Chapter 263
263 / 2060
4 min read
Chapter 263
Published Apr 3, 2026, 05:36 PM
บทที่ 263
“นี่เป็นครั้งแรกที่เราได้พบกันในโลกแห่งความจริงเลยนะครับ”
ยองอูเดินทางกลับถึงบ้านหลังจากไปวิ่งจ๊อกกิ้งกับเซฮี เขาได้พบกับชายวัยกลางคนอายุประมาณ 30 ปีเศษในชุดสูทดูดี
“พีคซอร์ด?”
ในเกมเขาให้ความรู้สึกที่น่าเกรงขามกว่านี้ แต่ชายคนนี้คือพีคซอร์ดไม่ผิดแน่ เขาคือคนเกาหลีใต้ที่มักจะถามชาวต่างชาติเสมอว่า ‘คุณรู้จัก... ไหม?’
“ฮ่าฮ่าฮ่า! เป็นเกียรติมากครับที่ท่านก็อดเกริดจำผมได้”
“มันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลยครับ”
อันที่จริง ยองอูมีความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างสนิทสนมกับพีคซอร์ด มิตรภาพของพวกเขาเริ่มก่อตัวขึ้นหลังจากร่วมมือกันบุกดันเจี้ยนเกาะคอร์คเพื่อล่าเฮลเกา รวมถึงตอนที่จัดการกับกิลด์ซากุระด้วย ยองอูไม่ได้รู้สึกอึดอัดใจแม้พีคซอร์ดจะมาหาโดยไม่ได้นัดหมายล่วงหน้า กลับกันเขารู้สึกยินดีด้วยซ้ำ แต่เขาก็ยังอดสงสัยไม่ได้
“ผมได้ยินมาว่าคุณมักจะมาวิ่งจ๊อกกิ้งช่วงเวลานี้พอดี เลยลองมาหาดูตอนเช้าครับ ตอนแรกก็กลัวว่าจะคลาดกัน แต่โชคดีที่มาได้ถูกจังหวะพอดี”
พีคซอร์ดส่งนามบัตรใบหนึ่งให้
[สมาคมรักชาติเกาหลี]
ประธาน คังแดฮัน
คังแดฮัน นั่นคือชื่อจริงของพีคซอร์ด
“สมาคมรักชาติเกาหลี? มันคืออะไรครับนั่น?”
“งานของเราคือการเผยแพร่ชื่อเสียงของเกาหลีใต้ให้โลกรู้ครับ ตัวอย่างเช่น ถ้าเราเจอชาวต่างชาติ...”
“พอเถอะครับ ผมเข้าใจแล้ว”
ยองอูไม่อยากฟังคำอธิบายที่ละเอียดไปกว่านี้ แค่ฟังจากชื่อเขาก็เดาได้แล้วว่ามันต้องเป็นอะไรที่หลุดโลกแน่ๆ
“เพื่อเป็นข้อมูลอ้างอิงนะครับ น้องสาวผมชื่อมินกุก” (หมายเหตุ: ประเทศเกาหลีใต้ในภาษาเกาหลีออกเสียงว่า แดฮันมินกุก)
แดฮันกับมินกุก ชัดเจนเลยว่าความรักชาติอันเป็นเอกลักษณ์ของพีคซอร์ดนั้นได้รับการสืบทอดมาจากพ่อแม่ของเขาเอง
“เป็นชื่อที่เท่ดีนะครับ”
“ใช่ไหมล่ะครับ? แต่น้องสาวผมเกลียดชื่อนี้เข้าไส้เลย”
“ทำไมล่ะครับ?”
“เธอน่ะเป็นผู้หญิงน่ะสิครับ”
“ผู้หญิงแต่ชื่อ คังมินกุก อย่างนั้นเหรอครับ?”
“ใช่ครับ”
“...เป็นผม ผมก็คงเกลียดเหมือนกัน”
“ครับ ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่เธอเปลี่ยนชื่อไม่ได้หรอก เพราะถ้าชื่อมินกุกหายไป ความหมายของชื่อผมก็จะหายไปด้วย อีกอย่าง มันสมควรแล้วหรือที่จะเปลี่ยนชื่อที่พ่อแม่ตั้งให้มาตั้งแต่เกิด?”
“ก็นั่นสินะครับ”
แล้ว...
‘ทำไมเราต้องมานั่งคุยเรื่องไร้สาระแบบนี้ด้วยเนี่ย?’
ยองอูเริ่มถูกลากเข้าไปในจังหวะของพีคซอร์ด ชายคนนี้ดูเหมือนจะมีพรสวรรค์ในการเป็นพนักงานขายประกันจริงๆ ยองอูจึงเริ่มตั้งสติและถามเข้าประเด็น
“แล้วคุณมาหาผมด้วยธุระอะไรครับ?”
“คือว่า...” พีคซอร์ดกำลังจะอธิบาย แต่ทันใดนั้นเขาก็เหลือบไปเห็นเซฮี เขาจึงรีบทำความเคารพเซฮีด้วยการก้มหัวต่ำถึง 90 องศาทันที “ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบกับน้องสาวของท่านก็อดเกริด หรือนักบุญหญิงรูบี้ สองพี่น้องคู่นี้คือสมบัติอันล้ำค่าของเกาหลีใต้โดยแท้จริงครับ”
เซฮีหน้าแดงก่ำ เธอรู้สึกทำตัวไม่ถูกเมื่อเจอการทำความเคารพและคำชมที่เกินเบอร์ขนาดนี้
“พี่คะ หนูเข้าบ้านก่อนนะ คุยกันตามสบายเลยค่ะ”
เธอรีบวิ่งเข้าบ้านไป ขณะที่พีคซอร์ดมองตามด้วยสายตาเอ็นดู
“เธอน่ารักและมีมารยาทมากเลยครับ น้องมินกุกของผมก็น่ารักเหมือนกันนะ”
“...”
“เอาละ เราไปหาที่ดื่มกาแฟคุยกันหน่อยไหมครับ?”
ยองอูเองก็รู้สึกกระหายน้ำหลังวิ่งพอดี เขาจึงพยักหน้าตอบรับ
“ได้ครับ”
ชายทั้งสองคนเดินไปยังคาเฟ่ที่อยู่ใกล้ๆ
***
ช่วงปลายเดือนมิถุนายน ด้วยอานิสงส์จากเหล่านักศึกษาที่เพิ่งสอบปลายภาคเสร็จ ทำให้ ‘ทูมอร์โรว์ คาเฟ่’ มีที่นั่งว่างอยู่บ้าง
กรุ๊งกริ๊ง
“ยินดีต้อนรับค่ะ”
พนักงานกล่าวทักทายเมื่อประตูเปิดออก ลูกค้าบางส่วนหันไปมองทางประตูตามสัญชาตญาณและถึงกับตกตะลึง
“นั่นพีคซอร์ดนี่นา?”
“ว้าว พีคซอร์ดตัวจริงเสียงจริงเลย!”
พีคซอร์ดคือแรงเกอร์ชาวเกาหลีใต้อีกคนนอกจากยูร่าที่มีชื่อเสียงโด่งดัง เขาคือซูเปอร์สตาร์ระดับท็อปของประเทศ
แชะ! แชะ!
ผู้คนเริ่มหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปพีคซอร์ด
กรุ๊งกริ๊ง
แต่แล้วลูกค้าอีกคนก็เดินตามพีคซอร์ดเข้ามา ยองอูนั่นเอง
“ก... ก็อดเกริด!”
“โอ้โห! เกริด! บ้านอยู่แถวนี้แท้ๆ แต่เพิ่งเคยเห็นตัวจริงครั้งแรกเลยนะเนี่ย!”
“กร
React
Discussion
Comments and community activity load when this section is in view.
Scroll a little further or use the button above to open the discussion panel.




