Chapter 2237 หดหู่ “ให้พนันข้างฉันงั้นเหรอ?” เพิร์ลถามด้วยสีหน้าสับสน “ทำไมต้องขอให้ฉันทำแบบนั้นด้วยล่ะ? นายจะไปพนันข้างใครก็ได้ที่นายต้องการนี่” “ใช่” สุนัขจิ้งจอกกล่าว “แต่การวางเดิมพันในแบบที่ฉันต้องการ ฉันจำเป็นต้องให้คุณช่วย” เพิร์ลเริ่มรู้สึกสนใจขึ้นมา “พูดต่อสิ” เขาบอก “ฉันจะช่วยนายได้ยังไง?” “คือว่า ฉันอยากพนันว่าคุณจะเป็นฝ่ายชนะ” สุนัขจิ้งจอกกล่าว “อ้อ ฉันก็ตั้งใจจะทำแบบนั้นอยู่แล้ว” เพิร์ลตอบ “ใช่ และจากนั้นคุณก็ต้องทำมันอีก ครั้งแล้วครั้งเล่า” สุนัขจิ้งจอกกล่าว เพิร์ลไม่เข้าใจว่าสุนัขจิ้งจอกกำลังหมายถึงอะไร แน่นอนว่าหากทำได้เขาก็ย่อมอยากชนะต่อไปเรื่อยๆ อยู่แล้ว “จากนั้น คุณก็แพ้... อย่างตั้งใจ” สุนัขจิ้งจอกกล่าว เพิร์ลขมวดคิ้วทันที “นั่นมันผิดกฎนะ” เขาแย้ง นั่นคือสิ่งที่เขาได้รับแจ้งตอนไปลงทะเบียน “เราห้ามแพ้โดยเจตนา” “โอ้ ไม่ต้องห่วงหรอก” สุนัขจิ้งจอกกล่าว “ถ้ามันจะถูกจับได้ ฉันคงโดนจับไปนานแล้ว ฉันแค่เล่นแร่แปรธาตุอยู่บนเส้นขอบของกฎ มันจึงไม่ถือว่าทำผิดกฎ ตกลงคุณจะเข้าร่วมไหม?” เพิร์ลครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วยักไหล่ “ก็ได้ ถ้ามันไม่ผิดกฎฉันก็ไม่ว่าอะไร” เขาพูด “แต่ฉันจะไม่ยอมแพ้ในการต่อสู้ที่ฉันรู้ว่าสามารถชนะได้หรอกนะ ฉันจะพยายามให้ดีที่สุด ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับว่านายจะตัดสินใจยังไง” สุนัขจิ้งจอกแสยะยิ้ม “ตกลง” มันกล่าว “คุณก็แค่สู้ไป แล้วคอยบอกฉันว่าคุณคิดว่าจะชนะในการต่อสู้ครั้งต่อไปหรือไม่ เดี๋ยวฉันจะเป็นคนตัดสินใจเอง” เพิร์ลพยักหน้า “แต่ฉันต้องบอกนายไว้ก่อนนะ ถ้าฉันชนะรอบนี้ ฉันจะถูกย้ายไปที่ลานประลองระดับสูงกว่าเดิม” “เยี่ยมไปเลย” เจ้าคนนั้นกล่าว “เดิมพันที่นั่นสูงกว่านี้เยอะ” เพิร์ลเลิกคิ้วขึ้น บางทีมันอาจจะสนุกกว่าหากได้ไปอยู่บนนั้น เขายังคงต้องต่อสู้ไปอีกนานหลังจากนี้ * * * * * * * “เอาล่ะ ข้าจะโจมตีเจ้าแล้วนะ ต้องแน่ใจว่าป้องกันด้วยเวลาที่น้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ เข้าใจไหม?” วิสเกอร์กล่าวขณะยกไม้ธรรมดาๆ ขึ้นมาพร้อมกับพลังปราณ โมโมะมองไม้ในมือแล้วพยักหน้า “ทำเลยค่ะ ท่านลุงวิสเกอร์” วิสเกอร์แกว่งไม้กลางอากาศอยู่พักหนึ่งก่อนจะฟาดลงมาที่โมโมะ ไม้นั่นไม่มีทั้งความแรงและความเร็วใดๆ แต่สำหรับคนอย่างโมโมะ แม้แต่การโจมตีแค่นี้ก็ถือว่ารุนแรงเกินไป เธอรอจนถึงวินาทีสุดท้ายก่อนจะรีบกระตุ้นวิชา ‘กายหยก’ ออกมา ไม้ฟาดลงบนตัวเธอแต่กลับไม่รู้สึกเจ็บปวดเลย เธอสามารถใช้วิชาได้รวดเร็วกว่าครั้งก่อนแล้ว เธอเงยหน้าขึ้นด้วยความดีใจ “หนูทำได้แล้ว!” เธอร้องออกมาเสียงดัง “อีกรอบ!” วิสเกอร์ตะโกน พร้อมกับฟาดลงมาอีกครั้ง โมโมะพยายามจะใช้วิชาให้ทันก่อนที่วิสเกอร์จะลงมือ แต่เธอก็ช้าไปนิดหน่อย “โอ๊ย!” เธอร้องลั่นเมื่อรู้สึกถึงความเจ็บปวดแสบร้อนที่ศีรษะตรงจุดที่โดนฟาด “หนูยังไม่ทันตั้งตัวเลย!” “แล้วศัตรูคนไหนจะมาให้เวลาเจ้าเตรียมตัวล่ะ?” วิสเกอร์ถาม โมโมะบ่นพึมพำพลางลูบหัวตัวเองขณะที่ความเจ็บปวดค่อยๆ จางหายไป “เอาล—” “ท่านอาจารย์!” วิสเกอร์หยุดชะงักและหันกลับไปมองเห็นอเล็กซ์เดินออกมา “ศิษย์พี่ เสร็จแล้วหรือครับ?” เขาถาม อเล็กซ์พยักหน้าช้าๆ “ข้าปรุงยาที่จำเป็นต้องใช้ทั้งหมดเสร็จแล้ว” เขากล่าว “ท่านอาจารย์ ท่านเข้าไปข้างในตั้งหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ เลยนะเจ้าคะ” โมโมะรีบพูด “หนูนึกว่าท่านจะไม่ออกมาแล้วเสียอีก” “ข้าก็ต้องออกมาอยู่แล้ว” อเล็กซ์กล่าว “ข้ามีงานต้องทำอีกตั้งเยอะ” เขามองไปรอบๆ “เพิร์ลไปไหนล่ะ?” เขาสัมผัสได้ว่าเพิร์ลอยู่ห่างออกไปไกลพอสมควร แต่ก็น่าจะยังอยู่ในเมืองนี้ “ท่านเพิร์ลกลับมาเมื่อ 3 วันก่อน แล้วก็ออกไปเมื่อวานนี้หลังจากบ่มเพาะพลังครับ” วิสเกอร์กล่าว “เขาบอกว่าเจอสถานที่ที่สามารถต่อสู้เพื่อแลกเงินได้และกำลังทำเงินได้ดีเลยล่ะครับ” “งั้นรึ?” อเล็กซ์พูดด้วยสีหน้าประหลาดใจ “ตราบใดที่เขาเจอสิ่งที่ทำแล้วไม่เสียเวลาเปล่าก็ดีแล้ว ตอนนี้ข้าเองก็มีสิ่งที่ต้องทำเหมือนกัน ต้องไปที่ร้านเพื่อขายยาพวกนี้ ซื้อสิ่งที่พอจะหาได้จากที่นั่น แล้วค่อยกลับไปที่หุบเขานั่นอีกครั้งเพื่อดูว่าจะรวบรวมอะไรได้บ้าง” “เมื่อเรามีของมากพอ เราก็น่าจะออกจากที่นี่ได้แล้ว” วิสเกอร์พยักหน้า “ท่านอาจารย์” โมโมะก้าวเข้ามา “ท่านลุงวิสเกอร์ช่วยสอนการบ่มเพาะและฝึกฝนทักษะที่ท่านสอนให้หนู แต่เขายังไม่สอนวิธีปรุงยาให้หนูเลย ท่านจะสอนหนูตอนนี้เลยได้ไหมคะ?” “ข้าบอกเขาเองว่าห้ามสอนเจ้า” อเล็กซ์กล่าว “เจ้าควรรออีกสักหน่อย ข้าสัญญาว่าไม่นานหรอก” “แต่ว่านี่ผ่านไป 2 อาทิตย์แล้วนะเจ้าคะ” เธอกล่าว “และตอนนี้หนูก็อยู่ในขอบเขตกระดูกประสานแล้ว หนูเข้าใจว่าท่านอยากให้หนูรอไปก่อนที่จะเริ่มปรุงยาจริงๆ แต่ท่านสอนทฤษฎีพื้นฐานให้หนูก่อนก็ได้นี่คะ” “ไม่ต้องห่วง” อเล็กซ์กล่าว “เดี๋ยวข้าจะจัดการเรื่องนั้นให้เร็วๆ นี้แหละ อีกไม่นานหรอก หากโชคดีก็คงไม่กี่วัน ถ้าไม่ก็อาจจะใช้เวลาเต็มที่หนึ่งเดือน เราจะไปถึงจุดนั้นแน่” ดวงตาของโมโมะเบิกกว้างขึ้นขณะที่หัวใจของเธอจมดิ่งลงไปอีก เธอต้องรอถึงหนึ่งเดือนเต็มๆ กว่าจะได้เรียนอะไรบ้าง ทำไมถึงเป็นแบบนั้น? เป็นเพราะเธอไม่ฉลาดหรือเปล่า? ท่านอาจารย์คิดว่าอยากได้คนอื่นมาเป็นศิษย์แทนเธอไหม? เธอเคยแน่ใจว่าเขารู้สึกภูมิใจในตัวเธอ แต่ตอนนี้เธอกลับเริ่มสงสัยคำพูดเหล่านั้น อเล็กซ์เห็นว่าโมโมะดูหดหู่ แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้ในตอนนี้ การรอคอยนั้นดีสำหรับเธอที่สุดแล้ว “มีบางอย่างที่ข้าต้องการให้เจ้าช่วยหลังจากข้ากลับมาจากร้าน เตรียมตัวให้พร้อมไว้ล่ะ” อเล็กซ์บอกเธอ โมโมะพยักหน้าเบาๆ วิสเกอร์กระโดดขึ้นมาบนไหล่เธอ “เจ้าอยากจะฝึกต่อหรือจะพักก่อน?” เขาถาม โมโมะสูดหายใจเข้าลึกๆ “ฝึกต่อค่ะ” เธอกล่าว “หนูต้องแสดงให้ท่านอาจารย์เห็นว่าหนูเป็นศิษย์ที่คู่ควรกับท่าน” “ตกลง” วิสเกอร์กล่าวพลางกระโดดลง “ป้องกัน!” ไม้ฟาดลงมาพร้อมเสียงแหวกอากาศ โมโมะรีบใช้วิชากายหยกเพื่อป้องกันตัวเองอย่างรวดเร็ว เธอสามารถรับมือการโจมตีฉับพลันนั้นได้สำเร็จ และนั่นช่วยบรรเทาความรู้สึกอัดอั้นในใจเธอไปได้บ้าง อเล็กซ์มุ่งหน้าไปยังร้านขายยาสมุนไพรเจ้าเดิมที่เขาเคยไปเมื่ออาทิตย์ก่อน และได้พบกับชายคนเดิมที่เคยช่วยเหลือเขาในครั้งที่แล้ว “ยินดีต้อนรับกลับมาครับท่านผู้บำเพ็ญ วันนี้ท่านต้องการซื้อหรือขายครับ?” เขาถาม “ทั้งสองอย่าง” อเล็กซ์ตอบ พร้อมกับหยิบยาทั้ง 22 เม็ดออกมา เนื่องจากเกรดยาที่ปรุงได้ค่อนข้างต่ำเพราะวัตถุดิบที่ใช้มีคุณภาพไม่สูงนัก เขาจึงอยากขายพวกมันทั้งหมดแล้วซื้อยาที่ดีกว่านี้มาใช้เอง เมื่อเขายื่นเม็ดยาให้ชายคนนั้น เขาก็ตรวจสอบเม็ดยาทีละเม็ด และทันใดนั้นดวงตาของเขาก็เบิกกว้างเมื่อเห็นว่ามียา 2 ใน 22 เม็ดนั้นมี ‘เส้นสายยาสมุนไพร’ ปรากฏอยู่ แถมยังมีถึง 4 เส้นอีกด้วย “นี่เป็นยาสมุนไพรที่ยอดเยี่ยมมากเลยครับที่ท่านนำมาให้เรา” ชายคนนั้นกล่าวเสียงเบา “ท่านเป็นคนปรุงเองหรือครับ?” “ใช่” อเล็กซ์ตอบ “ข้าอยากให้เจ้าช่วยจัดการให้เร็วหน่อย” “แน่นอนครับ” ชายคนนั้นกล่าวพลางส่งเม็ดยาไปให้เจ้าหน้าที่อีกคนตรวจสอบ “ในระหว่างนี้ ท่านอยากจะบอกไหมครับว่าต้องการซื้ออะไรบ้าง?”