บทที่ 157: ช่วงเวลาแสนวิเศษ (R18) น้ำหล่อลื่นหยดลงมาตามความยาวของแก่นกาย ลิลลี่ใช้ลิ้นเลียมันออกอย่างเชื่องช้า ก่อนจะโน้มตัวลงไปสูดดมกลิ่นกายของเขาอย่างลึกซึ้ง กลิ่นหอมอันเย้ายวนใจจู่โจมประสาทสัมผัสของเธอในคราวเดียว ทำให้ความคิดของเธอพร่าเลือน มันคือสิ่งที่เธอโหยหามาตลอดทั้งเดือน เธอตวัดลิ้นเลียไปตามความยาวของเขา เคลือบมันจนชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำลายของเธอ มือข้างหนึ่งของเธอเลื่อนลงไปประคองถุงอัณฑะ คอยปรนเปรอมันอย่างเบามือ ส่งผลให้แก่นกายของเขาเต้นเร่าและแข็งขืนยิ่งกว่าเดิม "อาร์ก... ลิลลี่ ใช้ปากของเธอสิ" ลีโอครางกระเส่า เขาถูกความเสียวซ่านที่เธอมอบให้ครอบงำจนแทบคลั่ง "อื้ม~" เธอตอบรับเพียงแค่นั้น เสียงของเธอละลายกลายเป็นเสียงครางแผ่วเบา ขณะที่ยังคงตั้งใจเลียรัว มือของเธอตอนนี้กำรอบแก่นกายของเขาไว้อย่างมั่นคง เธอเงยหน้าขึ้นและเริ่มกลืนกินเขาเข้าไป ด้วยประสบการณ์ที่สั่งสมมาตลอดช่วงเวลาที่อยู่กับลีโอ ทำให้เธอสามารถรับเขาเข้าไปได้มากกว่าครึ่งอย่างง่ายดาย แต่หลังจากนั้นมันกลับกลายเป็นเรื่องยาก—ส่วนหัวของเขาดันลึกเข้าไปจนถึงโคนลิ้นของเธอ เป็นอย่างที่เธอคาดไว้ เขาใหญ่และยาวขึ้นกว่าเดิมอีกครั้ง ทำให้บทเรียนที่ผ่านมาทั้งหมดดูแทบจะไร้ความหมาย "โน่ แฟร์ ลีโอ... ยู อาร์ วันซ์ อะเกน บิ๊กเกอร์!" (ไม่แฟร์เลย ลีโอ... คุณใหญ่ขึ้นอีกแล้ว!) เธอพยายามจะบ่น แต่คำพูดกลับฟังดูอู้อี้เพราะความยาวของเขาที่อัดแน่นอยู่ในปาก ทว่าน้ำเสียงของเธอนั้นไม่มีความรู้สึกโกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย เธอใช้มือช่วยกุมส่วนที่เหลือเอาไว้แล้วปรนเปรอเขาต่อด้วยดวงตาที่ปิดสนิท เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังดื่มด่ำกับทุกสัมผัส "รู้สึกดีไหม?" เธอถามหลังจากถอนริมฝีปากออกมาเพื่อสูดหายใจเพียงครู่เดียว "ดีมาก ลิลลี่" ลีโอตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "มันรู้สึกดีเหลือเกิน ฉันใกล้จะ... ได้โปรดทำต่อไปเถอะ" เธอพยักหน้าอย่างมีความสุขแล้วกลับไปทำหน้าที่ต่อ ลิ้นของเธอพันรอบแก่นกายขณะที่ขยับขึ้นลงอย่างชำนาญ คอยไล้ไปตามเส้นเลือดและส่วนโค้งเว้าทุกจุด ไม่นานนักเธอก็กลืนกินเขาจนแทบมิดด้าม อาการสำลักเป็นพักๆ ส่งคลื่นความเสียวซ่านผ่านร่างกายลีโอ เมื่อลำคอของเธอบีบรัดและผ่อนคลายรอบตัวเขาอย่างเป็นจังหวะ เมื่อสัมผัสได้ว่าแก่นกายของเขาเต้นตุบอย่างรุนแรงอยู่ในปาก ลิลลี่ก็รู้ว่าเขาใกล้ถึงจุดหมายแล้ว เธอเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น เสียงเปียกแฉะอันลามกดังระงมไปทั่วห้อง "อาร์ก—!" ลีโอคำรามเมื่อเขาถึงจุดสุดยอดในที่สุด ปลดปล่อยทุกอย่างเข้าไปในปากของเธอจนหมดสิ้น "อึก—!" ลิลลี่สำลักเล็กน้อย แต่เธอก็ยังกลืนกินทุกหยาดหยดลงไปโดยไม่ลังเล เธอยังไม่หยุดเพียงแค่นั้น คอยทำความสะอาดให้เขาด้วยปากจนเกลี้ยงเกลาไร้รอยเปื้อน "คุณมีความสุขไหมคะ?" ลิลลี่ถามพร้อมรอยยิ้มอุ่นใจที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ ขณะเช็ดมุมปากด้วยหลังมือ เธอก็สังเกตเห็นอย่างรวดเร็วว่าแก่นกายของเขายังไม่มีทีท่าว่าจะอ่อนตัวลงเลยสักนิด—อันที่จริงมันกลับแข็งขืนยิ่งกว่าเดิมเสียอีก ภาพนั้นทำให้เธอสั่นสะท้านด้วยความคาดหวัง สัญชาตญาณทำให้เธอหุบขาเข้าหากันและถูไถตัวเอง ลีโอหอบหายใจหนักหน่วงก่อนจะตอบว่า "ฉันมีความสุขมาก... แต่ตอนนี้—" ก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งตัว เขาก็กระโจนเข้าหาเธอและกดร่างเธอไว้ใต้ร่าง เขาแยกขาของเธอออกจากกันและจัดตำแหน่งให้ตรงกับทางเข้าที่เปียกชุ่มของเธอ "เดี๋ยว—!" คำพูดของเธอถูกตัดขาดเมื่อเขาโถมตัวเข้าใส่และแทรกกายเข้าไปจนสุดในจังหวะเดียว "อ๊างงงง~!" ลิลลี่กำผ้าปูที่นอนแน่น นิ้วมือจิกลงไปบนผืนผ้าขณะที่เธอแอ่นตัวไปด้านหลังอย่างแรง คลื่นความเสียวซ่านอันรุนแรงถาโถมเข้าใส่เธอในวินาทีที่ลีโอเข้าถึงจุดที่ลึกที่สุดของเธอ มันขยายมดลูกของเธอจนเต็มเปี่ยมขณะที่เขาฝังความยาวทั้งหมดไว้ข้างใน ความรู้สึกนั้นมันท่วมท้น ร่างกายของเธอสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ น้ำลายไหลซึมออกมาจากริมฝีปากที่เผยอออกขณะที่ดวงตาของเธอเหลือกลับขึ้นด้านบน แต่ลีโอไม่หยุด เขาจับต้นขาของเธอไว้แน่นแล้วถอนออกมาจนเกือบสุด—เหลือเพียงส่วนหัวที่เสียดสีอยู่กับกลีบดอกไม้ที่เปียกโชกของเธอ ในขณะที่เธอพยายามจะทิ้งตัวลงมาเพื่อรับเขาเข้าไปอีกครั้งเพื่อเติมเต็มความว่างเปล่า ก่อนที่เธอจะทันได้ทักท้วง เขาก็แทรกกายกลับเข้ามาอีกครั้ง "อ๊าง~!" เธอร้องออกมา ลีโอเริ่มขยับกายอย่างไม่ลดละ สะโพกของเขากระแทกเข้าหาเธออย่างเป็นจังหวะที่ดิบเถื่อน เพื่อไม่ให้เธอขยับหนีไปไหน เขาคว้าข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้แล้วดึงเข้ามาใกล้ ทุกการกระแทกผลักร่างของเธอไปด้านหลังขณะที่เขาฝังลึกเข้าไปจนน่าเหลือเชื่อ ร่างกายทั้งร่างของเธอโยกคลอนไปตามแรงอารมณ์ แต่ความสนใจส่วนใหญ่ของลีโอกลับไปอยู่ที่หน้าอกอันนุ่มนิ่มและหยุ่นดุจเยลลี่ที่กระเพื่อมขึ้นลงตามทุกจังหวะการกระแทก ยิ่งกระตุ้นให้เขาเร่งความเร็วและหนักหน่วงขึ้นไปอีก เสียงของลิลลี่ขาดห้วงกลายเป็นเสียงครางที่ไม่เป็นภาษาเมื่อความสุดยอดอีกระลอกซัดสาดเข้าใส่เธอ เมื่อลีโอรู้สึกว่าตนเองใกล้ถึงขีดจำกัด เขาจึงเริ่มถอนกายออกมาเพื่อจะไปปลดปล่อยข้างนอก แต่เธอกลับรั้งเขาไว้ "ป-ปล่อยในตัวฉันเถอะ... วันนี้ปลอดภัยค่ะ" เธอกล่าวอย่างหอบเหนื่อย ใบหน้าของเธอแดงก่ำ—ร้อนผ่าวจากการถึงจุดสุดยอดซ้ำแล้วซ้ำเล่าและความเขินอายที่เธอไม่สามารถควบคุมได้อีกต่อไป ไม่ว่าเธอจะพยายามกลั้นเพียงใด เสียงครางก็ยังคงหลุดลอดออกมา มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะห้ามใจในเมื่อเธอรักเขามากขนาดนี้ ในเมื่อเขากำลังกระแทกเข้ามาในตัวเธออย่างเร่าร้อนเช่นนี้ เธอเฝ้าโหยหาลีโอมาโดยตลอด และเมื่อมันเกิดขึ้นจริงแล้ว เธอจึงไม่อาจหยุดยั้งตัวเองจากการแสดงความสุขทุกหยาดหยดที่ท่วมท้นอยู่ในร่างกายได้ และนั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น นับจากวินาทีนั้น ลีโอก็จัดหนักกับเธอจนสติกระเจิง เตียงนอนสั่นไหวไปมา ผ้าปูที่นอนชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อและของเหลวของทั้งสองคน เวลาพร่าเลือนจนเหลือเพียงความร้อนแรง การเคลื่อนไหว และความเสียวซ่าน "อ๊าง~ อ๊าง~ แรงกว่านี้! อีก อีกค่ะ!" ลิลลี่กรีดร้อง ลีโอรับมือเธอจากด้านหลัง กระแทกกระทั้นเข้าใส่เธออย่างไม่ยอมพัก มือข้างหนึ่งดึงแขนของเธอไปด้านหลัง บังคับให้ร่างกายของเธอเปิดกว้างขึ้น ในขณะที่อีกข้างกดศีรษะของเธอลงไปบนฟูก ทุกการกระแทกที่ลึกถึงแก่นทำให้เธอร้องออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ "อาร์ก—!" เมื่อเขาถึงจุดสุดยอดในที่สุด ลีโอก็ค่อยๆ ถอนกายออกมา ของเหลวที่ปลดปล่อยออกมาไหลทะลักและเอ่อล้นเปรอะเปื้อนไปทั่วผ้าปูที่นอนจากปริมาณมหาศาลที่เขาอัดฉีดเข้าไปในตัวเธอ ถึงเวลานั้น ลิลลี่ก็หมดเรี่ยวแรงโดยสิ้นเชิง ร่างกายของเธออ่อนปวกเปียกขณะทิ้งตัวลงกับเตียง ลีโอเองก็รู้สึกพึงพอใจอย่างถึงที่สุดเช่นกัน ไม่นานนัก พวกเขาก็ทำความสะอาดร่างกายในห้องน้ำ ซึ่งที่นั่นก็มีบทรักที่เร่าร้อนตามมาอีกรอบ จนกระทั่งดึกดื่น "ฉันรักคุณมากนะ ลีโอ" ลิลลี่กระซิบหลังจากนั้นขณะนอนอยู่บนเตียง เธอซุกหน้าลงกับคอของเขาและแนบร่างกายเปลือยเปล่าเข้ากับตัวเขาอย่างแนบชิด "และขอบคุณนะ... ที่เชื่อใจฉันในเรื่องที่สำคัญขนาดนี้" "ฉันก็รักเธอ ลิลลี่" ลีโอตอบเบาๆ พร้อมจูบลงบนหน้าผากของเธอ "และขอบคุณที่ยอมรับในสิ่งที่ฉันเป็นตอนนี้" "ไม่แปลกใจเลยที่คุณทำตัวดีขึ้นมาปุบปับ" เธอกล่าวแผ่วเบา "ปรากฏว่าคุณสูญเสียความทรงจำบางอย่างและได้รับความทรงจำใหม่... หรือจะพูดให้ถูกคือ ความทรงจำจากชีวิตที่แตกต่างไปเลย" เธออมยิ้มบางๆ "แต่ฉันมีความสุขนะ ที่คุณกลับมารักฉันอีกครั้ง" สำหรับเธอแล้ว นั่นคือสิ่งเดียวที่มีความหมาย "ตอนนี้ฉันสามารถสร้างความทรงจำดีๆ ใหม่ๆ ไปพร้อมกับคุณได้แล้ว" เธอกล่าว เสียงของเธอเปลี่ยนเป็นอ้อนวอน "ลืมช่วงเวลาที่แสนขมขื่นหลังจากพ่อแม่เราเสียไปเถอะนะ... โอเคไหม?" "เชื่อใจฉันเถอะ" ลีโอกล่าวอย่างหนักแน่นขณะดึงเธอเข้ามาใกล้กว่าเดิม "ฉันจะทะนุถนอมเธอตลอดไป" ขณะที่เขาพูด เขาก็รู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังแข็งขืนขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อส่วนโค้งเว้าอันนุ่มนิ่มของเธอแนบชิดอยู่กับร่างกายเขา ลิลลี่สังเกตเห็นทันที เธอเหลือบมองความนูนใต้ผ้าห่มแล้วส่งยิ้มอย่างซุกซนให้เขา "ฉันก็จะทะนุถนอมคุณเช่นกันค่ะ" เธอวิงวอน เธอเอื้อมมือไปหาเขาแล้วจูบเขาอย่างดูดดื่ม นี่ช่างเป็นช่วงเวลาที่แสนวิเศษในชีวิตของฉันจริงๆ