Chapter 2360 ร่องลึก อาณาจักรแชมบาลาตั้งอยู่ใกล้กับร่องลึกที่ลึกที่สุดของดวงดาว ขณะที่พวกเขาว่ายผ่านความลึกอันมืดมิด สภาพแวดล้อมก็เริ่มทวีความโหดร้ายขึ้นเรื่อยๆ เมื่อพวกเขาข้ามผ่านระยะ 50 ไมล์ แรงดันใต้น้ำก็รุนแรงพอๆ กับในอวกาศ ความหนาวเหน็บกัดกินผิวหนังของพวกเขา และความเงียบงันนั้นลึกซึ้งจนทำให้ประสาทสัมผัสของพวกเขาทื่อด้าน ความมืดมิดโอบล้อมรอบตัวพวกเขาประหนึ่งผ้าห่มที่ทำให้ขาดอากาศหายใจ จำกัดการมองเห็นให้เหลือเพียงแสงจากร่างเบื้องบนที่ว่ายนำหน้าไปเท่านั้น ที่ระยะ 100 ไมล์ แรงดันนั้นเกินกว่าที่จอมเวทส่วนใหญ่จะทนไหว แต่เคลียซึ่งมีความเข้าใจในธาตุน้ำและน้ำแข็งอย่างลึกซึ้ง สามารถปรับตัวได้สำเร็จ โดยปรับสภาพร่างกายให้ต้านทานแรงบดขยี้มหาศาลนั้น ในทางกลับกัน เอเมอรี่ต้องพึ่งพาการกลายร่างเป็นทไวไลท์เพื่อให้ร่างกายที่แข็งแกร่งและแรงต้านทานตามธรรมชาติช่วยรับมือกับความกดดันที่เพิ่มขึ้นขณะที่พวกเขาดิ่งลึกลงไปในห้วงเหว ระยะทาง 150 ไมล์และพวกเขายังคงมุ่งหน้าต่อไป การเดินทางเริ่มดูไม่เหมือนความจริงมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อแสงจากพื้นผิวด้านบนเลือนหายไปจนหมดสิ้น เมื่อถึงระยะ 200 ไมล์ ความยากลำบากก็ยิ่งเด่นชัดขึ้น แรงกดดันมหาศาลของน้ำดูเหมือนจะตะกอนกัดกินร่างของพวกเขาประหนึ่งมีภูเขาทั้งลูกกดทับลงบนบ่า ในขณะที่เอเมอรี่เริ่มรู้สึกถึงความหนักหนา มหาจอมเวทก็ร่ายเวทป้องกันรอบตัวพวกเขา ออร่าที่ส่องประกายห่อหุ้มร่างกายช่วยบรรเทาแรงดันอันรุนแรง ทำให้พวกเขาสามารถเดินทางต่อได้โดยไม่ติดขัด เอเมอรี่อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจกับการดิ่งลงมาครั้งนี้ จอมเวทระดับแกรนด์จอมเวทน้อยคนนักที่จะทนต่อความลึกระดับนี้ได้ และเห็นได้ชัดว่าสถานที่แห่งนี้มีความพิเศษ—สงวนไว้สำหรับสิ่งมีชีวิตที่มีพลังเหนือธรรมดาอย่างมหาจอมเวทที่พวกเขาติดตามมาเท่านั้น ความยิ่งใหญ่ของสภาพแวดล้อมทำให้ชัดเจนว่าพวกเขากำลังเข้าสู่ดินแดนที่แท้จริงของอีกฝ่าย หลังจากนั้นไม่กี่ไมล์ พวกเขาก็มาถึงจุดหมายปลายทาง แม้ว่าสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเอเมอรี่จะไร้ประโยชน์ในห้วงเหวอันน่าอึดอัดนี้มานานแล้ว แต่เขาก็ต้องประหลาดใจเมื่อรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในน้ำรอบตัว—แรงกระเพื่อมที่ทำลายความเงียบงันอันน่าขนลุก ตอนแรกเขาคิดว่าเป็นสิ่งมีชีวิต แต่ไม่นานเขาก็รู้ว่าเขาคิดผิด เมื่อพวกเขาเข้าใกล้ขึ้น แรงกระเพื่อมแผ่วเบาก็แปรเปลี่ยนเป็นกระแสน้ำอันทรงพลัง ดวงตาของเอเมอรี่เบิกกว้างเมื่อความลึกที่เคยเงียบสงบกลับกลายเป็นวังวนที่รุนแรง กระแสน้ำหมุนวนอย่างบ้าคลั่งรอบภูเขาใต้น้ำขนาดมหึมา แรงมหาศาลของน้ำที่หมุนวนได้กัดเซาะจนเกิดเป็นช่องทางผ่านรูต่างๆ ของภูเขา สร้างเป็นกระแสน้ำวนอันตรายที่พร้อมจะดึงทุกสิ่งที่ขวางหน้าเข้าสู่กรงเล็บแห่งความตาย แม้จะไม่มีสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ เอเมอรี่ก็สามารถรับรู้ได้ถึงอันตรายที่แผ่ออกมาจากน้ำวนนั้น พลังงานดิบที่ยังไม่ได้ผ่านการขัดเกลาภายในนั้นเพียงพอที่จะบดขยี้ใครก็ตามที่บังอาจเข้ามาโดยไม่เตรียมพร้อม เขาเหลือบมองมหาจอมเวทด้วยความสงสัยว่าการชี้นำแบบไหนกันที่ต้องอาศัยสถานที่อันตรายเช่นนี้ บททดสอบใดที่รอพวกเขาอยู่ที่นี่? คำพูดของมหาจอมเวทสะท้อนดังก้องในจิตใจของพวกเขาอย่างน่าหวั่นใจ <นี่คือภูเขาแห่งความไม่สิ้นสุด... มันเก็บซ่อนโชคลาภมากมายเอาไว้> เอเมอรี่แทบไม่มีเวลาประมวลผลคำพูดนั้น มหาจอมเวทดูเหมือนจะสื่อว่าทั้งเขาและเคลียต้องฝ่าฟันกระแสน้ำวนมรณะเบื้องหน้านี้ ก่อนที่เอเมอรี่จะทำอะไรได้มากกว่านี้ มหาจอมเวทก็ยกมือขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ และด้วยการสะบัดนิ้วเพียงเบาๆ ก็ส่งเคลียพุ่งตรงเข้าสู่กระแสน้ำที่รุนแรงนั้น "อะไรกันเนี่ย!!" ในทันใดนั้น เอเมอรี่พุ่งตัวออกไปอย่างสุดกำลัง สัญชาตญาณของเขาทำงานเต็มที่ โฟกัสทั้งหมดจดจ่ออยู่กับความปลอดภัยของเคลีย แต่เพียงแค่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสชายเสื้อของเธอ พลังที่มองไม่เห็นก็ล็อกรัดเขาไว้แน่นราวกับโซ่เหล็ก เอเมอรี่ดิ้นรน กล้ามเนื้อเกร็งสู้กับพลังอันท่วมท้นของมหาจอมเวท แต่มันก็ไร้ผล ร่างกายของเขาถูกพันธนาการอย่างสมบูรณ์ การเคลื่อนไหวทั้งหมดหยุดชะงัก เขาทำได้เพียงเฝ้ามองเคลียถูกกระแสน้ำวนอันทรงพลังซัดพาไป ร่างของเธอหายลับเข้าไปในอุโมงค์มืดมิดที่คดเคี้ยวของภูเขา ความตื่นตระหนกเข้าจู่โจมเขา เขาหันไปหามหาจอมเวทด้วยดวงตาที่ลุกโชนด้วยความโกรธและความสิ้นหวัง ถามหาคำตอบด้วยความเงียบ เสียงของมหาจอมเวทก้องขึ้นในใจของเขาอีกครั้ง น้ำเสียงนั้นสงบแต่มั่นคง <ขอให้โชคดีกับการออกจากที่นี่... เจ้ามีเวลา 10 วัน> โดยไม่กล่าวคำใดเพิ่มหรือลังเลแม้แต่น้อย มหาจอมเวทหันหลังว่ายขึ้นสู่เบื้องบน ทิ้งเอเมอรี่เอาไว้เบื้องหลัง ร่างที่น่าเกรงขามหายลับไปในความมืด และพร้อมกันนั้น เวทป้องกันที่เขาเคยร่ายไว้ก็สลายไป ทันใดนั้น แรงกดดันมหาศาลของมหาสมุทรลึกก็กระแทกเข้าใส่เอเมอรี่ราวกับค้อนทุบ ร่างกายของเขาพยายามต้านทานพลังอันมหาศาล กล้ามเนื้อทุกส่วนเกร็งเครียดภายใต้น้ำหนักที่กดทับ ในขณะเดียวกัน ความหนาวเหน็บของห้วงเหวก็เริ่มแทรกซึมเข้าสู่ผิวหนัง กัดลึกเข้าไปถึงกระดูก น้ำรอบตัวเขารู้สึกเหมือนโซ่ตรึงที่พยายามฉุดรั้งเขาให้จมดิ่งลง และแก่นวิญญาณของเขาก็สั่นไหวเมื่อการป้องกันตามธรรมชาติเริ่มแปรปรวน "บัดซบ นี่เขากำลังจะฆ่าพวกเราหรือไง!" เอเมอรี่สบถผ่านฟันที่ขบเข้าหากัน แม้จะหนาวเหน็บและเผชิญกับแรงกดดันมหาศาล เขาไม่สามารถเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความกลัวต่อความปลอดภัยของเคลีย แต่น่าเสียดายที่แรงดันน้ำมหาศาลรอบตัวทำให้เอเมอรี่ไม่สามารถร่ายเวทมิติได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ บีบให้เขาต้องยอมพุ่งเข้าสู่วังวนกระแสน้ำ ตู้ม!!! น้ำกระแทกเข้าใส่เขาเหมือนกำปั้นน้ำแข็งที่ระดมโจมตี แต่ความเจ็บปวดกลับยิ่งเติมเชื้อไฟแห่งความมุ่งมั่น เขาพุ่งไปข้างหน้า แต่ละจังหวะที่ขยับเต็มไปด้วยความเร่งรีบ ความคิดของเขาจดจ่ออยู่กับเคลีย—เธออยู่ที่ไหน? เธอได้รับบาดเจ็บหรือไม่? ด้วยการขยับตัวอย่างรวดเร็ว เอเมอรี่ร่ายเวทที่เพิ่งอัปเกรดใหม่ พลังธรรมชาติพุ่งพล่านจากภายใน ก่อตัวเป็น [เกราะซิลเวียน] ป้องกัน ร่างของเขาถูกห่อหุ้มด้วยเปลือกไม้สีเขียวหนาแน่น เวทระดับ 6 ที่ได้รับการเสริมพลังนี้ช่วยปกป้องเขาจากความหนาวเย็นและแรงกดดันอันไม่หยุดยั้ง และเขาก็ปล่อยให้กระแสน้ำที่รุนแรงพัดพาเขาลึกลงไปในภูเขา แรงปะทะของกระแสน้ำเหวี่ยงเอเมอรี่ไปข้างหน้าเหมือนตุ๊กตาผ้า สภาพแวดล้อมรอบตัวพร่าเลือนจนแยกไม่ออกขณะที่เขาถูกพัดผ่านอุโมงค์ใต้น้ำที่แคบและซับซ้อน ความเร็วรุนแรงจนเขาแทบไม่มีเวลาตั้งหลักก่อนจะถูกดูดเข้าสู่กระแสน้ำอีกสายหนึ่ง โดยปราศจากการควบคุมทิศทาง เขาถูกเหวี่ยงไปมาระหว่างกระแสน้ำอย่างรุนแรงราวกับใบไม้ที่ติดอยู่ในพายุ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าที่ร่างของเขาชนเข้ากับผนังอุโมงค์ มันราวกับว่ากระแสน้ำเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของเขาวงกตที่คอยเหวี่ยงเขาให้ลึกลงไปในทางวกวนที่ไร้ทางออก โดยที่เขาไม่สามารถเลือกเส้นทางเองได้ แต่ละการกระแทกที่โหดร้ายส่งคลื่นความเจ็บปวดไปทั่วร่าง แต่ถึงอย่างนั้น ความกังวลต่อเคลียก็ยิ่งทวีคูณ เอเมอรี่รู้ว่าเขาต้องกลับมาควบคุมสถานการณ์ให้ได้ เขาเรียกใช้ [ปีกแห่งแสงล่องลอย] เวทที่เขาเพิ่งเลื่อนระดับสู่ระดับ 6 ปีกแห่งพลังงานอันเจิดจรัสส่องสว่างขึ้นเบื้องหลังเขา แสงของมันกรีดผ่านน้ำที่มืดมิด ด้วยแรงต้านจากปีกสู้กับกระแสน้ำ ในที่สุดเอเมอรี่ก็สามารถเอียงร่างกายเพื่อคัดท้ายตัวเองผ่านกระแสน้ำที่โกลาหลได้ จากนั้น เอเมอรี่ร่าย [ปริซึมแห่งแสง] เพื่อเสริมพลังสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเขา จิตของเขาขยายออกไป สอดส่องไปทั่วเขาวงกตของอุโมงค์โดยรอบ พยายามค้นหาร่องรอยของเคลียอย่างสิ้นหวัง ในที่สุด หลังจากช่วงเวลาที่ยาวนานดั่งชั่วนิรันดร์ เขาก็สัมผัสได้ถึงตัวตนของเธอ—จางหาย แต่ชัดเจนว่าใช่เธอ โดยไม่ลังเล เขากางปีกออกแล้วพุ่งเข้าหาเธอ ทะลุผ่านกระแสน้ำที่รุนแรงสายแล้วสายเล่า จนกระทั่งเขาถูกเหวี่ยงเข้าสู่โถงถ้ำเปิดที่ซึ่งกระแสน้ำมาบรรจบกัน แรงปะทะของน้ำที่รุนแรงซัดเอเมอรี่จนกระเด็นไปกระแทกผนังถ้ำหินอย่างจัง แรงกระแทกทำให้เขาจุกจนแทบสิ้นใจ แต่ความคิดเขากลับแล่นพล่าน เพิกเฉยต่อความเจ็บปวดในขณะที่ดวงตากวาดมองไปรอบห้องโถงใต้น้ำที่มืดมิดและชื้นแฉะ แล้วเขาก็เห็นเธอ—เคลีย เธอนั่งนิ่งอยู่กลางถ้ำ ผิวของเธอซีดเผือดแทบจะเป็นสีน้ำแข็ง ภาพนั้นทำให้หัวใจของเขาเย็นเฉียบด้วยความหวาดกลัว "ไม่นะ!!" เสียงของเอเมอรี่สั่นเครือเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เขารีบคลานเข้าไปหาเธอ ร่างกายของเธอยังคงนิ่งสนิท แต่ยังมีลมหายใจที่เป็นจังหวะแผ่วเบา—เธอยังมีชีวิตอยู่ แต่ก็เพียงรวยริน เขาสามารถสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากผิวของเธอ ราวกับว่าเธอถูกแช่แข็งเอาไว้ ในขณะที่เขากำลังจะร่ายเวทเพื่อสร้างความอบอุ่นให้เธอ เคลียก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น และส่งข้อความตรงเข้าสู่จิตใจของเขา เสียงของเธออ่อนแรงแต่ชัดเจน <ฉัน... ไม่เป็นไร> นับเป็นโชคดีที่เคลียสวม [เสื้อกั๊กหัวใจมหาสมุทร] สิ่งประดิษฐ์ระดับ 7 ซึ่งช่วยปกป้องเธอจากสถานการณ์สุดขั้วนี้ แม้ว่ามันจะช่วยป้องกันไม่ให้ร่างของเธอถูกฉีกกระชาก แต่มันก็ไม่สามารถป้องกันผลกระทบจากน้ำที่เย็นจัดและแรงดันมหาศาลได้อย่างสมบูรณ์ เธอต้องการเวลาในการปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมที่โหดร้ายนี้ ในระหว่างที่รอ เอเมอรี่ยืนขึ้นและมองไปรอบๆ เพื่อสังเกตการณ์ห้องโถงที่พวกเขาถูกซัดเข้ามา x x x x