Chapter 242 สถานที่แห่งความมืด สิ่งสุดท้ายที่ควินน์จำได้คือเสียงเลย์ล่าตะโกนเรียกชื่อเขา จากนั้นในชั่วพริบตา พวกเขาทั้งหมดก็ถูกกลืนหายไป สิ่งที่ตามมาหลังจากนั้นคือความมืดมิด ร่างกายของเขากำลังถูกเหวี่ยงไปมาอย่างต่อเนื่องจนเสียการทรงตัว มันไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ตั้งหลักหรือแม้แต่ใช้ความสามารถใดๆ ของตนเลย ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก แต่ในระหว่างกระบวนการทั้งหมดนั้น เขากลับไม่รู้สึกเจ็บปวดแต่อย่างใด จนกระทั่งเขาตกลงไปถึงจุดต่ำสุด ควินน์รู้สึกได้ว่าร่างกายของเขากำลังจมลงไปเรื่อยๆ ราวกับว่าเขาถูกทิ้งลงไปในหนองน้ำที่เต็มไปด้วยโคลนเลน เขาพยายามขยับมือโดยใช้พละกำลังทั้งหมดที่มี แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ผลอะไรเลย ตรงกันข้าม การทำแบบนั้นกลับทำให้เขาจมลงไปเร็วกว่าเดิมเสียอีก ขาของเขาเป็นส่วนแรกที่ทะลุผ่านลงไป และเมื่อทำเช่นนั้น เขาก็รู้สึกถึงอิสระในการเคลื่อนไหว ขาของเขาไม่ได้กระแทกหรือติดอยู่กับอะไร แต่มันให้ความรู้สึกเหมือนเขากำลังเตะขาไปมากลางอากาศ ทว่าเขากลับไม่สามารถสัมผัสสิ่งใดได้เลย ‘ถ้าพืชตัวนั้นกลืนเราเข้ามาแล้วตอนนี้เรากำลังตกลงไป นั่นไม่ได้แปลว่าเรากำลังตกลงไปในส่วนอื่นของภูเขา หรือไม่ก็ใต้ผืนโลกหรอกเหรอ?’ ควินน์คิด ความสูงของการตกลงมาทำให้เขากังวลมากที่สุด ขณะนี้แขนของเขาได้ทะลุผ่านสารประหลาดนั่นไปแล้ว และเหลือเพียงส่วนหัวเท่านั้นที่ยังติดอยู่ เช่นเดียวกับขา มือของเขาสามารถขยับได้อย่างอิสระ แต่ตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกกังวลขึ้นมา หากสิ่งที่ควินน์คิดนั้นถูกต้อง เมื่อหัวของเขาหลุดลงไป ร่างกายทั้งหมดของเขาก็จะตกลงไปข้างล่าง เขาแข็งแกร่งและมีร่างกายที่ทนทานในฐานะแวมไพร์ แต่เขากำลังตกลงไปเจอกับอะไร? ลาวา? หนามแหลม? หรือหลุมที่เต็มไปด้วยสัตว์ร้าย? ความสามารถของเขาคงไม่สามารถช่วยให้รอดจากสิ่งเหล่านั้นได้ สมองของควินน์หมุนวนอย่างบ้าคลั่งขณะครุ่นคิดถึงสิ่งที่ควรทำต่อไป เขาเปิดใช้งานความสามารถเงาและคลุมร่างของเขาไว้อย่างบางเบา ดูเหมือนว่ามันจะได้ผลและช่วยชะลอความเร็วในการจมลงไปได้บ้าง แต่นี่เป็นเพียงมาตรการชั่วคราว ไม่ใช่การแก้ปัญหาที่แท้จริง ทว่าอย่างน้อยมันก็ช่วยซื้อเวลาให้เขาได้คิด ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังสะท้อนออกมาจากความว่างเปล่า “นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย?!” เสียงเด็กหนุ่มคนหนึ่งตะโกนก้อง “เป็นไปไม่ได้ หรือนั่นคือเสียงของเฟ็กซ์?” ควินน์คิด พื้นที่ตรงนี้ค่อนข้างแคบ และหากเฟ็กซ์กำลังตกลงมาจากข้างบน นั่นหมายความว่ามีจุดเดียวเท่านั้นที่เฟ็กซ์จะตกลงมาได้ ปัง! แรงและน้ำหนักตัวของเฟ็กซ์กระแทกเข้าที่หัวของควินน์อย่างจัง จนผลักให้เขาหลุดพ้นจากสารประหลาดก้อนสุดท้ายนั้นออกมา ขณะที่ร่างของควินน์ลอยละล่องอยู่ในอากาศ เขาหวนนึกถึงสิ่งที่ตัวเองเห็นเป็นอย่างสุดท้าย ซึ่งอาจจะเป็นแผ่นหลังของเฟ็กซ์ที่กระแทกเขาจนร่วงลงมาสู่ความตาย “ไอ้บ้านั่น!” ควินน์ตะโกน เมื่อกวาดสายตามองไปรอบๆ แม้จะอยู่ในความมืด แต่รูม่านตาของเขาก็ขยายกว้างพอที่จะรับแสงได้มากขึ้น ทำให้เขามองเห็นได้ชัดเกือบเท่ากับตอนอยู่ข้างนอก สันนิษฐานของเขาดูเหมือนจะถูกต้อง เขากำลังตกลงมาจากเพดานจริงๆ ข่าวดีคือข้างล่างดูเหมือนจะไม่มีอะไรที่สร้างความเสียหายได้มากนัก ส่วนข่าวร้ายคือเขากำลังตกลงมาจากความสูงประมาณยี่สิบเมตร และพื้นดินก็ใกล้เข้ามาทุกวินาที สิ่งที่เขาทำได้มีเพียงตั้งรับแรงกระแทกโดยขดตัวเป็นก้อนกลม ในเวลาเดียวกัน โล่เงาก็ถูกสร้างขึ้นตรงหน้า เงาคือสิ่งแรกที่สัมผัสกับพื้นดิน และควินน์ก็ตามลงมาในเวลาไล่เลี่ยกัน มันได้ผล เงาช่วยชะลอโมเมนตัมของการตก และควินน์ก็มุดเข้าไปผสานร่างกับเงานั้น “นายมีประโยชน์จริงๆ” ควินน์กล่าวพร้อมกับสลายเงาออกไป แต่ในวินาทีนั้นเอง ความเร็วก็กลับมาอีกครั้ง และร่างของควินน์ก็กระแทกเข้ากับพื้นดินแรงพอๆ กับตอนที่เขาไม่ได้ใช้เงาช่วย ในความเร่งรีบ ควินน์ลืมไปว่าจริงๆ แล้วเงาไม่ได้ช่วยชะลอวัตถุ แต่ช่วยแค่ชะลอเวลาในขณะที่เขาสัมผัสกับมันเท่านั้น เมื่อเขาเคลื่อนที่ผ่านเงา หรือเมื่อเงาสลายไป วัตถุก็จะยังคงเคลื่อนที่ด้วยความเร็วเดิมก่อนที่จะผ่านหรือรวมร่างกับเงา ควินน์ลุกขึ้นยืนพลางปัดเศษหินจากผนังถ้ำที่เกาะตามตัว เขาพบว่าตัวเองไม่ได้บาดเจ็บอะไรมากมาย เขารู้สึกปวดไปทั่วร่าง แต่ร่างกายของเขาก็ทนทานกว่าเมื่อก่อนมาก ดูเหมือนจะไม่มีกระดูกส่วนไหนหักจากการตกครั้งนี้ ทันใดนั้น เขาก็เห็นเฟ็กซ์กำลังตกลงมาจากฟ้าในจุดเดียวกันพอดี “ควินน์ รับฉันด้วย!” เฟ็กซ์ตะโกน ควินน์ยังคงจำได้ดีว่าเฟ็กซ์เพิ่งจะผลักเขาตกลงมาที่นี่ เขาจึงเลือกที่จะไม่ช่วย หากการตกครั้งนี้ไม่ได้ทำให้เขาตาย มันก็คงไม่ทำให้เฟ็กซ์ตายเหมือนกัน เฟ็กซ์มองไปรอบๆ แต่ผนังถ้ำนั้นไกลเกินกว่าจะเอื้อมถึง และไม่มีอะไรให้เขาใช้สายรัดของเขาเพื่อลดแรงกระแทกได้เลย ควินน์ก้าวหลบออกไปด้านข้างในวินาทีสุดท้าย ปล่อยให้เฟ็กซ์ตกลงมาหัวทิ่มในจุดเดียวกับเขา ไม่เหมือนกับควินน์ เฟ็กซ์รีบลุกขึ้นยืนทันทีหลังจากกระแทกพื้นพลางลูบหลังคอตัวเอง “นายอย่างน้อยก็น่าจะรับฉันไว้หน่อยนะเพื่อน นั่นมันเรื่องอะไรกัน?” เฟ็กซ์ปัดฝุ่นออกจากตัวแล้วมองไปรอบๆ ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน ดูเหมือนพวกเขาจะอยู่ในโถงถ้ำขนาดใหญ่ที่ว่างเปล่า มีหลุมและอุโมงค์ขนาดใหญ่หลายแห่งที่ดูเหมือนจะนำไปสู่เส้นทางต่างๆ เมื่อมองขึ้นไปข้างบน พวกเขาก็เห็นพืชที่ห้อยลงมาจากเพดานซึ่งกลืนพวกเขาทั้งหมดลงมา เมื่อเฟ็กซ์เริ่มตบตัวสำรวจตัวเอง เขาก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่แปลกไป… “แย่แล้ว ขวดเลือดของฉัน มันต้องตกตอนที่พืชยักษ์นั่นกระแทกฉันแน่เลย!” เฟ็กซ์พูดอย่างหัวเสีย “นายต้องการขวดที่ฉันเก็บไว้ให้ไหม?” ควินน์เสนอ เพราะยังไงมันก็ไม่ใช่ของเขาตั้งแต่แรก และเขาก็ยังมีธนาคารเลือดของตัวเองให้พึ่งพาอยู่แล้ว “ไม่ล่ะ ฉันเอาคืนไม่ได้หรอก” เฟ็กซ์ตอบ “ฉันรู้ว่าฉันไม่ใช่คนเคร่งกฎระเบียบอะไรมากมาย แต่นั่นคือของขวัญและฉันเอาของขวัญคืนไม่ได้ อีกอย่างความต้องการเลือดของฉันก็น้อยกว่าคนส่วนใหญ่มาก มันอยู่ในระดับเดียวกับแวมไพร์ชั้นสูงแล้ว ไม่ต้องห่วงฉันหรอก” เป็นเรื่องจริงที่เฟ็กซ์ดูจะไม่กระหายเลือดเท่ากับควินน์ ต่อให้มีนักเรียนเลือดออกเพียงเล็กน้อย ควินน์จะรู้สึกซ่านไปทั่วร่างและสายตาจะจดจ้องไปยังจุดที่มีเลือดโดยอัตโนมัติ แต่เฟ็กซ์ไม่เคยรู้สึกเช่นนั้นเลย ควินน์ตัดสินใจเก็บมันไว้ก่อน และหากเฟ็กซ์ต้องการจริงๆ เขาก็ยังอยู่ข้างๆ เฟ็กซ์เสมออยู่ดี ในส่วนอื่นๆ ของใต้ภูเขา คนอื่นๆ ก็กำลังเผชิญกับสถานการณ์เดียวกับที่เฟ็กซ์และควินน์เจอ เลย์ล่าและวอร์เดนต่างถูกดูดลงมาอย่างช้าๆ ในขณะที่ใบหน้าของพวกเขาแนบชิดกัน “นาย! นี่มันความผิดนายทั้งหมดที่มาจับตัวฉัน!” เลย์ล่าตะโกน วอร์เดนถึงกับรู้สึกได้ว่ามีน้ำลายจากริมฝีปากของเธอติดอยู่บนหน้าเพราะระยะที่ใกล้ชิดกันมาก “พ่อแม่เธอไม่เคยสอนหรือไงว่าให้พูดโดยไม่ต้องพ่นน้ำลายใส่คนอื่นน่ะ? แล้วยังไงเธอก็ถูกกินอยู่ดีนั่นแหละ อย่ามาโทษฉัน!” วอร์เดนตะโกนกลับ ขณะที่ทั้งคู่ร่วงหล่นจากพืชลงมาสู่ถ้ำขนาดใหญ่ เลย์ล่าใช้ความสามารถของเธอเพื่อชะลอความเร็วในการตก วอร์เดนเองก็ใช้ความสามารถเดียวกันและได้ผลลัพธ์แบบเดียวกัน ทำให้ทั้งคู่ตกลงสู่พื้นได้อย่างปลอดภัย พวกเขาพบว่าตัวเองอยู่ในถ้ำขนาดใหญ่ที่มีทางเข้า หลุม และอุโมงค์อยู่รอบผนังถ้ำเต็มไปหมด ทว่าดูเหมือนจะไม่มีใครคนอื่นอยู่กับพวกเขาเลย ‘เยี่ยมไปเลย เหมือนว่าฉันจะต้องติดแหง็กอยู่กับไอ้โรคจิตนี่ ไม่มีคู่ไหนจะแย่ไปกว่านี้อีกแล้ว’ เลย์ล่าคิด ในอีกส่วนหนึ่งของถ้ำ คู่สุดท้ายคือเซียและปีเตอร์ ทั้งคู่ตกลงมาผ่านสารประหลาดนั่นพร้อมกัน และในขณะที่พวกเขากำลังร่วงหล่นกลางอากาศ... เซียสังเกตเห็นว่าสีหน้าของปีเตอร์ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย “เขามีแผนจะลงจอดอย่างปลอดภัยเหรอ? ไม่อย่างนั้นเขาจะใจเย็นขนาดนี้ได้ยังไงกัน” เธอรู้สึกว่าไม่มีทางเลือกนอกจากต้องคว้าตัวเขาไว้ การตกจากความสูงระดับนี้อาจฆ่านักเรียนได้ หรืออย่างดีที่สุดก็คงกระดูกหักบ้าง เซียไม่ได้สวมอุปกรณ์สัตว์ร้ายใดๆ และความสามารถของเธอก็ไม่สามารถช่วยชะลอการตกได้ เมื่อคว้าตัวปีเตอร์ไว้ เซียก็เกาะแน่น ขณะที่พวกเขาใกล้ถึงพื้น เธอรอคอยให้เขาแสดงความสามารถออกมา เธอยังไม่รู้เลยว่ามันคืออะไร กลุ่มของพวกเขาขอให้ปีเตอร์ปิดบังความสามารถนี้ไว้เมื่ออยู่ต่อหน้าเหล่าอาจารย์ นักเรียนคนอื่นๆ นอกจากคนที่รู้จักพิโอจะไม่รู้เรื่องนี้ แต่เหล่าอาจารย์มีแฟ้มข้อมูลนักเรียนทุกคนอยู่ “ไม่ จริงน่า!” เซียคิด และไม่กี่วินาทีต่อมา ปีเตอร์ก็กระแทกเข้ากับพื้นดินเต็มแรง เซียได้รับบาดเจ็บแต่ปีเตอร์ช่วยรับแรงกระแทกส่วนใหญ่ไว้ให้ แต่เมื่อเธอลืมตาขึ้นและมองไปยังสหายที่อยู่ข้างๆ เธอก็เห็นว่าแขนขาของเขาทั้งหมดบิดเบี้ยวและแตกหักจนน่าสยดสยอง