“ผะ...ผู้อาวุโส?” แบคชอนจ้องมองอย่างตะลึงงัน ขณะที่ฮยอนยองมองมาที่เขาด้วยแววตาขุ่นเคือง ‘ข้าพูดอะไรผิดไปรึ?’ แบคชอนรีบชี้แจงเพื่อแก้ไขสถานการณ์ “การที่ศิษย์ขั้นสามลงไปดื่มสุราที่หมู่บ้านฮวาอึมนั้นเป็นเรื่องที่ไม่สมควร แม้ว่าเจ้าสำนักจะมอบอำนาจให้เด็กคนนั้นลงเขาได้ตามใจชอบ แต่ท่านได้อนุญาตให้เขาดื่มสุราด้วยหรือขอรับ? ข้าไม่คิดว่าเขาจะเข้าใจในสิ่งที่ตัวเองทำลงไป” สีหน้าของฮยอนยองบิดเบี้ยวอีกครั้ง ‘ดูเหมือนคราวนี้เขาจะเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว’ และในทันใดนั้น... “เจ้าสิเป็นคนที่พูดไม่รู้เรื่อง” “....หา?” ฮยอนยองเอ่ยปากโดยไม่คิดจะปิดบังความโกรธเกรี้ยวของตน “เจ้าเป็นคนตั้งกฎของฮวาซานรึ?” “ทะ...ทำเช่นนั้นได้อย่างไรขอรับ?” “เช่นนั้นแล้ว... มีกฎข้อไหนของฮวาซานที่ห้ามนักพรตดื่มสุรานอกสำนักด้วยรึ?” “…” แบคชอนไม่อาจเอื้อนเอ่ยคำตอบใดๆ ได้ ไม่... ไม่มีกฎเช่นนั้น จะมีสำนักบ้าที่ไหนตั้งกฎห้ามศิษย์ดื่มสุรากันเล่า? แต่ในฐานะนักพรตเต๋า มันก็ควรจะมีสามัญสำนึกอยู่บ้างสิ! “แล้วอีกอย่าง” ฮยอนยองจ้องเขม็งไปที่แบคชอน “แล้วมันจะทำไม?” “...ผู้อาวุโส?” “แค่ดื่มไปอึกสองอึกแล้วมันจะตายรึไง?” “…” ทำไมใบหน้าของผู้อาวุโสฮยอนยองถึงดูแดงก่ำและเกรี้ยวกราดขึ้นเรื่อยๆ กันนะ? ไม่ได้มีเพียงแค่นั้น ในที่สุด ใบหน้าของฮยอนยองก็แดงก่ำราวกับลูกตำลึงสุก ขณะที่ชี้นิ้วไปยังแบคชอน “ไอ้พวกที่แม้แต่ค่าอาหารของตัวเองยังจ่ายไม่ได้มีอยู่เต็มไปหมด! แต่คนที่หาเลี้ยงปากท้องพวกแก กลับออกไปดื่มเหล้าด้วยเงินของตัวเอง! ห๊ะ? แกคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน!? คิดว่าตัวเองมีอภิสิทธิ์ความเป็นศิษย์พี่แล้วจะมารังแกเขาได้งั้นรึ!?” ‘หะ? ศะ-ศิษย์พี่?’ “แกได้โซ้ยเนื้อก็เพราะเงินที่มันหามา! แล้วตอนนี้ พอมันลงไปดื่มเหล้าด้วยเงินที่มันเก็บออมมาเอง! แต่แกกลับทนดูไม่ได้ ถึงกับต้องแจ้นมาฟ้องข้างั้นรึ!?” แบคชอนหน้าตึงทำอะไรไม่ถูก มันยากที่จะทำความเข้าใจ... ทำไมผู้อาวุโสฮยอนยองถึงได้ด่าทอเขาเช่นนี้? นี่เป็นเพียงเพราะเขาบอกว่าเห็นศิษย์ขั้นสามคนหนึ่งดื่มเหล้าจริงๆ หรือ? นี่คือผู้อาวุโสฮยอนยองตัวจริงแน่รึ? บุรุษผู้ซึ่งว่ากันว่าเดิมทีสมควรจะได้เข้าร่วมกับวังน้ำแข็งทะเลเหนือ แต่กลับต้องมาจบลงที่ฮวาซาน ทำให้ไม่อาจสำแดงฝีมือได้อย่างเต็มที่ ทว่า... เขากลับเป็นที่รู้จักในเรื่องความสุขุมและเยือกเย็นมาโดยตลอด นี่คือคนคนเดียวกันจริงๆ หรือ? เมื่อเห็นฮยอนยองเบิกตากว้างและแผดคำราม มันยากจะบอกได้ว่านี่คือความฝันหรือความจริง “ถ้าแกขัดหูขัดตานัก ก็ลงไปหาเงินที่ฮวาอึมเองสิ... แต่ไม่! แกกลับเอาแต่นั่งกินนอนกิน สร้างชื่อเสียงเพียงเพราะเป็นศิษย์ แล้วก็ใช้อภิสิทธิ์ความเป็นศิษย์พี่มารังแกเขา! การแกว่งดาบและนั่งสมาธิทั้งวันมันไม่ได้ทำให้มีเงินหรืออาหารตกลงมาถึงท้องหรอกนะ! สมองน่ะ! ใช้สมองของแกทำอะไรที่มีค่าบ้าง! จะให้ข้าผ่าหัวแกออกมาแล้วยัดอะไรที่เป็นประโยชน์เข้าไปให้ดีไหม!? พวกแกทำคุณงามความดีอะไรถึงได้มีสิทธิ์กินเนื้อบนโต๊ะนี่ห๊ะ—” ปัง! ในตอนนั้นเอง ใครบางคนก็กระแทกประตูเข้ามาอย่างรุนแรง “ฮ่าฮ่าฮ่า! อยู่นี่กันเองรึ!” ใบหน้าที่ยิ้มอย่างน่าประหลาดปรากฏขึ้น ขณะที่ฮยอนซังเข้ามาตะครุบปากของฮยอนยองจากด้านหลัง “อู๊บ! อู๊บ! อู๊บ!...ปล่อย...อู๊บ!” “ฮ่าฮ่า ไปข้างนอกกันสักครู่นะ ไปในที่ที่ห่างจากพวกเด็กๆ หน่อย อา... อยู่นิ่งๆ สิ!” ปัง! เสียงประตูปิดลง ทิ้งให้ทั้งโรงอาหารตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าประหลาด ไม่มีใครสามารถเอ่ยปากพูดอะไรได้ ง่ำ-ง่ำ-ง่ำ-ง่ำ ท่ามกลางความเงียบอันน่าอึดอัดนั้น มีเพียงเสียงเดียวที่พวกเขาได้ยิน คือเสียงของบางอย่างที่กำลังถูกเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย “อะไร...” แบคชอนพึมพำ “เมื่อครู่นี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” มันเป็นคำกล่าวที่สะท้อนความรู้สึกของเหล่าศิษย์ขั้นสองทุกคน – “มันไม่แปลกเกินไปหน่อยรึขอรับ? ศิษย์พี่?” แม้คำ