Chapter 213: บอส อเล็กซ์เดินเลียบแม่น้ำอีกครั้ง แต่ก็ไม่พบหยางหยกอีกเลย เขาได้ล้างหยางหยกก้อนนั้นและเก็บไว้ในชุดคลุมตัวใหม่พลางหวังว่าจะไม่ทำมันหาย เขาอยากเหลือเกินที่จะใช้ถุงเก็บของได้ในตอนนี้ เมื่อเห็นว่าบริเวณนั้นไม่มีอะไรแล้ว เขาจึงเดินไปทางหน้าผาเพื่อหาผลไม้กิน เพราะเริ่มจะหิวจนทนไม่ไหวแล้ว เมื่อไปถึงหน้าผาก็พบว่ามีคนอยู่ที่นั่นเพียงไม่กี่คน มากสุดก็แค่ 3 คนเท่านั้น “พวกเขานอนกันหมดแล้วงั้นเหรอ?” เขาตั้งคำถามในใจ นี่มันดึกมากแล้วและร่างกายที่เป็นมนุษย์ธรรมดาของพวกเขาก็คงทนความเหนื่อยล้ามาทั้งวันไม่ไหว จึงพากันไปพักผ่อน ส่วนคนที่ยังตื่นอยู่ตอนนี้ก็น่าจะยังไม่ได้กินอะไรมาทั้งวันและคงหิวมากเช่นกัน อเล็กซ์เองก็หิวเหมือนกัน เขาจึงเข้าใจความรู้สึกนั้นดี เขาหยิบก้อนหินจากพื้นแล้วเล็งไปที่กิ่งไม้ที่มีลูกแพร์อยู่หลายผล เขาง้างแขนไปข้างหลังแล้วเหวี่ยงหินออกไปอย่างแรง เขาไม่ได้ใช้พลังเต็มที่แต่กระนั้นหินก็แหวกอากาศจนเกิดเสียงดังวูบในยามค่ำคืนอย่างชัดเจน แต่น่าเสียดายที่เขาขว้างพลาด “ระวังหินที่ตกลงมาด้วยนะ” เขาเตือนพวกนั้น มันยากมากที่จะมองเห็นหินในแสงจันทร์ขณะที่มันกำลังพุ่งไปด้วยความเร็วสูง เมื่ออเล็กซ์ได้ยินเสียงหินตกอยู่ข้างหลัง เขาก็หยิบก้อนใหม่ขึ้นมาแล้วขว้างขึ้นไปอีกครั้ง เขาต้องขว้างอยู่หลายครั้งกว่าจะโดนกิ่งไม้ที่อยู่สูงกว่าเขาขึ้นไปกว่า 50 เมตร และถึงอย่างนั้น ก็มีเพียงลูกแพร์ผีเสื้อเพียงลูกเดียวที่ร่วงลงมาหาเขา เขาคว้ามันไว้แล้วกัดลงไป รสชาติหวานฉ่ำไหลผ่านลำคอของเขาอีกครั้ง เขาแทบไม่อยากหยุดกิน ศิษย์ทั้ง 3 คนที่อยู่รอบตัวมองเขาด้วยความอิจฉา ที่เขาเพิ่งมาถึงแท้ๆ แต่กลับได้กินของอร่อยแล้ว พวกนั้นระบายความโกรธลงไปที่ผลไม้และเริ่มขว้างหินแรงขึ้น อเล็กซ์ได้ยินทั้งเสียงฮึดฮัดและเสียงคำรามจากศิษย์ทั้ง 3 คนนั้น เขาเมินเฉยต่อพวกเขาแล้วโฟกัสกับการเก็บผลไม้ต่อ หลังจากพยายามอีกไม่กี่ครั้ง เขาก็สามารถฟาดกิ่งไม้นั้นได้อีกรอบและมีผลไม้อีกสองลูกร่วงลงมาอย่างแผ่วเบา เขาคว้ามันไว้ทั้งสองลูกแล้วเริ่มกินอีกหนึ่งผล ความหิวของเขาเริ่มบรรเทาลงแล้ว แต่รสชาติของลูกแพร์นั้นดีมากจนเขารู้สึกอยากกินให้มากกว่านี้ ศิษย์อีก 3 คนไม่ได้แค่รู้สึกอิจฉาอีกต่อไป แต่พวกเขากำลังคิดหาวิธีแย่งอาหารจากเขาอยู่ลึกๆ อเล็กซ์ก็เห็นเช่นกัน ดังนั้นก่อนที่พวกนั้นจะทำอะไร เขาจึงเอ่ยขึ้นมา “ฉันมีผลไม้เหลืออยู่ลูกหนึ่ง และฉันยินดีจะแลกเปลี่ยนมัน” เขากล่าว “แลกเปลี่ยน?” ศิษย์ทั้งสามทำหน้าประหลาด “เราเข้าถึงถุงเก็บของไม่ได้ แล้วนายจะให้เราแลกเปลี่ยนยังไง?” พวกเขาถาม “ง่ายมาก” อเล็กซ์พูดขณะนำหยางหยกออกมาแล้วโชว์ให้พวกเขาดู “ถ้าพวกนายหาของสิ่งนี้มาให้ฉันได้ ฉันจะให้ผลไม้นี้กับพวกนาย” เขากล่าว ศิษย์ทั้งสามมองหน้ากันอยู่ครู่หนึ่ง บรรยากาศเริ่มน่าอึดอัด ก่อนที่พวกเขาจะระเบิดหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง “ฮ่าๆๆๆ อะไรนะ? นายพยายามจะเป็นบอสเหรอ?” พวกเขาพูดพร้อมน้ำตาที่คลอเบ้าจากการหัวเราะมากเกินไป อเล็กซ์ไม่ได้คาดคิดว่าจะได้รับปฏิกิริยาเช่นนี้ ในความคิดของเขา พวกนั้นน่าจะโกรธหรือไม่ก็บอกว่าไม่มีของ แล้วสั่งให้เขาส่งมันให้ถ้าไม่อยากเจ็บตัว หรือไม่ก็ดีใจแล้วเอาหยางหยกมาโชว์ ซึ่งเขาก็จะแลกเปลี่ยนกับอาหารให้ แต่เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าพวกเขาจะหัวเราะเยาะเขา นี่เป็นเหตุการณ์ที่แปลกประหลาดจริงๆ “เกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงหัวเราะ? พวกนายไม่มีหยางหยกกันเหรอ?” เขาถาม “ฮ่าๆๆ เลิกทำตัวเป็นบอสเสียที พวกเราเคยเห็นบอสตัวจริงมาแล้ว” หนึ่งในนั้นพูด “เหอะ เรื่องแบบนี้อาจจะใช้ได้ผลกับพวกมือใหม่ที่น่าสงสาร แต่สำหรับพวกเราที่อยู่ที่นี่มาสักพักแล้ว จะไม่โดนหลอกง่ายๆ หรอก ถ้าแกคิดว่าจะเอาหยางหยกมาแลกกับผลไม้แค่ลูกเดียวกับพวกเราที่อยู่มานานล่ะก็ แกคิดผิดแล้วไอ้หนู” อีกคนพูด “ดูเหมือนแกจะไม่รู้สินะว่าบอสแลกผลไม้สองลูก ไม่ใช่ลูกเดียว สำหรับหยางหยกหนึ่งก้อน” คนที่สามกล่าว “หืม?” ตอนนี้อเล็กซ์สับสนจริงๆ แล้ว “บอสที่พวกนายพูดถึงคือใครกัน? ดูเหมือนพวกนายจะรู้ว่าหยางหยกคืออะไร แล้วสรุปจะแลกกับฉันไหม?” เขาถาม “ไปให้พ้นเลยไอ้หนู พวกเราไม่มีหรอก ถ้ามีเราคงไม่ติดแหง็กอยู่ที่นี่คอยขว้างหินใส่ต้นไม้แบบนี้หรอก” คนแรกพูด “ถ้าเรามีหยางหยก เราคงเอาไปแลกอาหารกับบอสไปนานแล้ว เราคงไม่อยู่ในสถานการณ์แบบนี้หรอก” อเล็กซ์รู้สึกสนใจข้อมูลในตอนนี้มาก เขาจึงพูดว่า “บอกข้อมูลเกี่ยวกับบอสคนนี้มา แล้วฉันจะให้ผลไม้นี้กับพวกนาย” ทั้งสามคนมองเขาอย่างแปลกๆ “แกอยากรู้เรื่องบอสเหรอ? พวกเราเองก็ไม่ได้มีข้อมูลอะไรเกี่ยวกับเขามากนักหรอก” หนึ่งในนั้นกล่าว “บอกมาเถอะ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินเรื่องบอสคนนี้ และอยากรู้จริงๆ ว่าทำไมเขาถึงต้องการหยางหยกนักหนา” อเล็กซ์กล่าว “แกไม่รู้อะไรเกี่ยวกับบอสจริงๆ เหรอ?” ทั้งสามถามด้วยความงุนงง ถ้าเขาไม่รู้เรื่องบอส แล้วทำไมถึงพยายามปลอมตัวเป็นเขาล่ะ? พวกเขาค่อนข้างสับสนในตอนนี้ “ไม่เลย ฉันเพิ่งมาถึงเขตต้องห้ามเมื่อสองวันก่อน และไม่รู้อะไรเกี่ยวกับบอสคนนี้เลย” อเล็กซ์ตอบ ดวงตาของทั้งสามคนเบิกกว้างเมื่อได้ยินเช่นนั้น “ถ้าเป็นเรื่องจริง งั้น... แกก็ไม่รู้เรื่องบอสจริงๆ สินะ?” พวกเขาถาม อเล็กซ์เพียงแค่ยื่นลูกแพร์ไปข้างหน้าพวกเขาแล้วพูดว่า “เลิกไร้สาระได้แล้ว จะบอกอะไรไหม? ฉันไม่มีเวลามาเสียกับพวกนายแล้ว” “เดี๋ยวๆๆ เราจะบอก เราจะบอกเรื่องบอสให้” เขาร้องออกมาแล้วพูดต่อ “ทุกอย่างมันเริ่มขึ้นเมื่อประมาณอาทิตย์ครึ่งที่แล้ว”