงบนิ่งนั้น กลับแฝงไปด้วยความสั่นสะท้านอย่างล้ำลึก สิ่งที่หลงเฉินเอ่ยออกมานั้นเกี่ยวข้องกับความลับอันยิ่งใหญ่ที่สุดของระบบการบำเพ็ญเพียร ซึ่งในบรรดารุ่นเยาว์ของสำนักอักษร มีเพียงหลี่เฉิงกังเท่านั้นที่ล่วงรู้จากการถ่ายทอดของอาจารย์ เช่นเดียวกับเจิ้งเหวินหลง ในยามที่พวกเขาได้รับรู้ความลับนี้ ต่างถูกกำชับอย่างเด็ดขาดว่าห้ามแพร่งพรายออกไป มิเช่นนั้นจะต้องเผชิญกับวิบากกรรมอันแสนสาหัส ทว่าหลงเฉินกลับเอ่ยมันออกมาอย่างเปิดเผย เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครบอกเขา แต่เขาเข้าถึงแก่นแท้ได้ด้วยตนเอง หลี่เฉิงกังและเจิ้งเหวินหลงสบตากัน ทั้งคู่ต่างเห็นความตกตะลึงและความกังวลในดวงตาของกันและกัน หลงเฉินจะต้องเผชิญกับวิบากกรรมที่เลวร้ายกว่าเดิมหรือไม่? หรือเขาไม่หวาดเกรงต่อสิ่งใดเลยจริงๆ? ในพริบตานั้น หลงเฉินพลันตบมือเข้าหากัน นิ้วมือร่ายมุทราอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบก่อนจะแผดคำราม “กฎปฐพี—มังกรปฐพีกลืนพิภพ!” ครืนนน! พื้นดินพลันระเบิดออก มังกรยักษ์มหึมาปรากฏกายพร้อมอ้าปากกว้าง บังเกิดวังวนขนาดมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วสมรภูมิ ทุกคนต่างรู้สึกถึงแรงดึงดูดอันทรงพลังจนต้องรีบปลดปล่อยออร่าเพื่อยึดร่างให้มั่นคง “พลังปฐพีช่างกล้าแกร่งยิ่งนัก! หลงเฉินเองก็เป็นผู้ฝึกปรือกฎแห่งปฐพีด้วยหรือนี่!” ผู้คนต่างอุทานด้วยความตกใจ ความตื่นตะลึงทบทวีคูณขึ้น เพราะความผันผวนของพลังปฐพีจากตัวหลงเฉินนั้น ทรงพลังไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าเยี่ยนเซิ่งเลยแม้แต่น้อย! ตูม! เมื่อวังวนก่อตัวขึ้นจนสุดขีด ทรงกลมศิลาที่สลักไว้ด้วยอักขระปฐพีอันหนาแน่นก็ปรากฏขึ้นที่ใจกลาง มังกรปฐพีพลันพ่นทรงกลมศิลานั้นพุ่งตรงเข้าใส่เยี่ยนเซิ่งอย่างรุนแรง เยี่ยนเซิ่งตกตะลึงจนขวัญหนีดีฝ่อ เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าหลงเฉินจะหยั่งรู้ถึงกฎแห่งปฐพีด้วย ข้อมูลทั้งหมดที่เขามีไม่เคยระบุเรื่องนี้ไว้เลย “กฎปฐพี—พายุกงจักรสังหาร!” เยี่ยนเซิ่งแผดคำรามตอบโต้ ตะขาบยักษ์ใต้ร่างของเขาม้วนตัวอย่างรวดเร็ว เหวี่ยงหางอันทรงพลังเข้าปะทะ ตูม! ทรงกลมศิลาระเบิดออกเป็นจลาจล คลื่นพลังปราณอันบ้าคลั่งแผ่กระจายออกไปทุกทิศทาง “กฎวารี—น้ำตกทลายบรรพต!” น้ำเสียงของหลงเฉินดังก้องกังวานสั่นสะท้านฟ้าดิน ทันใดนั้น ท้องฟ้าพลันปริแยก มวลน้ำมหาศาลประดุจน้ำตกจากสรวงสวรรค์ถาโถมลงมายังร่างของเยี่ยนเซิ่ง “อะไรกัน?!” ทุกคนถึงกับตาค้าง หลงเฉินควบคุมกฎแห่งวารีได้ด้วยอย่างนั้นหรือ? มวลน้ำทุกหยาดหยดนั้นหนักอึ้งราวกับขุนเขา น้ำตกทั้งสายแฝงไว้ด้วยน้ำหนักที่ยากจะพรรณนา สีหน้าของเยี่ยนเซิ่งซีดเผือดลงทันตา ลางสังหรณ์อันเลวร้ายจู่โจมเข้าสู่หัวใจ แทนที่จะขัดขืนน้ำตกนั้น เขากลับสั่งให้ตะขาบยักษ์เลื้อยหนีอย่างสุดกำลัง “กฎน้ำแข็ง—ศรเหมันต์ปลิดวิญญาณ!” หลงเฉินตะโกนก้อง ในยามที่เยี่ยนเซิ่งล่าถอย น้ำตกมหาศาลกลางอากาศพลันจับตัวเป็นน้ำแข็งในพริบตา ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นศรน้ำแข็งนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าหาเขา ศรน้ำแข็งกรีดผ่านอากาศธาตุจนบรรยากาศโดยรอบแข็งตัว กระทั่งมิติยังถูกแช่แข็งจนหยุดนิ่ง “กฎปฐพี—โล่มังกรขด!” เยี่ยนเซิ่งแผดเสียงเรียกใช้พลังป้องกัน ก่อนที่เขาจะหยั่งถึงว่าไม้ตายก้นหีบที่แท้จริงของหลงเฉินคือสิ่งใด เขาไม่กล้าเสี่ยงโจมตีสุ่มสี่สุ่มห้า โล่ดินขนาดมหึมาผุดขึ้นจากพสุธา ศรน้ำแข็งพุ่งเข้าปะทะจนเกิดแรงสั่นสะเทือนกระจายไปทั่วอากาศ “กฎโลหะ—ดาบจันทร์เสี้ยวตัดดารา!” “กฎพฤกษา—เถาวรรีล่าล่ามสวรรค์!” “กฎอัคคี—หอกเพลิงผลาญนภา!” “กฎอัสนี—อัสนีบาตทลายมาร!” ... ทุกครั้งที่หลงเฉินเปลี่ยนมุทรา การโจมตีอันไร้ที่สิ้นสุดก็พรั่งพรูออกมา แต่ละกระบวนท่าล้วนเปี่ยมด้วยพลังแห่งกฎที่แตกต่างกัน สมรภูมิทั้งสายถูกดึงเข้าสู่ความโกลาหล ประหนึ่งวันสิ้นโลกได้มาเยือนถึงเบื้องหน้า ทุกคนที่เฝ้ามองต่างตกอยู่ในอาการโง่งม พวกเขาไม่อาจเชื่อสายตาในสิ่งที่กำลังดำเนินอยู่ตรงหน้าได้เลย “เป็นไปได้อย่างไร... เรื่องแบบนี้มันจะเป็นไปได้อย่างไรกัน?!”