บทที่ 155: คำสารภาพที่แท้จริงและการยอมรับ เขาสลัดความคิดนั้นทิ้งไปอย่างรวดเร็ว ถึงแม้ว่าเขาจะได้รับความทรงจำมาไม่ครบถ้วน แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่น่ากังวลที่สุดในตอนนี้ “ลิลลี่...” เลโอลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะสบตาเธอแม้ว่าเขาจะถูกปิดตาอยู่ก็ตาม “ถ้าฉันบอกความจริงบางอย่างที่เก็บซ่อนไว้ เธอจะยังรักฉันอยู่ไหม?” น้ำเสียงของเขามั่นคง ทว่าในอกกลับรู้สึกอึดอัด เขาไม่อยากหนีอีกต่อไปแล้ว หากเขาต้องการความรักจากเธอ เธอก็ต้องยอมรับตัวตนของเขาอย่างหมดจด ทุกส่วนที่เป็นเขา “คุณพูดเรื่องอะไรคะ เลโอ?” ลิลลี่ถาม คิ้วของเธอขมวดเข้าหากันด้วยความสับสน “คุณปิดบังอะไรฉันอยู่เหรอ?” “ใช่” เขาหายใจเข้าลึกๆ “เรื่องนั้นก็คือ... ฉันไม่ใช่เลโอคนเดิมที่เธอเคยรู้จักอีกต่อไปแล้ว” คำพูดนั้นพุ่งเข้าใส่เธอราวกับสายฟ้าฟาด ลิลลี่ตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุด และก่อนที่ความคิดของเธอจะเตลิดเปิดเปิงไปไกล เลโอก็พูดต่อ “เธอจำวันที่ก่อนพิธีปลุกพลังของฉันได้ไหม... วันที่ฉันกลับบ้านมาในสภาพสะบักสะบอม?” “จำ...จำได้ค่ะ” เสียงของเธอสั่นเครือ “ฉันไม่มีวันลืมมัน ฉันไม่สามารถหาตัวคนที่ทำร้ายคุณได้เลยด้วยซ้ำ” มือของเธอกำแน่นโดยไม่รู้ตัวขณะพูด พยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่เขาเพิ่งกล่าว “ใช่ วันนั้นฉันเกือบตาย” เขาเว้นจังหวะ “ไม่สิ... ฉันตายไปแล้ว แต่แล้วฉันก็กลับมา และตอนที่เกิดเรื่องนั้นขึ้น ฉันก็ได้รับความทรงจำจากชีวิตก่อนหน้ามาด้วย ชีวิตที่ฉันต้องจบชีวิตลงในสนามรบ” จิตใจของลิลลี่ดิ่งลงสู่ความโกลาหล เธอไม่ได้สนใจเรื่องอดีตชาติหรือความทรงจำอะไรนั่นแล้ว สิ่งเดียวที่ก้องอยู่ในหัวของเธอคือ เขาตาย... “คุณตาย...?” เสียงของเธอแตกพร่า “ม-ไม่นะ... แล้วทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้? มันไม่สมเหตุสมผลเลย” เธอกุมศีรษะตัวเอง ลมหายใจติดขัด “ฟังฉันนะ!” เลโอขึ้นเสียงเพียงเล็กน้อยเพื่อดึงความสนใจของเธอกลับมา “ฉันกลับมาแล้วไม่ใช่เหรอ?” เขาพูดอย่างหนักแน่น “และฉันก็อยู่ที่นี่กับเธอแล้ว ดังนั้นไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ ตกลงไหม?” คำพูดของเขาดูเหมือนจะเป็นที่ยึดเหนี่ยวให้เธอ ช้าๆ ที่ลมหายใจของเธอเริ่มกลับมาเป็นปกติ อาการสั่นเริ่มลดลงเมื่อเธอมุ่งความสนใจไปที่เสียงของเขา “เธอเห็นไหม” เลโอพูดต่อ น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลง “ฉันคิดว่าหัวฉันคงไปกระแทกอะไรเข้า ทำให้ฉันจำเรื่องราวในอดีตชาติได้ไม่ชัดเจนนัก แต่สิ่งที่ฉันจำได้แม่นคือเธอทุ่มเททำงานหนักเพื่อฉันมากแค่ไหน” เขาลอบกลืนน้ำลาย “ดังนั้น... ตอนนี้เธอจะไม่ยอมให้ฉันทำแบบเดียวกันเพื่อเธอบ้างหรือ ลิลลี่?” ความเงียบงันที่หนักอึ้งปกคลุมไปทั่วทั้งคู่ขณะที่ลิลลี่ซึมซับทุกสิ่งที่เขาพูด จากนั้นเธอก็เอ่ยขึ้นอย่างลังเล “ง-งั้น... คุณกำลังจะบอกว่าคุณยังคงเป็นเลโอของฉัน” เธอพูดอย่างระมัดระวัง “แต่หลังจากหัวกระแทก คุณเลยกู้คืนความทรงจำจากชีวิตก่อนหน้ามาได้?” “ใช่” เขาตอบโดยไม่ลังเล “ถูกต้องแล้ว” เธอขยิบตาหนึ่งครั้ง แล้วก็อีกครั้ง “ฉันไม่เห็นว่านั่นจะเป็นปัญหาตรงไหนเลย...” เธอพูดช้าๆ “แต่ทำไมคุณถึงไม่บอกเรื่องนี้กับฉันก่อนหน้านี้ล่ะ?” “ฉันกลัว” เลโอสารภาพ “กลัวว่าเธอจะปฏิเสธฉัน ความทรงจำพวกนี้มันไม่ได้มาตัวเปล่า แต่มันมาพร้อมกับความคิดใหม่ๆ มุมมองใหม่ๆ... แม้กระทั่งการเปลี่ยนแปลงทางนิสัย” “ไม่!” ลิลลี่โพล่งออกมา เสียงของเธอแหลมคมด้วยอารมณ์ “ทำไมฉันต้องทำแบบนั้นด้วยล่ะ ไอ้คนบื้อเอ๊ย!” ดวงตาของเธอรื้นไปด้วยน้ำตา “ต่อให้คุณกลายเป็นคนละคนไปเลย ฉันก็จะยังรักคุณ! แต่นี่คุณไม่ได้เปลี่ยนไปสักหน่อย คุณยังเป็นคนเดิม... แค่ดีขึ้นกว่าเดิมต่างหาก” น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลลงและจริงจังขึ้น “แล้วตอนนี้คุณก็รักฉันด้วย คุณไม่ได้เมินเฉยใส่ฉันเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ฉันมีความสุขกับสิ่งที่คุณเป็นในตอนนี้ ดังนั้นได้โปรด...” เธอกำหมัดแน่น “อย่าปิดบังความลับแบบนี้จากฉันอีกนะ... สัญญาไหม?” เมื่อได้ยินคำพูดของเธอ ความรู้สึกหนักอึ้งที่เกาะกุมบ่าของเลโอมาโดยตลอดก็นิรันดร์ไปเสียที มันเป็นภาระที่เขาแบกรับมาตั้งแต่วินาทีที่เขาข้ามภพมา ใช่ เขาได้รับความทรงจำและนิสัยดั้งเดิมของเลโอมา แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาคือคนเดิมอีกต่อไป เขาสูงถูกเปลี่ยนแปลงไปแล้ว... ถูกแปดเปื้อนด้วยตัวตนอีกคนหนึ่งที่ชื่อว่าเลโอเนล ดราเวน หรืออาจจะเป็นเลโอ เขาเองก็ไม่แน่ใจนัก เพราะความทรงจำเหล่านั้นผสมผสานกันจนแยกไม่ออก มันให้ความรู้สึกราวกับว่ามีคนสองคนอาศัยอยู่ในร่างเดียวกัน และคนที่ลิลลี่รักก็เป็นเพียงหนึ่งในนั้นเท่านั้น เขาเคยปลอบใจตัวเองด้วยตรรกะว่า เขาอยู่ในร่างของเจ้าของคนเดิม แบกรับความทรงจำของเขาไว้ ดังนั้นเขาก็มีสิทธิ์ที่จะใช้ชีวิตในฐานะเขา และนั่นก็เป็นความจริง พวกเขาหลอมรวมเป็นคนคนเดียวกันแล้ว แต่ไม่ได้หมายความว่าลิลลี่จะรักคนใหม่ที่ถือกำเนิดจากการรวมตัวของทั้งสองคนโดยอัตโนมัติ ดังนั้นเมื่อลิลลี่บอกว่าเธอรักเขา—ในฐานะคนที่เขาเป็นอยู่ในตอนนี้—ความโล่งใจก็ท่วมท้นในอก ในตอนนี้ ลิลลี่เป็นของเขาหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม และเขาจะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องเธออีก—ไม่ใช่ว่าเมื่อก่อนเขาทำหรอกนะ แต่ว่า... เธอหมายความว่ายังไงเรื่องที่เขาเมินเฉยใส่เธอ? เลโอสงสัย ดูเหมือนว่าเขายังคงมีความทรงจำไม่ครบถ้วนจริงๆ เขาจำได้ว่าพ่อของลิลลี่รับเขาไปเลี้ยง พวกเขาปฏิบัติกับเขาเหมือนครอบครัว ลิลลี่คอยอยู่เคียงข้างเขาเสมอ เธออ่อนโยน คอยสนับสนุน เป็นคนที่จิตใจดีที่สุดเท่าที่เขาเคยรู้จักมาทั้งสองชีวิต จากนั้นพ่อแม่ของเธอก็เสียชีวิต และ... เขานิ่งค้างไป อะไรกันเนี่ย...? เกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น? ไม่ว่าจะพยายามเค้นแค่ไหน เขาก็นึกไม่ออกเลยแม้แต่น้อย นอกเหนือไปจากเหตุการณ์สำคัญบางอย่าง เช่น การตายของเขา สถานการณ์ที่สิ้นหวัง และเสี้ยวความทรงจำที่กระจัดกระจาย ความสับสนปั่นป่วนอยู่ภายในใจ อะไรนะ? ทำไมฉันถึงรู้สึก... อารมณ์แปลกๆ กับคนที่ใสซื่อและจิตใจดีอย่างลิลลี่กัน? เขารู้สึกได้—ทั้งความโกรธ ความหงุดหงิด ความอิจฉา และแม้กระทั่งความเกลียดชังที่มีต่อเธอ เขาพยายามเจาะลึกลงไป แต่มันราวกับมีบางอย่างปิดกั้นเขาไว้อย่างสมบูรณ์ ความคิดของเขาถูกขัดจังหวะทันทีเมื่อลิลลี่พูดขึ้น “ค-คุณเคย... รักใครคนอื่นในชีวิตก่อนหน้าไหมคะ?” ลิลลี่ถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน หัวใจของเธอเต้นรัวอยู่ในหู “ไม่” เลโอตอบตามตรง “ฉันโสดมาตลอดจนกระทั่งตายตอนอายุยี่สิบเจ็ด ระหว่างที่สู้รบอยู่ในสนามรบ ฉันแค่... ไม่เคยเจอใครที่น่ารักเท่าเธอมาก่อนเลย” ดวงตาของเธอเป็นประกายขึ้นมาทันที “แล้วครอบครัวของคุณล่ะ?” เธอรีบถามต่อ “เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา?” เลโอส่ายหน้าภายใต้ผ้าปิดตา “ฉันเป็นเด็กกำพร้าในโลกนั้นเหมือนกัน” เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของลิลลี่ก็ลุกโชนด้วยอารมณ์ที่เข้มข้น แม้มันจะบิดเบี้ยวไปบ้าง แต่สิ่งที่เธอรับรู้ได้มีเพียงว่าเลโอไม่มีใครเลย—ไม่มีใครเหมือนเธอ—ทั้งในชีวิตที่ผ่านมาและชีวิตนี้ “โอ้...” เธอพึมพำเบาๆ “เด็กน้อยของฉัน... ไม่ต้องห่วงนะ ต่อไปนี้มีฉันอยู่เคียงข้างคุณแล้วใช่ไหมล่ะ?” เธอขยับเข้าไปใกล้ ประคองใบหน้าของเขาไว้ก่อนจะดึงเขาเข้ามากอดแนบอกแล้วซบหัวของเขาลงตรงนั้น “ฉันจะคอยดูแลคุณและอยู่ตรงนี้เสมอเมื่อคุณต้องการฉัน” “งั้นเหรอ” เลโอพูดหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงของเขาผ่อนคลายลงแล้ว เกือบจะฟังดูหยอกล้อ “นี่เธอวางแผนจะขังฉันไว้แบบนี้ตลอดไปเลยหรือไง?” เขายิ้มบางๆ “รู้ไหม... ฉันอยากจะออกไปท่องโลกกว้างให้ทั่ว เห็นทิวทัศน์ที่งดงามจนลืมหายใจ แข็งแกร่งขึ้น มีชีวิตที่ยืนยาวขึ้น และทำทั้งหมดนั่นโดยมีเธออยู่ข้างกาย” เขาเว้นวรรค “ว่ายังไงล่ะ? ตกลงไหม?”