**บทที่ 3452 - ร่วมมือ** สิ้นสุรเสียงแผ่วเบาที่แฝงไปด้วยไอสังหาร ราชาปีศาจสาวพลันขมวดคิ้วมุ่น นางก้มลงมองที่ทรวงอกของตนด้วยความตระหนก พบว่าเงื้อมหัตถ์ของหยางไคที่งองุ้มดุจกรงเล็บพิฆาตได้แตะลงบนยอดถันเบื้องซ้ายของนางเสียแล้ว ปลายนิ้วของเขาเรืองรองด้วยแสงอัปมงคลที่พร้อมจะปะทุอานุภาพทำลายล้างออกมาในพริบตา “ชิ...” นางสบถออกมาด้วยความขัดใจ ราชาปีศาจสาวผู้นี้มิคาดคิดเลยว่า ความประมาทเพียงชั่วครู่จะทำให้มนุษย์ผู้นี้ชิงเป็นต่อได้ ทว่า ในยามที่สัมผัสได้ถึงกระแสพลังที่ผันผวนของหยางไคในระยะประชิด ความฉงนใจก็ผุดขึ้นในดวงตาของนาง นางหรี่ตามองเขาพลางเอ่ยถามด้วยความสงสัย “เจ้าคือมนุษย์ที่พระแม่ศักดิ์สิทธิ์นำตัวมาจากแดนดาราผู้นั้นรึ?” หยางไคเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาคมปลาบจับจ้องนาง “เจ้ารู้จักข้าด้วยอย่างนั้นหรือ?” ราชาปีศาจสาวหัวเราะคิกคักด้วยน้ำเสียงยั่วยวน “มีข่าวลือหนาหูว่ายอดฝีมือจากเผ่ามนุษย์ผู้หนึ่งได้ตกสู่หนทางปีศาจ จนมิอาจยืนหยัดอยู่ในแดนดาราได้อีกต่อไป จึงต้องระหกระเหินตามพระแม่ศักดิ์สิทธิ์มายังทวีปเสน่หาแห่งนี้ ดูท่าจะเป็นเจ้าจริงๆ เสียด้วย” “ข่าวแพร่ไปไวเสียจริง” หยางไคแค่นเสียงอย่างไม่สบอารมณ์ สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึง ราวกับความลับที่พยายามปกปิดถูกเปิดโปง ไอสังหารเย็นเยียบพาดผ่านดวงตาของเขาในทันที ประหนึ่งพร้อมจะปลิดชีพพยานทุกคนที่ล่วงรู้เรื่องนี้ให้สิ้นซาก ราชาปีศาจสาวสัมผัสได้ถึงเจตนาฆ่านั้นชัดแจ้ง แต่นางกลับไร้ซึ่งความหวาดหวั่น นางกลับขยับกายเข้าหาพลางเอ่ยกระเซ้า “ฆ่าข้าคนเดียวไปก็เปล่าประโยชน์ ผู้คนในเมืองศักดิ์สิทธิ์ต่างก็รู้เรื่องของเจ้ากันหมดแล้ว อีกอย่าง เจ้าเป็นคนที่พระแม่ศักดิ์สิทธิ์นำตัวกลับมาด้วยตนเองเชียวนะ” นางเว้นวรรคเล็กน้อยก่อนจะทิ้งท้ายอย่างท้าทาย “ยิ่งไปกว่านั้น หากเจ้าคิดจะลงมือฆ่าข้าจริงๆ ก็ยังไม่แน่หรอกว่าใครกันแน่ที่จะต้องไปเยือนปรโลกก่อนกัน” แววตาของหยางไคสั่นไหวด้วยความดุร้ายสลับกับความลังเล ทว่าภายใต้การแสดงละครตบตานั้น ในใจของเขากลับกำลังขบคิดอย่างหนักว่าใครเป็นคนแพร่ข่าวนี้ออกไป *[ข้าเพิ่งจะเหยียบย่างสู่แดนปีศาจได้เพียงไม่กี่วัน อวี๋หรูเมิ่งไม่มีทางป่าวประกาศเรื่องนี้อย่างสุ่มสี่สุ่มห้าแน่ ถ้าอย่างนั้นก็ต้องเป็นฝีมือของผู้อื่น... แต่มันทำไปเพื่อจุดประสงค์ใดกัน?]* “นี่ เจ้าควรจะปล่อยมือได้แล้วนะ” เสียงเรียกของราชาปีศาจสาวปลุกหยางไคให้ตื่นจากภวังค์ หยางไคพ่นลมหายใจอย่างเย็นชาพลางชักมือกลับอย่างรวดเร็ว ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นเช่นไร การที่บุรุษวางมือบนทรวงอกของสตรีท่ามกลางสายตาผู้คนเช่นนี้ก็นับว่ามิบังควรนัก แววตาของฝ่ายตรงข้ามวูบไหวด้วยความประหลาดใจวูบหนึ่ง ก่อนที่นางจะลดคันศรในมือลงเช่นกัน ภาพเหตุการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นสร้างความมึนงงให้กับผู้ชมเรือนหมื่นในลานประลองโลหิตยิ่งนัก เมื่อครู่ทั้งคู่ยังห้ำหั่นกันด้วยหมายจะเอาชีวิต แต่เหตุใดเพียงชั่วพริบตาจึงกลับมายืนเคียงข้างกันอย่างสงบได้ราวกับมิเคยมีเรื่องบาดหมาง? ทว่า สำหรับเสี่ยวอู๋และขุนพลปีศาจที่อยู่ด้านหลัง ต่างพากันลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในยามที่เห็นลูกศรอาบยาพิษจ่ออยู่ที่ศีรษะของหยางไค พวกเขาแทบจะลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ เพราะหวาดกลัวเหลือเกินว่าจะต้องเห็นฉากนองเลือดที่มิอาจยอมรับได้ เมื่อภูเขาหนักอึ้งที่ทับอกถูกยกออก ทั้งคู่ต่างทรุดกายลงบนที่นั่งอย่างอ่อนแรง นับเป็นความตื่นเต้นที่บีบคั้นหัวใจเกินบรรยาย ภายในลานประลอง หยางไคชายตามองราชาปีศาจสาวด้วยสายตาที่ซับซ้อน เหตุผลที่เขายอมรามืออย่างง่ายดายมิใช่เพราะความเมตตาที่มีต่อสตรี แต่เป็นเพราะเขาได้กลิ่นอายบางอย่างจากการโจมตีของนาง แม้ทุกท่วงท่าจะดูเฉียบคมและดุดัน แต่กลับไร้ซึ่งเจตนาฆ่าฟันที่แท้จริง ประหนึ่งว่านางเพียงต้องการหยั่งเชิงหรือทดสอบฝีมือของเขาเท่านั้น นอกจากนี้ เขายังต้องการรู้ว่าราชาปีศาจสาวนางนี้ต้องการสิ่งใดกันแน่ “เหตุใดเจ้าถึงไม่พำนักอยู่ในวังของพระแม่ศักดิ์สิทธิ์ แต่กลับรนหาที่ตายมายังลานประลองโลหิตแห่งนี้?” ราชาปีศาจสาวเอ่ยถามพลางกวาดสายตามองหยางไคตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะทำท่าเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ “อ้อ ข้าเข้าใจแล้ว เจ้ามาเพื่อชิงรางวัลสินะ?” นางขยับเข้าใกล้เขาด้วยท่าทางตื่นเต้น “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าลานประลองโลหิตครั้งนี้จะมีรางวัลล้ำค่าเช่นนั้น? เจ้ารู้ข่าววงในมางั้นหรือ? บอกข้าหน่อยสิ!” *[วงในกับผีน่ะสิ!]* หยางไคสบถในใจพลางตอบกลับด้วยท่าทีรำคาญ “หากเจ้ามีอะไรจะพูดก็รีบพ่นออกมาเสีย!” ราชาปีศาจสาวดูจะเคืองใจไม่น้อยกับท่าทีไร้มารยาทของเขา นางเดาะลิ้นอย่างขัดใจพลางควงคันศรในมือเล่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาแล้วเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา “เจ้าติดค้างชีวิตข้าอยู่นะ มิคิดจะกล่าวคำขอบคุณสักคำหรือ?” หยางไคจ้องหน้าพราวมองนางด้วยสายตาเวทนา “ยัยผู้หญิงสติเพี้ยน!” เขาพึมพำออกมาก่อนจะหันหลังเดินจากไป ราชาปีศาจสาวอึ้งไปชั่วขณะ เมื่อนางได้สติ ร่างของนางก็ทะยานร่างวูบหนึ่งเข้าขวางหน้าหยางไคพลางถลึงตาใส่อย่างดุดัน “เมื่อครู่เจ้าด่าข้างั้นรึ?” “หลีกไป!” หยางไคยกหมัดขึ้นขู่ด้วยสีหน้าดุร้าย “ข้าไม่ชอบรังแกสตรี แต่นั่นมิได้หมายความว่าข้าจะไม่ทำ หากเจ้ายังกล้าตามตอแยข้าไม่เลิก ข้าจะปลิดชีพเจ้าทิ้งเสียเดี๋ยวนี้!” สำหรับเขาแล้ว การฆ่าราชาปีศาจสาวนิรนามผู้นี้มิใช่เรื่องใหญ่ หากกำจัดนางได้ในตอนนี้ ก็เท่ากับลดศัตรูที่จะไปเผชิญหน้ากับแดนดาราลงไปได้หนึ่งคน ราชาปีศาจสาวชะงักไปประหนึ่งสำลักคำพูด นางเบิกตากว้างด้วยความโมโหจนต้องหัวเราะออกมา “เจ้าคิดว่าข้ากำลังล้อเจ้าเล่นงั้นหรือ? เจ้ารู้หรือไม่ว่าหากข้าไม่หยุดเจ้าไว้เมื่อครู่ ตอนนี้เจ้าคงกลายเป็นซากศพไปแล้ว!” “หืม?” หยางไคแสดงท่าทีประหลาดใจ แต่ยังคงความสุขุมไว้ได้ เขาจ้องมองนางด้วยสายตาเย็นเยียบ “ถ้าอย่างนั้นเจ้าช่วยบอกข้าหน่อยสิว่า ข้าจะตายอย่างไร?” ราชาปีศาจสาวแค่นหัวเราะ “เจ้ากำลังถูกล่อให้ติดกับดักที่มีราชาปีศาจมากกว่าสิบตนซุ่มรออยู่ ในจำนวนนั้นมีราชาปีศาจระดับสูงถึงสามตน! เจ้ายังคิดว่าตนเองจะมีชีวิตรอดออกมาได้อีกงั้นหรือ?” หยางไคขมวดคิ้วมุ่น พลางทอดสายตาไปยังทิศทางที่ราชาปีศาจโลหิตเพิ่งจะหลบหนีไปอย่างครุ่นคิด ก่อนจะหันกลับมามองปีศาจเผ่าขนนกผู้นี้ “เจ้ารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?” หากถูกล้อมกรอบโดยราชาปีศาจมากกว่าสิบตน โดยมีระดับสูงรวมอยู่ด้วย ย่อมสร้างความลำบากให้เขาไม่น้อย แม้จะสามารถฝ่าออกมาได้ แต่เขาก็คงต้องเปิดเผยความสามารถที่แท้จริงออกมาหลายอย่าง ซึ่งหยางไคมิปรารถนาให้เรื่องเช่นนั้นเกิดขึ้นท่ามกลางสายตาผู้คน เขามาที่แดนปีศาจด้วยจุดประสงค์ที่สำคัญยิ่ง แม้อวี๋หรูเมิ่งจะรู้ถึงฝีมือของเขา แต่ผู้อื่นยังมิล่วงรู้ อวี๋หรูเมิ่งย่อมมิว่างงานพอที่จะเอาความลับของเขาไปป่าวประกาศ ดังนั้นการปกปิดไพ่ตายไว้จึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดเพื่อความสะดวกในอนาคต ปีศาจเผ่าขนนกแสยะยิ้ม “ตอนนี้เริ่มกลัวขึ้นมาแล้วล่ะสิ?” “กลัวรึ?” หยางไคระเบิดหัวเราะก้อง “ข้าผู้นี้ทรยศแดนดารา หนีรอดจากเงื้อมมือของมหาจักรพรรดิ ทั้งยังเคยประมือและรอดชีวิตจากกึ่งมหาจักรพรรดิมาแล้ว ในโลกนี้ยังจะมีสิ่งใดที่ข้าต้องขามเกรงอีก!” ปีศาจเผ่าขนนกถึงกับตะลึงงัน แม้นางจะเป็นเผ่าปีศาจ แต่นางย่อมรู้จักความยิ่งใหญ่ของมหาจักรพรรดิและกึ่งมหาจักรพรรดิเป็นอย่างดี สิ่งมีชีวิตเหล่านั้นอยู่ในระดับเดียวกับผู้ทรงเกียรติศักดิ์สิทธิ์และกึ่งเซียนแห่งแดนปีศาจ สำหรับนางแล้ว หยางไคต้องเป็นบุรุษที่บ้าบิ่นและโอหังอย่างยิ่งที่กล้าประกาศตัวว่าเป็นศัตรูกับตัวตนระดับนั้น นางมิอยากจะต่อความยาวสาวความยืดในเรื่องนี้ จึงเบ้ปากพลางเอ่ยว่า “เจ้าไม่จำเป็นต้องสนใจว่าข้ารู้ได้อย่างไร เอาเป็นว่าในสถานการณ์ตอนนี้ มีบางคนเริ่มรวมกลุ่มกันเพื่อขัดขวางมิให้เจ้าคว้าชัยชนะในรอบสุดท้าย” หยางไคลูบเคราที่คางเบาๆ พลางพยักหน้า “หากเป็นจริงอย่างที่เจ้าว่า ข้าก็นับว่าติดค้างน้ำใจเจ้าครั้งหนึ่ง หากวันหน้าเจ้ามีปัญหาประการใด ไปหาข้าที่วังพระแม่ศักดิ์สิทธิ์ หากช่วยได้ ข้าจะไม่ปฏิเสธ” เขาไม่ปักใจเชื่อคำพูดของปีศาจขนนกนางนี้ร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่นางย่อมไม่มีเหตุผลที่จะมาหลอกลวงเขาในสถานที่เช่นนี้ ยิ่งไปกว่านั้น เผ่าขนนกขึ้นชื่อเรื่องสายตาที่เฉียบคมและวิชาศร หากเป็นยอดฝีมือเผ่าขนนกที่ทรงพลัง ย่อมสามารถฝึกปรือ ‘เนตรทิพย์’ ที่มองเห็นในสิ่งที่ผู้อื่นมองมิเห็นได้ แน่นอนว่าทุกอย่างจะไร้ความหมายหากนางมิอาจรอดชีวิตจากสมรภูมินี้ไปได้ แม้ตอนนี้หยางไคจะมิได้ลงมือสังหารนาง แต่มิได้หมายความว่าเขาจะไม่ทำในตอนท้ายของการประลอง หากถึงคราวจำเป็น เขาก็จะไม่ลังเลใจแม้แต่น้อย “ข้าจะต้องการน้ำใจจากเจ้าไปทำไม หากเจ้าต้องมาตายอยู่ที่นี่?” ปีศาจขนนกแค่นเสียง “ถ้าอย่างนั้น เจ้าต้องการสิ่งใด?” หยางไคชายตามองนาง เขาเชื่อว่านางมิได้ช่วยเขาเพียงเพราะความเมตตา แต่ต้องมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง “มาร่วมมือกันเถิด” แม้นางจะเป็นสตรี แต่ปีศาจขนนกผู้นี้กลับเป็นคนตรงไปตรงมา นางเปิดเผยเจตนารมณ์ออกมาในทันที “เจ้าเนี่ยนะ? จะมาร่วมมือกับข้า?” หยางไคกะพริบตาปริบๆ พลางชี้นิ้วไปที่นางที ที่ตนเองที ก่อนที่มุมปากจะค่อยๆ หยักโค้งเป็นรอยยิ้ม สีหน้าของปีศาจขนนกพลันทะมึนทึน นางกระทืบเท้าด้วยความขัดใจ “ไอ้สารเลว! เจ้ากล้าดูถูกข้าอย่างนั้นรึ?!” พูดจบนางก็ง้างคันศรเตรียมจะสั่งสอนหยางไคให้รู้สำนึก “ขออภัยๆ ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น!” หยางไคยกมือขึ้นห้ามปรามเพื่อมิให้นางวู่วาม “ข้ามิได้ดูแคลนเจ้าเลย” “แล้วเจ้าหมายความว่าอย่างไร?” ปีศาจขนนกขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน เพราะนางเห็นความดูแคลนในรอยยิ้มของเขาชัดๆ “ข้าเป็นมนุษย์ ส่วนเจ้าเป็นปีศาจ การที่เรามาร่วมมือกันมันดูประหลาดไปหน่อย...” หยางไคหาข้ออ้างส่งเดช ทว่าหากลองตรองดู การมีผู้ช่วยเช่นนางย่อมช่วยให้เขาประหยัดแรงไปได้มาก และอาจมิต้องเปิดเผยไพ่ตายเร็วเกินไป “จริงรึ?” ปีศาจขนนกหรี่ตามองหยางไคด้วยความแคลงใจ หยางไคชูสามนิ้วขึ้นฟ้าพลางประกาศกร้าวด้วยสีหน้าจริงจัง “ข้าขอสาบาน!” ปีศาจขนนกจึงยอมลดธนูลงพลางพ่นลมหายใจ “เจ้าอย่าคิดมาหลอกข้าเสียให้ยาก มิเช่นนั้นจุดจบของเจ้าจะไม่สวยแน่” นางเว้นช่วงเล็กน้อย “มนุษย์กับปีศาจแล้วมันอย่างไร? เจ้าเองก็ตกสู่ทางปีศาจและทรยศแดนดารามาแล้ว แม้เจ้าจะมิใช่ปีศาจเลือดบริสุทธิ์ แต่เจ้าก็มีไอปีศาจไหลเวียนอยู่ ไม่ช้าก็เร็วเจ้าก็ต้องเป็นพวกเดียวกับเรา! อีกอย่าง ถึงเจ้าจะเป็นมนุษย์แล้วอย่างไร? ในเมื่อข้าอยากจะร่วมมือกับเจ้า ใครหน้าไหนไม่พอใจ ข้าก็จะยิงมันให้พรุนเอง!” “เยี่ยม!” หยางไคยกนิ้วให้พลางเกาหัว “ข้ายังมีอีกคำถาม” “ว่ามา!” “หากข้ากับเจ้าร่วมมือกันจนกำจัดศัตรูหมดสิ้นแล้ว สุดท้ายเราจะทำอย่างไรกันต่อ?” ปีศาจขนนกเม้มริมฝีปากพลางแสยะยิ้มเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยความอำมหิต “แน่นอนว่า ใครที่มีชีวิตรอดเป็นคนสุดท้าย ผู้นั้นก็คือผู้ชนะที่จะได้รับรางวัลไป” “อ้อ!” หยางไคทำท่าทางราวกับเพิ่งนึกได้พลางดีดนิ้ว “นั่นหมายความว่าท้ายที่สุดแล้ว ข้ากับเจ้าก็ต้องสู้กันเองสินะ” ปีศาจขนนกมองเขาด้วยสายตาท้าทาย “เจ้าจะปลิดชีพตัวเองตอนนี้เลยก็ได้นะ เพราะยังไงเจ้าก็ไม่มีทางชนะข้าได้อยู่แล้ว!” หยางไคหัวเราะลั่น “รักษาความมั่นใจนั้นไว้ให้ดีล่ะ เพราะมันนั่นแหละที่จะเป็นจุดจบของเจ้า!” สีหน้าของปีศาจขนนกบึ้งตึงขึ้นทันควัน... หยางไคพลันยื่นมือออกไปหาทางพลางแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ “ข้าชื่อหยางไค!” ปีศาจขนนกขมวดคิ้ว นางลังเลอยู่ชั่วอึดใจก่อนจะยื่นมือออกไปสัมผัสกับมือของเขา “ป๋อหยา!” ทว่าในชั่วพริบตานั้น กลางฝ่ามือของนางกลับถูกปลายนิ้วของหยางไคเกาเบาๆ ความรู้สึกหยุกหยิกนั้นทำให้ป๋อหยาถึงกับฟิวส์ขาด นางแผดเสียงด่าหยางไคทันที “ไอ้คนสารเลว! นี่เจ้ากล้าล่วงเกินข้าอย่างนั้นรึ?” พูดจบนางก็รีบชักมือกลับอย่างรวดเร็วพลางเอาไปเช็ดกับเสื้อผ้า ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความขยะแขยงราวกับสัมผัสถูกสิ่งปฏิกูล... หยางไคจ้องมองป๋อหยาด้วยอาการอึ้งกิมกี่ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสงสัย “นี่เจ้า... ชอบสตรีด้วยกันเองงั้นหรือ?” ตั้งแต่แรกเห็น หยางไคก็แอบสงสัยอยู่แล้วว่าเหตุใดราชาปีศาจสาวผู้นี้ถึงได้รนหาที่ตายมาลงแข่งในลานประลองที่โหดเหี้ยมเช่นนี้ เขาจึงอยากรู้ว่านางมีความหลงใหลใน ‘สิ่งพิเศษ’ อื่นใดหรือไม่ และจากการทดสอบเมื่อครู่ เขาก็ได้คำตอบที่ชัดเจน ราชาปีศาจสาวผู้ทรงเสน่ห์และเย้ายวนใจ มีทรวดทรงองเอวที่ชวนให้ลุ่มหลงนางนี้ แท้จริงแล้วกลับมีความรสนิยมทางเพศที่แตกต่างจากสตรีทั่วไปเสียอย่างนั้น