Chapter 2225 ข้อกำหนด ความคิดที่ว่าผู้เข้าร่วมจะต้องปฏิบัติตามกฎเพิ่มเติมที่แม้แต่ไม่ได้แจ้งให้ทราบล่วงหน้านั้น เป็นสิ่งที่ไร้สาระอย่างยิ่งสำหรับอเล็กซ์ การต้องจ่ายหินอมตะถึง 20 ก้อน ในขณะที่คนอื่นสามารถเดินเข้าไปได้โดยไม่ต้องจ่ายแม้แต่หินนักบุญสักก้อน ทำให้เขารู้สึกโกรธจนอยากจะหันหลังเดินไปเมืองอื่นในทันที อย่างไรก็ตาม เขาไม่ต้องการทำเช่นนั้น ไม่มีทางที่อเล็กซ์จะยอมทิ้งที่นี่ไปหลังจากอุตส่าห์มาถึงที่นี่ได้แล้ว เขาตัดสินใจว่าจะไปเดินหาวัตถุดิบที่ดีกว่าในป่า แล้วนำมาขายให้กับผู้คนในฝูงชนแทน “ผมแค่อยากถามว่า คุณรู้ได้ยังไงว่าผมเป็นผู้เข้าร่วม?” อเล็กซ์ถาม ชายคนนั้นชี้ไปที่หน้าอกของอเล็กซ์ “ชิ!” ดูเหมือนว่าข้อมูลเกี่ยวกับเหรียญตราของพวกเขาจะแพร่กระจายไปทั่วแล้ว หากชายคนนี้พูดถูก งั้นทุกเมืองก็น่าจะรู้เรื่องเหรียญตราของเขา “ผมคงไปเมืองไหนตามใจชอบไม่ได้แล้วสินะ?” อเล็กซ์ถามพลางถอนหายใจ “ไม่ใช่ทุกเมืองที่จะใช้กฎเดียวกัน” ยามกล่าว “ส่วนใหญ่ไม่น่าจะมีกฎแบบนี้ด้วยซ้ำ” อเล็กซ์พยักหน้า “แล้วนั่นหมายความว่าผมต้องจ่ายเหรียญอมตะทั้งหมด 60 เหรียญสินะ?” เขาถาม “ไม่ 20 เหรียญเท่านั้น ศิษย์ของคุณ สัตว์เลี้ยงของคุณ หรืออะไรก็ตามที่คุณลงทะเบียนไว้ในการแข่งขันสามารถเข้าได้โดยไม่ต้องจ่ายเพิ่ม” ยามตอบ “โอ้ แบบนั้นก็ค่อยยังชั่วหน่อย” อเล็กซ์กล่าว “งั้นเดี๋ยวผมจะกลับมาใหม่นะ” อเล็กซ์มีหินปราณอยู่บ้าง แต่ต่อให้รวมกันทั้งหมด ก็มีมูลค่าเพียงแค่ประมาณ 3 หินปราณอมตะเท่านั้น ไม่ต้องพูดถึงจำนวน 20 เหรียญเลย เขาจำเป็นต้องหาเงินเพิ่ม ระหว่างทางกลับ เขาเห็นผู้คนสองสามคนที่มีเหรียญตราติดอยู่บนหน้าอกดูท่าทางกังวล อเล็กซ์บอกพวกเขาถึงเรื่องที่เกิดขึ้น แต่คนเหล่านั้นยังคงต้องการไปที่หน้าประตูเพื่อดูให้แน่ใจว่านั่นเป็นเรื่องจริงหรือไม่ “เอาไงต่อดีพี่ชาย?” เพิร์ลถาม อเล็กซ์มองไปรอบๆ ด้านนอกประตูเมืองก็มีบ้านเรือนตั้งอยู่เช่นกัน แต่ไม่ได้มีอะไรสำคัญอยู่ที่นี่ “ไปยืนรออยู่ข้างๆ ยามพวกนั้นเถอะ ฉันรู้สึกไม่ปลอดภัยที่จะพาโมโมะเข้าป่าไปตอนนี้ ดูสิว่ามีสิ่งอันตรายเดินเพ่นพ่านอยู่เยอะแค่ไหน” เพิร์ลพยักหน้า “งั้นผมจะอยู่กับเธอเองครับ” เขากล่าว “เราจะอยู่ใกล้ๆ ยามไว้เผื่อมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น” อเล็กซ์พยักหน้าและมุ่งหน้าเข้าสู่ป่าบนภูเขา ทันทีที่ก้าวเข้าไป เขาก็บอกได้เลยว่าป่านี้มีบางอย่างไม่ปกติ พืชพรรณส่วนใหญ่ที่เขาเห็นไม่มีวัตถุดิบที่จำเป็นสำหรับการทำโอสถที่เขาต้องการ พวกมันทั้งหมดถูกเด็ดหรือตัดออกไปหมดก่อนที่เขาจะมาถึงเสียอีก เขาพบผู้เข้าร่วมคนอื่นๆ อีกสองสามคนที่ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับเขา พวกเขาต่างแยกย้ายกันไปค้นหาวัตถุดิบในที่ที่ไม่มีใครหาเจอ อเล็กซ์ถามคนที่พบเจอว่าป่านี้เป็นแบบนี้มาตลอดหรือเพิ่งจะเป็นเมื่อไม่นานมานี้ ทุกคนที่เขาเจอต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่ามันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่ 3 วันก่อนที่พวกเขาจะมาถึงแล้ว พวกเขาไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร จึงได้แต่ตระเวนหาตามภูเขาไปเรื่อยๆ อเล็กซ์เข้าใจได้ทันทีว่านั่นหมายความว่าภูเขาที่เหลือก็คงไม่มีอะไรให้หาเหมือนกัน อย่างน้อยก็ไม่มีอะไรที่มีค่าพอ ไม่ใช่ว่าจะไม่มีวัตถุดิบเลย มันพอมีอยู่บ้างและเท่าที่มีก็เพียงพอให้เขาหาเงินได้สักเล็กน้อย อย่างน้อยก็มากพอที่จะเข้าไปข้างในและทำยอดขายโอสถของเขาให้เป็นชิ้นเป็นอัน “กำลังติดแหง็กกับการหาวัตถุดิบอยู่สินะ?” ชายชราคนหนึ่งถามอเล็กซ์ขณะเดินผ่าน เขาเองก็ติดเหรียญตราไว้ที่หน้าอกซึ่งแสดงถึงสถานะผู้เข้าร่วมเช่นกัน อเล็กซ์ยักไหล่ “คุณก็ด้วยเหรอครับพี่ชาย?” เขาถาม ชายคนนั้นยักไหล่เช่นกัน พลางเขย่าถุงเก็บของในมือเล็กน้อย “มีคนมาที่นี่เยอะมากแล้ว คุณคงต้องโชคดีจริงๆ ถึงจะเจอของที่มีประโยชน์” จากนั้นเขาก็เดินจากไป อเล็กซ์ไม่ปล่อยให้คำพูดของชายคนนั้นมาบั่นทอนกำลังใจ แน่นอนว่าวัตถุดิบสำคัญที่แม้ไม่ได้นำไปปรุงโอสถก็ขายได้ราคาสูงนั้นถูกเก็บไปเกือบหมดแล้ว แต่ก็ยังมีวัตถุดิบอื่นๆ อีกไม่น้อยที่เขาสามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้ อเล็กซ์เก็บสิ่งที่พอหาได้แล้วเดินกลับไปที่ประตูเมือง ก่อนจะไปยืนอยู่ข้างกลุ่มฝูงชน คอยมองผู้คนที่ผ่านไปมาและขบวนรถ “ผมมีวัตถุดิบมาขายครับ ใครสนใจบ้างไหม?” อเล็กซ์พูดขึ้นเสียงดัง มีคนสองสามคนหันมามอง แต่พวกเขาก็ไม่ได้สนใจอะไร เขาถึงกับได้ยินใครบางคนพึมพำว่า ‘อีกแล้วเหรอ?’ ก่อนจะเดินจากไป อเล็กซ์อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อยกับปฏิกิริยานั้น มีคนอื่นทำแบบเดียวกับเขาไปกี่คนแล้วเนี่ย? มีชายคนหนึ่งเดินเข้ามา “อ่า คือว่าผมเห็นว่าคุณต้องการจะเข้าเมือง เอานี่หินปราณไปเถอะ” เขากล่าวพลางหยิบหินปราณออกมาประมาณ 50 ก้อน “ขอบคุณครับท่านอาวุโส แต่ผมรับไม่ได้ครับ” อเล็กซ์กล่าว “หืม? คุณไม่ได้กำลังจะเข้าเมืองงั้นเหรอ?” “เราจะเข้าครับ” อเล็กซ์ตอบ “แต่ผมก็ยังรับเงินนี้ไม่ได้อยู่ดี” ชายคนนั้นไปไม่เป็นกับการถูกปฏิเสธ “คุณสนใจจะซื้อวัตถุดิบของผมไหมครับ?” อเล็กซ์ถาม “ไม่ล่ะ ไม่เป็นไร หวังว่าจะมีคนอื่นมาซื้อนะ” เขากล่าวแล้วเดินกลับไปที่แถว อเล็กซ์รู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่ในใจ เมื่อคิดว่าเขาเข้าใกล้การได้เข้าไปข้างในแค่ไหน แต่เขาก็รับความช่วยเหลือไม่ได้ เขาไม่สามารถรับของฟรี ไม่สามารถรับของขวัญ หรือส่วนลดใดๆ ได้ ทุกสิ่งที่เขาได้มา เขาต้องหามาด้วยตัวเองหรือไม่ก็ต้องซื้อมาจากคนอื่นในราคาเต็มเท่านั้น หากชายคนนั้นไม่ตกลงที่จะซื้อของที่นี่ เขาก็คงต้องรอคนอื่นต่อไป อเล็กซ์พยายามขายวัตถุดิบแต่ก็ไม่สำเร็จ ดูเหมือนว่าเขาจำเป็นต้องขายโอสถให้ได้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วค้นในถุงเก็บของเพื่อดูว่ามีวัตถุดิบอะไรบ้าง เขาครุ่นคิดถึงสูตรโอสถหลายๆ อย่างที่เขารู้และพบว่าตัวเองขาดวัตถุดิบอีกแค่ชนิดเดียวก็จะทำโอสถชนิดหนึ่งได้แล้ว ‘ขาดไปอย่างหนึ่ง’ เขาคิด เขาจำไม่ได้ว่าเห็นวัตถุดิบชนิดนั้นในป่าเลย ดังนั้นเขาจึงต้องหาอย่างอื่นมาแทน ‘ต้องหาสิ่งที่จะมาใช้ทดแทนกันได้’ อเล็กซ์คิด นั่นเป็นวิธีเดียวที่เขานึกออก เขาหลับตาลงเพื่อคิดว่ามีวัตถุดิบอะไรบ้างที่เขาสามารถนำมาใช้เป็นตัวแทนได้ เขามีประสบการณ์มากพอในตอนนี้จนสามารถคำนวณได้อย่างแม่นยำว่าต้องการอะไรภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ในระหว่างที่อเล็กซ์หลับตา เพิร์ลและโมโมะก็เริ่มตะโกนเรียกผู้คนด้วยความหวังว่าจะมีคนมาซื้อวัตถุดิบ มีบางคนแวะเข้ามาขอดูวัตถุดิบ หลังจากเห็นแล้วพวกเขาก็ถามถึงคุณภาพ ซึ่งเป็นสิ่งที่ทั้งเพิร์ลและโมโมะไม่สามารถตอบได้ อเล็กซ์พยายามตอบในส่วนที่พอจะตอบได้ แต่พวกเขาไม่มีทั้งชื่อเสียงและเบื้องหลังที่จะอ้างได้ว่าตนพูดความจริงเรื่องคุณภาพ ด้วยเหตุนี้ จึงไม่มีผู้ฝึกตนคนไหนที่แวะมาอยากจะซื้อวัตถุดิบเหล่านั้นเลย พวกเขาไม่ใช่กลุ่มเดียวที่ประสบปัญหา ผู้เข้าร่วมคนอื่นๆ ที่อยู่รอบนอกเมืองต่างก็ตกอยู่ในสถานการณ์ที่คล้ายคลึงกัน และส่วนใหญ่ก็วางแผนที่จะปรุงโอสถเช่นกัน ในที่สุดอเล็กซ์ก็ลืมตาขึ้นหลังจากพบวัตถุดิบที่จำเป็นสำหรับการใช้แทนกันแล้ว “อยู่ตรงนี้ไปก่อนนะ” เขากล่าว “เดี๋ยวฉันกลับมา”