บทที่ 244 ผลึกประหลาด เมื่อเด็กหนุ่มผมสั้นก้าวเข้ามาในห้อง ไม่เพียงแค่ปีเตอร์ที่จำเขาได้ ดูเหมือนเซียเองก็จำเขาได้เช่นกัน ด้วยเหตุผลบางอย่าง ทันทีที่เห็นเด็กหนุ่มคนนั้น มือของปีเตอร์ที่บีบคอเซียอยู่ก็คลายออก ในจังหวะนี้เอง เธอฉวยโอกาสใช้แรงทั้งหมดที่มีฟาดลงไปที่ปลายแขนของปีเตอร์เพื่อปัดมือเขาออก แต่แล้วเธอก็พบว่ามันให้ผลลัพธ์ไม่ต่างอะไรกับการพยายามขยับก้อนหินหนักหนึ่งตัน มันไม่มีผลใดๆ หรือแม้แต่การขยับเขยื้อนเลยสักนิด “ฉันว่าถ้านายปล่อยเธอไปจะดีที่สุดนะปีโอ ถึงเธอจะน่ารำคาญไปบ้าง แต่มันอาจจะทำให้เรามีปัญหาเพิ่มขึ้นในอนาคตได้” โลแกนกล่าวพลางกัดแซนด์วิชคำสุดท้าย “นั่นคือชิ้นสุดท้ายของฉันแล้วนะ” ในตอนนั้นเอง โลแกนดูไม่เหมือนคนปกติทั่วไป นอกจากศีรษะที่เผยให้เห็นชัดเจนแล้ว ส่วนที่เหลือตั้งแต่คอลงไปเขาสวมชุดสูทเต็มตัวเอาไว้ เนื่องด้วยไม่รู้ว่าจะต้องไปเจออะไรที่ข้างใต้นี้ เขาจึงเตรียมตัวให้พร้อมที่สุดสำหรับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด ถึงอย่างนั้น โลแกนก็ถือเป็นคนดังในโรงเรียนแม้เจ้าตัวจะไม่รู้ตัวก็ตาม การปรากฏตัวเพียงไม่กี่ครั้งในการออกนอกสถานที่ครั้งก่อนและงานกิจกรรมของโรงเรียนในบางครั้งนั้นดึงดูดความสนใจจากนักเรียนคนอื่นๆ ได้เป็นอย่างดี ซึ่งแน่นอนว่ารวมถึงเซียด้วย แม้เซียจะสงสัยว่าความสัมพันธ์ระหว่างโลแกนกับปีโอคืออะไร แต่ตอนนี้เธอแค่อยากจะหนีไปจากปีโอให้พ้น เธอจึงใช้ความสามารถเสกหอกวิญญาณแทงเข้าไปที่หน้าท้องของปีเตอร์ ไม่ใช่แค่เล่มเดียว แต่เป็นสามเล่มรวด ด้วยความที่อยู่ใกล้เขามาก เธอจึงสามารถแทงหอกซ้ำๆ ลงไปได้ทีละเล่ม หลังจากเล่มแรกปักเข้าสู่ร่างของปีเตอร์ การเคลื่อนไหวของเขาก็ช้าลง ทำให้เธอสามารถแทงเพิ่มไปได้อีกสองเล่ม ครั้งนี้เธอใช้แรงทั้งหมดที่มีพยายามฟาดมือปีเตอร์ออกอีกครั้ง แม้จะยังรู้สึกเหมือนทุบมือลงบนหินแข็ง แต่ครั้งนี้ด้วยความช่วยเหลือจากความสามารถของเธอที่ทำให้ปีเตอร์อ่อนกำลังลง การโจมตีของเธอก็สัมฤทธิ์ผลและสามารถปัดมือของเขาออกจนหลุดเป็นอิสระได้ เมื่อไม่รู้ว่าจะวิ่งไปทางไหน เธอจึงตัดสินใจมุ่งหน้าลงไปในอุโมงค์หนึ่งจากหลายๆ อุโมงค์ หากนักเรียนคนอื่นมาถึงแล้วไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับคนที่ชื่อปีโอ บางทีเธออาจจะวิ่งไปหาโลแกน แต่เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนมีความสัมพันธ์บางอย่างต่อกัน เธอจึงไม่อยากเสี่ยง ถ้ำแห่งนี้มืดสนิทและทำให้เธอมองเห็นได้ยาก แต่ละอุโมงค์มีการสะท้อนแสงสลัวๆ ออกมา ซึ่งสิ่งที่เธอไม่รู้ก็คือ... มันมีความเป็นไปได้เสมอว่าแสงสว่างเพียงน้อยนิดนั้นอาจแผ่ออกมาจากสัตว์ร้าย หรืออาจเป็นเพียงผลึกดิบ ด้วยเหตุนี้ ขณะที่เซียวิ่งเธอจึงจำเป็นต้องระมัดระวังการก้าวเดิน โดยที่ไม่สามารถมองเห็นได้ว่าเธอกำลังก้าวเท้าไปที่ไหนหรือเหยียบลงบนอะไร นี่คือถ้ำและพวกเขากำลังอยู่ลึกใต้ดิน ด้วยพื้นผิวที่ไม่เรียบและการเดินทางในความมืด เซียจึงต้องระมัดระวังตัวโดยสัญชาตญาณ “น่าหงุดหงิดชะมัด ฉันน่าจะพกอะไรที่ให้แสงสว่างติดตัวมาด้วย!” เซียสบถออกมา กลุ่มของพวกเขามีอุปกรณ์ฉุกเฉินและเสบียงอย่างคบเพลิงและอื่นๆ แต่ทั้งหมดนั้นปีเตอร์เป็นคนถือไว้ เมื่อก้าวเท้าต่อไป เท้าของเธอก็ดูเหมือนจะติดเข้ากับบางอย่าง เธอรีบดึงเท้าออกมาทันทีแต่มันก็ทำให้ความเร็วของเธอลดลงไปมาก “บ้าจริงเอ๊ย แต่ยังไงฉันก็ต้องจัดการกับเรื่องนี้ให้ได้ เขาก็คงต้องจัดการเหมือนกัน” เซียคิดในใจ “ทำไมถึงเลือกที่จะวิ่งหนีล่ะ” โลแกนกล่าว “3...2...1...” เมื่อโลแกนเริ่มนับถอยหลังจบ ปีเตอร์ก็มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเซียทันที เส้นทางที่ยากลำบากซึ่งเธอใช้เดินนั้น ปีเตอร์กลับสามารถเคลื่อนที่ผ่านไปได้อย่างง่ายดาย ไม่มีคบเพลิงในมือเขา ไม่มีแหล่งกำเนิดแสงใดๆ แล้วปีเตอร์ไล่ตามเธอมาได้เร็วขนาดนี้ได้อย่างไร? ปีเตอร์ตัดสินใจรอจนกว่าหอกวิญญาณจะสลายไปก่อนที่จะไล่ตามเซีย ไม่เพียงเท่านั้น เขายังมีข้อได้เปรียบเหมือนกับควินน์ คือปีเตอร์สามารถมองเห็นในความมืดได้ สำหรับเขาแล้วถ้ำแห่งนี้ดูเหมือนมีแสงสว่างส่องถึง เขาจึงไม่มีปัญหาในการเลือกเส้นทางที่เร็วที่สุด แต่พอพบตัวเธอเขาก็ได้ยินเสียงโลแกนตะโกนว่า “ปีโอ!” เมื่อปีเตอร์หันกลับไป เขาก็เห็นโลแกนยื่นมือออกไป ที่ปลายมือของเขามีแสงสีเขียวสว่างจ้ารูปทรงกลมที่กำลังขยายขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ มันคือเครื่องยิงพลังที่ข้อมือของโลแกน ซึ่งปีเตอร์เคยเห็นมาแล้วว่ามันทำอะไรได้บ้างตอนที่ยิงใส่เฟ็กซ์ คนที่แข็งแกร่งกว่าทั้งเขาและควินน์ บางที แม้แต่ความสามารถในการฟื้นฟูของเขาอาจจะไม่สามารถรับมือกับสิ่งนี้ได้ “เลิกวิ่งได้แล้วน่า” โลแกนบ่นพลางมองไปที่เซีย ในขณะที่เครื่องยิงพลังจ่อไปที่ปีเตอร์ เขาจึงตัดสินใจปล่อยเรื่องนี้ไปก่อน เขาไม่ใช่คนโง่และยังสามารถหาโอกาสจัดการเซียในภายหลังได้เสมอ “พวกนายมาทำอะไรที่ข้างล่างนี้?” ปีเตอร์ถาม ถึงจุดนี้ เซียไม่แน่ใจว่าควรทำอย่างไร ทางเข้าอุโมงค์อื่นก็อยู่ไม่ไกลนัก แต่ดูเหมือนว่าโลแกนจะสามารถควบคุมปีเตอร์ได้เหมือนกับที่ควินน์ทำได้ในบางวิถีทาง เธอยังไม่เข้าใจว่าปีเตอร์ไล่ตามเธอมาได้เร็วขนาดนั้นได้อย่างไร ตัวเลือกเดียวของเธอจึงเป็นการอยู่ข้างกายโลแกน เธอขยับตัวเลี่ยงไปด้านข้างจนไปอยู่ข้างหลังโลแกน โลแกนแตะบางอย่างที่ข้างชุดของเขา ซึ่งทำให้บริเวณรอบๆ สว่างขึ้นด้วยแสงสีเขียว อุปกรณ์ของโลแกนส่องแสงสว่างในรัศมีประมาณ 5 เมตรรอบตัวพวกเขา “ฉันปรับจูนเครื่องสแกนที่โรงเรียนให้มาเพื่อเพิ่มรัศมีของมัน ฉันต้องใช้พลังจากผลึกสัตว์ร้ายของฉันเอง ถึงจะไม่ได้คะแนนตอบแทนจากการทำแบบนี้ แต่นั่นก็คุ้มค่าสำหรับฉันมาก” โลแกนกล่าว “ตอนนั้นเองที่ฉันค้นพบว่าดูเหมือนจะมีอุโมงค์แปลกๆ อยู่ใต้ดิน แต่มันดูไม่เหมือนอุโมงค์ที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ ฉันเลยตัดสินใจเข้ามาสำรวจ ไม่คิดเลยว่าจะมีคนอื่นอยู่ที่ข้างล่างนี้ด้วย ก็ถือว่าเป็นเรื่องเซอร์ไพรส์ที่ดีนะที่ได้เจอเธอ” “นายรู้ทางออกไหม?” เซียถาม โดยตระหนักว่าจากที่โลแกนพูด เขาควรจะมีแผนที่ครอบคลุมพื้นที่กว้างโดยใช้เครื่องสแกนของเขา “ไม่รู้สิ” โลแกนตอบ แม้ว่านี่จะเป็นการโกหกก็ตาม หากเขาพูดความจริง พวกเขาคงจะขอให้เขาพาออกไปจากที่นี่ แต่โลแกนค้นพบสิ่งที่สำคัญบางอย่างบนเครื่องสแกนที่เขาต้องตรวจสอบให้แน่ใจก่อนจะจากไป ที่ไหนสักแห่งภายในถ้ำขนาดใหญ่ เฟ็กซ์และควินน์ตัดสินใจเดินไปตามอุโมงค์แห่งหนึ่ง ขณะที่อยู่ในอุโมงค์ การเชื่อมต่อกับปีเตอร์ก็ดูเหมือนจะขาดหายไป มันเกิดขึ้นตั้งแต่ตอนที่เขาลงมาใต้ดิน ควินน์คิดว่าอาจเป็นเพราะระยะห่างระหว่างเขาสองคนในขณะนี้ เพราะเขาไม่รู้ว่าปีเตอร์และคนอื่นๆ ก็ลงมาใต้ดินเช่นกัน เมื่อคิดว่าความช่วยเหลือคงมาไม่ถึง พวกเขาจึงตัดสินใจปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตาและเลือกอุโมงค์ที่มีทางเข้าใหญ่ที่สุด ขณะที่เดินไปตามอุโมงค์ พวกเขาสังเกตเห็นว่าผนังถ้ำรายล้อมไปด้วยผลึกสีฟ้าบางๆ ที่แผ่แสงเรืองรองออกมาจางๆ มันไม่สว่างพอที่จะทำให้ทั่วทั้งบริเวณสว่างขึ้น แต่ก็ทำให้พอจะเดินตามแสงนั้นไปได้อย่างง่ายดาย “นี่มันอะไรกัน?” ควินน์ถามพลางมองไปที่ผลึกชิ้นเล็กๆ เหล่านั้น มันดูคล้ายกับผลึกสัตว์ร้าย แต่ควินน์คิดว่าวิธีเดียวที่จะได้รับผลึกสัตว์ร้ายคือการฆ่าสัตว์ร้ายเท่านั้น “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” เฟ็กซ์ตอบ “ฉันกำลังจะถามนายเรื่องนี้อยู่พอดี” ความอยากรู้อยากเห็นมีมากกว่าเหตุผล ควินน์จึงตัดสินใจวางมือลงบนผลึก ตอนแรกเขาตั้งใจจะใช้ทักษะตรวจสอบ แต่ก็ไม่จำเป็นเพราะระบบได้แจ้งเตือนเขาโดยอัตโนมัติ [ผลึกระดับพื้นฐาน] [คุณต้องการจัดเก็บไว้ในระบบหรือไม่?] ความตกใจจากข้อความนั้นมีมากทีเดียว ที่โรงเรียนพวกเขาสอนกันว่าผลึกสัตว์ร้ายสามารถหาได้จากสัตว์ร้ายเท่านั้น นี่คือเหตุผลที่มนุษยชาติส่งทีมล่าไปสังหารพวกสัตว์ร้าย แม้จะมีความเสี่ยงต่อชีวิตก็ตาม ผลึกเหล่านี้สามารถนำไปสร้างอาวุธที่ทรงพลังและแม้แต่ใช้เป็นพลังงานให้กับอุปกรณ์สมัยใหม่ได้ แต่ในที่นี้ ผลึกกลับกำลังก่อตัวขึ้นบนผนังรอบตัวเขา และไม่ใช่แค่ผลึกชิ้นเดียว ดูเหมือนจะมีผลึกอยู่หลายร้อยชิ้นตลอดทางในอุโมงค์ที่พวกเขาเพิ่งเดินผ่านมา ถ้าควินน์ลองนับรวมอุโมงค์อื่นๆ ทั้งหมดด้วย ก็น่าจะมีอย่างน้อยหลายพันชิ้นที่อยู่ใต้ดินแห่งนี้ ด้วยการที่เฟ็กซ์คอยระวังหลังให้ ควินน์จึงยังไม่สามารถจัดเก็บมันลงในระบบได้ แต่เขาก็แกะผลึกออกมาแล้วใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกงเพื่อเก็บไว้ในภายหลัง “มันอาจจะเป็นสิ่งที่สำคัญก็ได้” ควินน์กล่าว เฟ็กซ์เพียงแค่ยักไหล่อย่างไม่สนใจผลึกชิ้นเล็กๆ นั้นและเดินนำต่อไป ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงสุดทางของอุโมงค์ เมื่อก้าวพ้นอุโมงค์ออกมา สิ่งที่ควินน์เพิ่งค้นพบเมื่อครู่ก็ดูจะกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยไปเลยเมื่อเทียบกับสิ่งนี้