บทที่ 260 “ที่นี่แหละ” “อะไรนะ?” เกริดไม่รู้แน่ชัดว่าปีอาโรได้รับการปฏิบัติแบบไหน เขาหลงคิดไปเองว่าด้วยความสามารถระดับนั้น ปีอาโรคงจะได้รับความเคารพและอยู่อย่างสุขสบาย แต่กลายเป็นว่าเขาคิดผิด ‘ไม่นึกเลยว่าเขาจะพักอยู่ในที่แบบนี้’ [บ้านพักเกษตรกร] หอพักขนาดใหญ่ที่เป็นแหล่งรวมตัวของเหล่าพ่อม่ายหรือเกษตรกรตัวคนเดียว ยอดนักดาบพำนักอยู่ในที่ซอมซ่อแบบนี้เนี่ยนะ? เกริดถึงกับพูดไม่ออก “เรย์ดันออกจะกว้างขวาง ทำไมถึงจัดหาบ้านดี ๆ ให้เขาไม่ได้?” ยอดนักดาบที่กำลังจะกลายเป็นซอร์ดเซนต์ (เซียนดาบ) ในไม่ช้า แถมยังเป็นอาจารย์ที่ดีของทุกคนไม่ใช่หรือไง? เลาเอลรีบอธิบายเมื่อเห็นสายตาตำหนิจากเกริด “ปีอาโรเป็นคนปฏิเสธที่พักอื่นเองครับ เขาบอกว่าตัวเองไม่คู่ควรกับชีวิตที่สุขสบาย” สีหน้าของเกริดพลันเคร่งขรึมลง ‘เพราะความรู้สึกผิดสินะ’ เขาคงรู้สึกผิดต่อครอบครัวและพวกพ้องที่ต้องตายไปเพราะเขาถูกใส่ร้าย บางทีตลอดหลายปีที่ผ่านมา ปีอาโรอาจจะไม่เคยหลับสนิทเลยแม้แต่คืนเดียว ‘ทั้งที่ต่อหน้าคนอื่นเขาก็ดูร่าเริงดีแท้ ๆ’ ช่วงหลังมานี้ เกริดคิดว่าปีอาโรเยียวยาบาดแผลในใจไปได้มากแล้ว แต่เขาเข้าใจผิดไปเอง “ท่านดุ๊กเกริดมาถึงแล้ว...” “ไม่เป็นไร” เกริดห้ามเลาเอลไม่ให้ตะโกนเสียงดัง ก่อนจะหันไปถามอัสโมเฟล “เจ้าพร้อมหรือยัง?” อัสโมเฟลซึ่งเงียบมาตลอดตั้งแต่มาถึงเรย์ดัน เอ่ยปากเป็นครั้งแรก “ข้าเตรียมใจตายมานานแล้ว” “อย่าพูดเรื่องตายง่าย ๆ แบบนั้นสิ” รางวัลจากเควสต์ลับ ‘เรื่องราวที่ถูกซ่อนไว้’ คือค่าความสนิทสนมของอัสโมเฟลจะเพิ่มขึ้นจนถึงขีดสุดพร้อมกับปีอาโร เกริดหวังว่า NPC ชื่อดังอย่างอัสโมเฟลจะไม่ต้องตาย แต่ปัญหาก็คือ ชีวิตของเขาขึ้นอยู่กับปีอาโร ไม่ใช่เกริด ‘เราเองก็ตื่นเต้นแฮะ’ เกริดสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก้าวเข้าไปในบ้าน ท่ามกลางเหล่าเกษตรกรที่เหนื่อยล้าจากการทำงานหนัก ปีอาโรกำลังนั่งสมาธิอยู่เพียงลำพัง ทันทีที่ปีอาโรลืมตาขึ้นและสบตากับเขา เกริดก็ตระหนักได้โดยสัญชาตญาณ ‘เขาแข็งแกร่งขึ้นอีกแล้ว’ เดิมทีปีอาโรก็แข็งแกร่งอยู่แล้ว แต่ก่อนหน้านี้เกริดมั่นใจว่าถ้าสู้กันเขาจะเป็นฝ่ายชนะ แม้ฝีมือดาบจะเทียบไม่ได้ แต่เขามั่นใจว่าถ้าเรียกโนเอะกับแรนดี้ออกมา เขาจะเอาชนะปีอาโรได้แน่ ทว่าตอนนี้เขาคิดผิด ค่าความหยั่งรู้ที่สูงลิ่วของเกริดกำลังเตือนว่า ปีอาโรคือสัตว์ร้ายที่ไม่อาจคาดเดาได้ เขาเปลี่ยนไปจากเมื่อห้าปีก่อนอย่างสิ้นเชิง ‘แรงกดดันนี้... ยิ่งกว่าเฮลเกาเสียอีก’ คงไม่ใช่ว่าเขาบรรลุระดับซอร์ดเซนต์ไปแล้วในช่วงที่เกริดไม่อยู่หรอกนะ? ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก! หัวใจของเกริดเริ่มเต้นระรัว เขาจินตนาการถึงภาพปีอาโรที่เป็นซอร์ดเซนต์แล้วก็ยิ่งตื่นเต้น “ท่านแข็งแกร่งขึ้นนะ ท่านดุ๊กเกริด” ปีอาโรลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเกริด ดวงตาของเขาจ้องลึกเข้ามาในตาของเกริด ‘อยากสู้แฮะ’ เกริดอยากจะทดสอบฝีมือกับปีอาโรในตอนนี้เหลือเกิน จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้พลุ่งพล่านไปทั่วร่าง แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลา เควสต์ต้องมาก่อน “เจ้าฆ่าอัสโมเฟลไปแล้วหรือยัง?” ดวงตาของปีอาโรสั่นไหวด้วยอารมณ์ที่รุนแรง มันคือเศษเสี้ยวของความแค้นที่มีต่ออัสโมเฟล เกริดตอบกลับไป “ข้ายังไม่ได้ฆ่าเขา” “งั้นหรือ?” เขาไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นสินะ “แล้วมันหมายความว่าอย่างไร?” ปีอาโรแสดงสีหน้าสับสน เกริดจึงชี้ไปทางประตู “ข้าพาเขามาพบท่าน” “อะไรนะ!” ตัวต้นเหตุของทุกอย่าง! ถ้าหมอนั่นมาที่นี่ ปีอาโรคงจะฉีกแขนขาและบดขยี้กระดูกของมันให้เป็นผง! ปีอาโรพุ่งตัวออกจากห้องทันที ใบหน้าของเขาดูราวกับปีศาจร้ายเมื่อเห็นศัตรู ดาเมียนและสมาชิกโอเวอร์เกียร์ทุกคน ยกเว้นเกริด ต่างถูกกดดันจนแทบขยับไม่ได้ “อัสโมเฟล!” “...ปีอาโร” ท่ามกลางถนนที่ความมืดมิดเริ่มปกคลุม เพื่อนรักสองคนที่ไม่ได้พบกันมาสามปี ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ถูกร่นเข้าหากันอย่างรวดเร็ว หมับ! มือของปีอาโรคว้าเข้าที่ลำคอของอัสโมเฟล ใบหน้าที่ซีดเซียวของอัสโมเฟลบิดเบี้ยว แต่มันไม่ใช่เพราะความเจ็บปวดทางกาย เป็นเพราะอารมณ์ทั้งหมดพรั่งพรูออกมาเมื่อได้เห็นหน้าปีอาโรจนเขาอยากจะร้องไห้ ปีอาโรที่ชักดาบออกมาแล้วพลันชะงักเมื่อเห็นใบหน้าของอัสโมเฟล “เจ้า...! ทำไมคนหน้าไม่อายอย่างเจ้าถึงได้หลั่งน้ำตาออกมา!” “ข้า... ขอโทษ...” แม้จะถูกบีบคอ แต่อัสโมเฟลก็เค้นคำพูดที่เขาอยากจะพูดมาตลอดหลายปีออกมาจนได้ วินาทีนั้น หัวใจของปีอาโรพลันกระตุก เขาสัมผัสได้ถึงบางอย่าง... บางที การกระทำอันชั่วร้ายที่อัสโมเฟลทำลงไป อาจจะเป็นสิ่งที่ขัดกับความต้องการของตัวเอง อย่างไรก็ตาม นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญในตอนนี้ ไม่ว่าจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังอย่างไร บาปของอัสโมเฟลก็ไม่อาจลบล้างได้ “เจ้า!” ปีอาโรสลัดความสงสัยทิ้งและเพิ่มแรงบีบที่คอของอัสโมเฟล แต่อัสโมเฟลกลับไม่ขัดขืนเลยแม้แต่น้อย เขาทำเพียงแค่พร่ำเอ่ยคำขอโทษท่ามกลางอาการขาดอากาศหายใจ เขาเตรียมใจที่จะชดใช้ด้วยความตายมานานแล้ว ‘ฆ่าข้าซะ ฉีกร่างข้าให้เป็นชิ้น ๆ เผาร่างข้า และส่งวิญญาณอันโสโครกของข้าลงนรกไปเสียเถอะ ขอเพียงแค่ความแค้นของเจ้าได้รับการสะสางก็พอ’ ปีอาโรรับรู้ความรู้สึกของอัสโมเฟลผ่านดวงตา เขาเป็นเพื่อนกับอัสโมเฟลมาถึง 25 ปี นั่นหมายความว่าปีอาโรสามารถอ่านใจเขาผ่านแววตาได้ และนั่นยิ่งทำให้ความรู้สึกถูกทรยศรุนแรงขึ้นไปอีก “เจ้าคนสารเลว!” ดาบพุ่งเข้าหาลำคอของอัสโมเฟล เกริดเห็นดังนั้นจึงเบือนหน้าหนี ‘ล้มเหลวในการดึงตัวอัสโมเฟลสินะ’ อัสโมเฟลคงต้องตายตรงนี้ น่าเสียดายที่มันไม่ใช่สถานการณ์ที่เขาจะเข้าไปแทรกแซงได้ เกริดตัดสินใจเช่นนั้นและเตรียมจะถอยออกมา “บัดซบ!” ปีอาโรสบถ เกริดรีบหันกลับไปมองและพบว่าดาบนั้นหยุดอยู่ที่ใต้คางของอัสโมเฟล “โธ่โว้ย!” ปีอาโรเหวี่ยงอัสโมเฟลออกไปแล้วทรุดตัวลงนั่ง อัสโมเฟลคือเพื่อนผู้สูงส่งของเขา เป็นชายที่ยอดเยี่ยมและเป็นเพื่อนรักจนกระทั่งวันแห่งการทรยศ ปีอาโรคือคนที่รู้จักเขาดีกว่าใคร “เล่าเรื่องของเจ้ามาให้ข้าฟัง” เขาไม่ได้จะยกโทษให้อัสโมเฟล เขาแค่สงสัยมานานแล้ว ทำไมความสัมพันธ์ของพวกเขาถึงจบลงอย่างหายนะเช่นนี้ ปีอาโรต้องการจะรู้ “...” อัสโมเฟลไม่ได้พูดอะไร เขารู้ดีว่าสิ่งที่เขาทำไปไม่มีข้อแก้ตัว ปีอาโรจึงกระชากคอเสื้อของเขาขึ้นมาอย่างแรง “พูดอะไรออกมาบ้างสิ!” เขาสูญเสียทุกอย่างไปแล้ว ที่น่าตลกก็คือ เพื่อนเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่กลับกลายเป็นศัตรูคนนี้ เขาอยากขอโทษครอบครัวและพวกพ้องที่ตายไป แต่เขาก็อยากฟังเรื่องราวจากปากอัสโมเฟล อัสโมเฟลรับรู้ถึงความรู้สึกของปีอาโร และพยายามเปิดปากพูดด้วยความเจ็บปวด เขาเล่าความจริงที่เก็บฝังไว้ในใจมาเนิ่นนานเท่าที่จะทำได้ “...” สีหน้าอาฆาตมาดร้ายของปีอาโรเปลี่ยนเป็นความทุกข์ระทมเมื่อได้ฟังเรื่องราว เหยื่อที่น่าสงสารที่สุดในเรื่องนี้ก็คืออัสโมเฟล อัสโมเฟลไม่ได้พยายามเข้าข้างตัวเอง เขาบรรยายถึงตัวเองว่าอ่อนแอและเป็นขยะที่เลวทรามที่สุด แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่คนฟังจะยอมรับได้เลย “...” อัสโมเฟลพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาแจกแจงเหตุผลว่าทำไมเขาถึงควรตายอย่างต่อเนื่อง เขาตอกย้ำถึงบาปของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่าความเกลียดชังของปีอาโรที่มีต่ออัสโมเฟลกลับลดน้อยลง “โธ่โว้ย!” เขาต่อยกำปั้นลงบนพื้นหลังจากสูญเสียเป้าหมายแห่งความโกรธแค้น หยาดน้ำตาไหลรินออกจากดวงตาของปีอาโร เขาเกิดความสับสนหลังจากรู้ความจริงทั้งหมด ปีอาโรไม่อาจฆ่าอัสโมเฟลได้ลง แต่การฆ่าอัสโมเฟลก็เป็นสิ่งที่ควรกระทำเพื่อปลอบประโลมวิญญาณของครอบครัวและพวกพ้อง ในขณะที่เขากำลังสับสน เกริดก็เดินเข้ามาหา “ข้าเข้าใจว่าการยกโทษให้นั้นมันยาก แต่ในเมื่อตอนนี้ท่านรู้ความจริงแล้ว การฆ่าเขามันไม่ดูโง่เขลาไปหน่อยหรือ?” “...” “เป้าหมายในการแก้แค้นที่แท้จริงของท่าน ควรจะเป็นคนอื่นไม่ใช่หรือไง?” จักรพรรดินีมารี ผู้หญิงที่พรากความสุขไปจากผู้คนนับไม่ถ้วนด้วยความโลภของนาง “ฆ่านางซะ” เกริดพูดออกมาตรง ๆ เลาเอลถึงกับกุมขมับ ‘ช่วยใช้คำพูดที่มันดูดีกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง?’ อย่างเช่น ‘มาเป็นคนของข้าเถอะ ใช้ความสามารถของเจ้าเพิ่มความแข็งแกร่งให้ข้า และเป็นอาวุธในการต่อกรกับจักรพรรดินี ข้าจะเป็นดาบให้เจ้าและฟาดฟันศัตรูที่แท้จริงเอง’ อะไรแบบนี้ บทพูดเท่ ๆ มีตั้งเยอะไม่ใช่หรือไง? ในขณะที่เลาเอลกำลังเสียดาย ปีอาโรก็ได้ยกโทษให้อัสโมเฟลแล้ว “ข้าไม่อาจโกรธแค้นเจ้าได้อีกต่อไป หลังจากรู้ว่าเจ้าถูกใช้เป็นเครื่องมือในแผนการอันชั่วร้ายของมารี” อัสโมเฟลร้องไห้ออกมา เขาทำได้เพียงแค่พร่ำเอ่ยคำขอโทษซ้ำ ๆ มันคือตอนจบแบบที่เกริดต้องการ เขายิ้มออกมาขณะเฝ้ามองคนทั้งคู่ [เควสต์ลับ ‘เรื่องราวที่ถูกซ่อนไว้’ สำเร็จ] [ความสัมพันธ์ระหว่างปีอาโรและอัสโมเฟลพัฒนาขึ้น] [ค่าความสนิทสนมกับทั้งสองคนเพิ่มขึ้นจนถึงขีดสุด] [หากคุณจ้างปีอาโร ประสิทธิภาพของโรงทหารจะเพิ่มขึ้น 20% และโอกาสได้รับผลผลิตที่ดีจากการเก็บเกี่ยวจะเพิ่มขึ้น 100% นอกจากนี้ คุณยังสามารถสร้าง ‘หน่วยอัศวิน’ ได้] [หากคุณจ้างอัสโมเฟล ประสิทธิภาพของสถาบันวิจัยเทคนิคจะเพิ่มขึ้น 20% นอกจากนี้ คุณยังสามารถสร้าง ‘หน่วยอัศวิน’ ได้] [หน่วยอัศวิน] คุณสามารถมีกลุ่มอัศวินในสังกัดได้ ผลของบัฟจะขึ้นอยู่กับบุคคลที่ได้รับแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าหน่วย [ผลของโรงทหาร] ส่งผลต่อความเร็วในการฝึกฝนทหาร ทหารจะได้รับกลยุทธ์ใหม่ ๆ เมื่อเลเวลและความสามารถเพิ่มขึ้น และจำนวนอาวุธที่สามารถใช้งานได้จะเพิ่มขึ้นตามไปด้วย [ผลของสถาบันวิจัยเทคนิค] ส่งผลต่อความเร็วในการได้รับค่าประสบการณ์ทักษะของทหารและประชาชน ยิ่งเลเวลทักษะสูงขึ้น ทหารก็จะสามารถใช้ทักษะได้หลากหลายขึ้น และยังเพิ่มอานุภาพของทักษะอีกด้วย รางวัลจากเควสต์ลับนั้นมากมายเกินกว่าที่เกริดจินตนาการไว้มาก ‘สุดยอด’ นี่มันยิ่งกว่าถูกหวยเสียอีก สิทธิประโยชน์ระดับนี้ยากจะหาคำใดมาบรรยาย เกริดรู้สึกราวกับว่าเขามีโลกทั้งใบอยู่ในมือ เขาพยับมือแน่นด้วยความตื่นเต้น ‘เดี๋ยวนะ...’ จู่ ๆ เขาก็เกิดความสงสัยขึ้นมา ‘โอกาสได้รับผลผลิตที่ดีจากการเก็บเกี่ยวเพิ่มขึ้น 100% คืออะไร?’ มันไปเกี่ยวข้องอะไรกับซอร์ดเซนต์กัน? เกริดรู้สึกงุนงง จนกระทั่งเขานึกถึงข้อความระบบที่เคยปรากฏขึ้นตอนที่เขาอยู่ที่ไททัน [เกษตรกรในตำนานได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว!] ‘หรือว่า...’ ไม่สิ เป็นไปไม่ได้ ‘ไม่มีทางหรอกน่า’ เขาพยายามสลัดจินตนาการอันน่าสะพรึงกลัวนั้นทิ้งไป