บทที่ 338: จิตสำนึกที่เสียหาย ครืน! ทางลับเปิดออกก่อนที่ทั้งสองจะหายตัวเข้าไปข้างใน “หืม? หยุดไปแล้วเหรอ?” เจอรัลด์ชะงักและมองไปทางทิศของดิลุคในขณะที่พวกเขายังอยู่บนบันไดที่นำไปสู่ห้องนั้น “ผมสัมผัสถึงเขาไม่ได้แล้ว” ดิลุคกล่าว รูม่านตาของเจอรัลด์หดวูบเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาพยายามใช้สัมผัสทางจิตตรวจสอบอย่างรวดเร็วว่าเกรย์ยังอยู่ในห้องหรือไม่ แต่สีหน้าของเขากลับแย่ลงเรื่อยๆ เขาไม่พบใครเลยในห้องนั้นด้วยสัมผัสทางจิตของเขา ไม่มีทางที่เกรย์จะซ่อนออร่าจากคนระดับเขาได้ นั่นหมายความได้เพียงสองอย่าง ไม่เกรย์ก็ตายไปแล้ว หรือไม่เขาก็ไม่ได้อยู่ในห้องนี้ แต่พวกเขาเพิ่งจะสัมผัสถึงตัวเกรย์ได้ในตอนที่กำลังรีบร้อนมาที่นี่ แม้แต่หลังจากเปิดทางลับแล้วพวกเขาก็ยังรู้สึกถึงตัวเขาในห้อง ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะออกจากห้องไป นั่นทำให้เหลือความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว คือเกรย์ตายแล้ว “เป็นไปไม่ได้” เจอรัลด์พึมพำก่อนจะพุ่งตัวไปยังประตู เขารู้สึกว่าชีวิตของเขาผูกติดอยู่กับชีวิตของเกรย์ในขณะที่เกรย์อยู่ที่นี่ หากเกรย์ตายภายใต้การดูแลของเขา เขาก็คงไม่รอดเช่นกัน ปัง! เขาไม่คิดจะเคาะประตู เพียงแค่สะบัดมือ ประตูบานนั้นก็แตกละเอียดทันที “อะไรกัน?!” เจอรัลด์และดิลุคอุทานออกมาพร้อมกันเมื่อมองเข้าไปในห้อง “มะ...เป็นไปไม่ได้” คราวนี้ดิลุคเป็นฝ่ายพึมพำกับตัวเอง ใจกลางห้อง เกรย์กำลังนั่งขัดสมาธิ สวมเสื้อเชิ้ตสีเงินและกางเกงสีฟ้า ห้องถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยเช่นเดียวกับทุกครั้งที่พวกเขาเข้ามาหาเขา เกรย์ลืมตาขึ้นมองดูทั้งสองคนที่เพิ่งจะทำลายประตูของเขาพังลงไป เมื่อทั้งคู่สบตาเขา มันราวกับว่าสายตาของเขากำลังดึงพวกเขาทั้งสองเข้าสู่ห้วงอวกาศอันไร้ขอบเขต ความรู้สึกนี้ทำเอาผู้เชี่ยวชาญระดับโอเวอร์ลอร์ดทั้งสองถึงกับตะลึง นี่เป็นสิ่งที่พวกเขาไม่เคยรู้สึกมาก่อน “รู้ใช่ไหมว่าเคาะประตูก็ได้?” เกรย์ถามขณะถือเศษไม้ที่พุ่งเข้ามาหาเขาตอนที่เจอรัลด์ทำลายประตู เจอรัลด์และดิลุคมองหน้ากัน ราวกับว่าพวกเขากำลังจ้องมองผี ต่อให้เข้ามาในห้องแล้ว พวกเขาก็ยังไม่สามารถสัมผัสถึงออร่าหรือตัวตนของเกรย์ได้เลย “เฮ้อ... ขอบคุณสวรรค์ที่เจ้าไม่เป็นอะไร” เจอรัลด์ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เขาไม่คิดจะถามด้วยซ้ำว่าเกรย์กำลังทำอะไรอยู่ในห้อง ตราบใดที่เกรย์ยังมีชีวิตและปลอดภัย อย่างอื่นก็ไม่สำคัญอีกต่อไป ดิลุคมองเกรย์อย่างสงสัย เมื่อเห็นว่าเจอรัลด์ไม่ยอมถามว่าเกรย์กำลังทำอะไร เขาก็เลยเลือกที่จะไม่ถามเช่นกัน เจอรัลด์อยู่ต่ออีกสองสามนาทีเพื่อถามไถ่ความเป็นอยู่ของเกรย์ เกรย์ไม่รู้ว่าเจอรัลด์เป็นห่วงเขาจริงๆ หรือแค่กลัวอาจารย์ของเขาเท่านั้น แต่เขาเพิ่งจะได้รับคำตอบก็ตอนที่เจอรัลด์กำลังจะจากไปนี่เอง “งั้น... เจ้าจะออกเดินทางเมื่อไหร่?” เจอรัลด์หันกลับมาถามขณะที่เขากำลังจะเดินออกจากห้อง “เร็วๆ นี้แหละครับ อีกวันหรือสองวัน” เกรย์ตอบกลับอย่างใจเย็น “ตกลง” เจอรัลด์พยักหน้าก่อนจะหันหลังกลับ ในขณะที่เขากำลังจะจากไป “เอ่อ... ขอผมคุยกับคุณเป็นการส่วนตัวสักครู่ได้ไหมครับ?” เกรย์ร้องเรียกขึ้นมากะทันหัน เจอรัลด์ชะงัก หันกลับมามองเขาก่อนจะพยักหน้าให้ดิลุค ดิลุคเข้าใจความหมายของเขาจึงรีบออกจากห้องไป ปล่อยให้ทั้งสองอยู่กันตามลำพัง หลังจากแน่ใจว่าดิลุคออกไปแล้ว เกรย์ก็นำวอยด์ออกมาจากเสื้อ “หืม? นั่นตัวอะไร?” เจอรัลด์ถามโดยไม่รู้ตัวพลางก้าวไปข้างหน้า “แมวงั้นเหรอ แปลกจัง” “คุณช่วยตรวจดูหน่อยได้ไหมครับว่าเขาเป็นอะไรหรือเปล่า? เขายังมีชีวิตอยู่ แต่เขาไม่ตอบสนองต่ออะไรเลย” เกรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาขณะส่งตัววอยด์ให้เจอรัลด์อย่างทะนุถนอม เจอรัลด์รับวอยด์มาจากเขาและสังเกตเห็นว่ามือของเกรย์สั่นเล็กน้อยหลังจากที่ส่งวอยด์ให้เขา ‘อืม ที่แท้นี่คือแมวตัวที่พวกเขาพูดถึงสินะ’ เขานึกในใจพลางมองดูวอยด์ เขารู้อยู่แล้วว่าวอยด์คืออะไรหลังจากค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับมัน ตอนที่พวกเขาเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง เขารู้สึกทึ่งมาก การที่แมวตัวหนึ่งสามารถขัดขวางการโจมตีของผู้ใช้ธาตุระดับจุดกำเนิดขั้นสูงสุดได้ทั้งที่ยังอยู่ในระดับจุดกำเนิดช่วงต้นนั้น เป็นสิ่งที่น่าเหลือเชื่อจริงๆ เขารู้สึกแปลกใจมาตลอดที่ไม่ได้เห็นวอยด์อยู่กับเกรย์ตั้งแต่เกรย์มาหาเขา ทำให้เขาสงสัยอยู่ไม่น้อย “เกิดอะไรขึ้นกับมัน?” เจอรัลด์ถามเกรย์ “เขาครับ ไม่ใช่มัน เขาชื่อวอยด์ และเขาไม่ใช่สิ่งของที่คุณจะมาเรียกด้วยสรรพนามนั้น” เกรย์สวนกลับทันควันเมื่อได้ยินเจอรัลด์เรียกวอยด์เหมือนเป็นวัตถุสิ่งของ “ขอโทษที เกิดอะไรขึ้นกับเขางั้นหรือ?” เจอรัลด์ตกใจเล็กน้อยกับท่าทีที่เกรย์ระเบิดออกมา แต่เมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่าย เขาก็รู้ได้ทันทีว่าเกรย์กำลังแย่ “เขาใช้พลังหนักเกินไปตอนที่ช่วยผม... คุณ... คุณช่วยเขาได้ไหมครับ?” เกรย์กล่าว ความรู้สึกผิดฉายชัดอยู่ในน้ำเสียง “เดี๋ยวสิ ข้าขอตรวจอาการเขาก่อน” เจอรัลด์กล่าว ไม่กี่นาทีต่อมา เจอรัลด์ลืมตาขึ้นมองดูเกรย์ “เขาทำอะไรลงไปกันแน่?” เขาถาม แต่หลังจากไม่มีคำตอบกลับมา เขาก็พูดต่อว่า “เฮ้อ สภาพร่างกายของเขาปกติดี แต่จิตสำนึกของเขาได้รับความเสียหาย ไม่ว่าเขาจะช่วยเจ้าทำอะไร เขาก็ยอมทำลายตัวเองเพื่อให้เจ้าบรรลุสิ่งที่ต้องการ” เกรย์กำหมัดแน่นเมื่อได้ยินคำวิเคราะห์ของเจอรัลด์ เขาไม่คาดคิดว่ามันจะเลวร้ายถึงเพียงนี้ “มีวิธีช่วยเขาไหมครับ?” เขาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “บอกตามตรง มันคงยาก สิ่งที่เจ้าต้องการคือสมบัติล้ำค่าจากธรรมชาติที่มีสรรพคุณในการเพิ่มพูนสัมผัสทางจิต นั่นน่าจะสามารถช่วยสมานจิตสำนึกที่เสียหายของเขาได้” เจอรัลด์ตอบ เกรย์รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินว่ามีวิธีช่วยวอยด์ นี่คือทั้งหมดที่เขาอยากรู้ ดังนั้นการได้ยินเช่นนั้นจึงทำให้เขารู้สึกขอบคุณ “สมบัติพวกนี้หายากมาก และข้าก็ไม่ได้ยินข่าวว่ามีใครพบมันมาหลายปีแล้ว” เจอรัลด์กล่าวกับเกรย์ ซึ่งเป็นการดึงเขากลับสู่ความเป็นจริงอย่างรวดเร็ว “ผมจะหามันให้พบครับ” เกรย์กล่าวอย่างมั่นใจ เขาไม่สนว่าสมบัตินั้นจะอยู่ที่ไหน ตราบใดที่มันช่วยรักษาชีวิตของวอยด์ได้ เขาจะตามหามันให้เจอ เจอรัลด์ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ “คนส่วนใหญ่ก็พูดแบบนั้นทั้งนั้น กว่าจะรู้ว่ามันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดก็ตอนที่เริ่มออกเดินทางไปแล้วนั่นแหละ” “ผมไม่เหมือนคนพวกนั้น ผมจะหามันให้พบ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็ตาม” แววตาของเกรย์เปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่น “เอาเถอะ ถ้าอย่างนั้นข้าจะบอกเบาะแสให้ ที่เดียวที่เจ้าจะหามันพบก็คือในป่าอสูรเวท นั่นเป็นสถานที่แห่งเดียวที่มีรายงานว่าเคยพบมัน” เจอรัลด์กล่าวหลังจากเห็นว่าเกรย์มุ่งมั่นเพียงใด