Chapter 1811 ผู้ที่ยังไม่เกิด นี่คือสิ่งที่ราชาออริกซ์หวาดกลัวอย่างแท้จริง เขาไม่ต้องการให้ชาวออริกซ์ถูกบีบให้ตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องกลายเป็นนักรบให้กับผู้อื่น ส่วนคำพูดของเลโอเนลที่ว่าเขาขี้ขลาดนั้น หากคำพูดเพียงแค่นี้สามารถทำให้เขาหวั่นไหวได้ เขาก็คงเปลี่ยนวิธีการปกครองของตนเองไปนานแล้ว คนที่เรียกตัวเองว่าเป็นราชาจะไม่เปลี่ยนใจในเรื่องประเภทนี้ได้โดยง่าย สำหรับเลโอเนล เขาตัดสินใจแน่วแน่แล้ว เขาทำตัวใจดีกับพวกเขามานานเกินไป ต่อให้ไม่นับรวมสิ่งที่เขาทำให้กับอาณาจักรออริกซ์ ในตอนที่ภูเขาหัวใจผู้กล้า (Valiant Heart Mountain) กำลังถูกโจมตี ก็เป็นเขาที่เป็นคนมอบหนทางรอดให้แก่พวกเขา หลังจากนั้นเขายังลงทุนมหาศาลไปกับการพัฒนาของพวกเขาผ่านเอลธอร์ เพื่อให้มั่นใจว่าพวกเขาจะได้รับประโยชน์สูงสุดจากช่วงวิวัฒนาการขั้นสูง (Hyper Evolution) ของตนเอง ทรัพยากรเหล่านั้นอาจไม่มีค่าอะไรสำหรับเลโอเนลในตอนนี้ แต่สำหรับตัวเขาในตอนนั้น มันแทบจะเป็นทุกสิ่งทุกอย่าง หากปราศจากทรัพยากรเหล่านั้น ชาวออริกซ์จะเติบโตอย่างที่เป็นอยู่ในตอนนี้ได้อย่างไร? นี่ขนาดยังไม่ได้พูดถึงเรื่องที่เขาได้ชุบชีวิตเสาหลักทั้งสองต้นที่สำคัญที่สุดของพวกเขากลับมาจากความตาย หรือเรื่องที่เหตุผลเดียวซึ่งทำให้พวกเขาสามารถใช้ชีวิตอยู่อย่างสุขสบายในฐานะเผ่าพันธุ์อื่นใจกลางอาณาเขตของมนุษย์ได้ ก็เพราะชื่อเสียงของเขาและองค์กรที่เขามีส่วนช่วยสร้างขึ้นคอยหนุนหลังอยู่ ถึงแม้ราชาออริกซ์จะบอกว่าต้องการตอบแทนสิ่งเหล่านั้น แต่เขาสามารถทำได้จริงหรือ? ประการแรก การลงทุนนั้นไม่ได้มีค่าแค่ตัวเงินเพียงอย่างเดียว แต่ยังรวมถึงความสำคัญของมันต่อผู้ที่ได้รับด้วย สมมติว่าราชาออริกซ์ต้องการคืนทรัพยากรที่เลโอเนลใช้จ่ายไปในตอนนั้น กระบวนการนั้นก็เปรียบเสมือนการคืนเงินกู้โดยไม่มีดอกเบี้ยใดๆ และที่แย่ไปกว่านั้นคือ ต่อให้ราชาออริกซ์จะจ่าย "ดอกเบี้ย" นี้จริง มันก็ยังไม่เพียงพออยู่ดี โดยปกติแล้ว เมื่อคนคนหนึ่งกู้เงิน ดอกเบี้ยเล็กน้อยจะถูกนำมาคำนวณเพราะผู้ให้กู้นั้นร่ำรวยอยู่แล้วและความเสี่ยงส่วนใหญ่ตกอยู่ที่ผู้รับ แต่ในกรณีนี้ ความเสี่ยงที่เลโอเนลแบกรับนั้นไม่ได้น้อยไปกว่ากันเลย เขาไม่ใช่เศรษฐีที่โยนเงินจำนวนเพียงน้อยนิดออกมาจากความมั่งคั่งของตัวเอง แต่เขาเปรียบเสมือนคนยากจนที่ยอมมอบเงินก้อนสุดท้ายที่ติดตัวอยู่ให้คนอื่น การที่ราชาออริกซ์ "ตอบแทน" เขาแบบนั้น จึงเปรียบเสมือนเพื่อนสนิทสองคนที่มีข้อตกลงกัน คนหนึ่งยอมลงทุนเงินก้อนสุดท้ายที่ตนมี ในขณะที่อีกคนนำมันไปสร้างเนื้อสร้างตัวจนประสบความสำเร็จ แล้วหลายปีต่อมา เพื่อนคนที่สำเร็จนั้นก็เดินกลับมาในฐานะเศรษฐีเงินล้านหรือกระทั่งมหาเศรษฐี แล้วคืนเงินจำนวนเท่าที่เขาเคยลงทุนไปแต่แรกให้เพื่อนของเขาพอดีเป๊ะ ไม่ขาดไม่เกิน เพียงแค่นี้ก็นับเป็นการตบหน้าฉาดใหญ่และเป็นบทเรียนราคาแพงในการเลือกคบเพื่อนให้ดีกว่าเดิมแล้ว แต่เรื่องมันกลับเลวร้ายยิ่งกว่านั้นตรงที่ ต่อให้ราชาออริกซ์หน้าด้านพอที่จะทำเช่นนั้น เขาก็ไม่มีทางคืนมูลค่าของชีวิตเขาและชีวิตลูกชายของเขาได้! นั่นคือความจริงอันน่าตกใจ ต่อให้เขาต้องการตอบแทนขั้นพื้นฐานที่สุด... เขาก็ทำไม่ได้! เลโอเนลรู้เรื่องนี้ดี และนั่นคือสาเหตุที่ทำให้เขาหมดความอดทน หากราชาออริกซ์ผู้นี้ไม่สามารถตัดสินใจอะไรได้แม้เวลาจะผ่านไปเกือบสามทศวรรษ เลโอเนลก็จะบังคับให้เขาต้องตัดสินใจเอง เลโอเนลไม่รอคำตอบจากราชาออริกซ์ เขาเพียงแค่หันหลังกลับและจากไป การที่เขาไม่ลงมือโจมตีนั้น ในมุมมองของเขาถือว่าเป็นการแสดงความเมตตาแล้ว ราชาออริกซ์หรี่ตาลงแต่ก็ไม่มีอะไรจะพูด คำขาดถูกยื่นออกมาแล้ว ไม่มีอะไรให้ต้องพูดมากไปกว่านี้อีก หลังจากแผ่นหลังของเลโอเนลลับตาไป เอลธอร์ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ "เขาก็พูดถูกนะท่านพ่อ" เอลธอร์ส่ายหัว "มันผ่านมากว่าสองทศวรรษแล้วนับตั้งแต่ท่านฟื้นคืนชีพ ท่านควรจะตัดสินใจได้แล้ว" "มันไม่ได้เป็นสถานการณ์ปกติทั่วไปเสียหน่อย" ราชาออริกซ์พูดอย่างแผ่วเบา "เขายังไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วยซ้ำ" "และนั่นคือเหตุผลที่เขาร้อนใจ หากเขาอยู่ตลอด 20 ปีที่ผ่านมา ท่านคิดว่าเขาจะสนใจมากนักหรือว่าเราจะช่วยเหลืออะไรได้บ้าง? ท่านก็เห็นแล้วว่าเขาแข็งแกร่งแค่ไหน ท่านคิดว่าข้าได้อยู่นิ่งเฉยมาตลอด 20 ปีที่ผ่านมาหรือ?" ราชาออริกซ์หรี่ตาลงก่อนจะส่ายหัว "นี่เป็นเรื่องของเผ่าพันธุ์เราทั้งเผ่าพันธุ์ เราไม่มีใครให้พึ่งพาได้นอกจากพวกเราเอง เราจะปล่อยให้ตัวเองกลายเป็นเหยื่อชั้นดีสำหรับคนอื่นไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้น ข้ามีความรู้สึกไม่ดีเกี่ยวกับเลโอเนลคนนี้ ความรู้สึกไม่ดีที่ข้าไม่เคยมีมาก่อน เห็นได้ชัดว่าความอดทนของข้าเปิดเผยบางอย่างที่ข้าไม่เคยรับรู้มาก่อน มันยิ่งทำให้ความระมัดระวังเป็นเรื่องสำคัญยิ่งขึ้น" "ข้าไม่รู้ว่าท่านกำลังพูดเรื่องอะไร แต่ที่ข้ารู้คือเลโอเนลมีโอกาสที่จะได้รับดัชนีความสามารถที่สองเมื่อ 20 ปีก่อน" ราชาออริกซ์ขมวดคิ้ว "ดัชนีความสามารถที่สอง? เป็นไปไม่ได้" "มันเป็นไปได้หากท่านกินไข่ของทารกที่ยังไม่เกิดของเผ่าพันธุ์ต่างถิ่นที่ใช้เวลาหลายปีที่ผ่านมาในการรับบัพติศมาด้วยพลังชีวิตของสิ่งมีชีวิตมิติที่เจ็ดที่ตายไปนานแล้ว มันยิ่งง่ายเข้าไปใหญ่เมื่อพิจารณาว่าไข่นี้มาจากสิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่เผ่าพันธุ์ของท่าน ดังนั้นในทางเทคนิคแล้วมันจึงไม่นับว่าเป็นการกินพวกเดียวกัน และมันยิ่งน่าเย้ายวนมากขึ้นเมื่อท่านตระหนักว่ามันเป็นดัชนีความสามารถที่พลิกโฉมหน้าประวัติศาสตร์อย่าง 'ราชันเงา' (Shadow Sovereignty)" สีหน้าของราชาออริกซ์เปลี่ยนไป "เจ้าพยายามจะพูดอะไร?" "ข้าพยายามจะบอกว่าเลโอเนลเข้าไปในรังของราแปกซ์ (Rapax) ที่ซึ่งทุกคนต่างมีเป้าหมายเพื่อชิงดัชนีความสามารถนี้มาครอบครอง แต่เขากลับเป็นเพียงคนเดียวที่มองเห็นพวกอัปลักษณ์เหล่านั้นว่าเป็นสิ่งมีชีวิตและปฏิบัติต่อทารกที่ยังไม่เกิดตัวนั้นเสมือนทารกคนหนึ่งจริงๆ" "หากท่านอยู่ที่นั่น ท่านพ่อ ข้าสงสัยว่าต่อให้เป็นท่านเอง ก็คงไม่ใจดีพอที่จะปกป้องทารกที่ยังไม่เกิดนี้เสมือนว่าเป็นลูกออริกซ์ใช่ไหมล่ะ?" หัวใจของราชาออริกซ์กระตุกวูบ ตลอดเวลาที่ผ่านมา จิตใจของเขาเต็มไปด้วยเสียงก้องของคำว่า 'ราชันเงา' เขาไม่ได้สนใจทารกที่ยังไม่เกิดนั่นเลยนับตั้งแต่ได้ยินว่าเป็นเผ่าพันธุ์ราแปกซ์ แม้แต่ชาวออริกซ์ก็ยังดูเป็นมนุษย์มากกว่าพวกมันเสียอีก เขาจะช่วยเด็กคนนั้นไหม? ไม่มีทางแน่นอน คนโง่ที่ไหนจะยอมทิ้งดัชนีความสามารถที่ทรงพลังขนาดนั้นกัน?