บทที่ 2610 ความชั่วร้าย สิ่งที่อเล็กซ์สังเกตเห็นคือความร้อนของหัวใจสุริยัน ตัวไอเทมนี้มีความร้อนในตัวซึ่งเป็นสิ่งที่เขารู้อยู่แล้ว หญิงชราลาล่าเคยบอกเขาเช่นนั้น สิ่งที่ทำให้ประหลาดใจในตอนนี้คือไอความร้อนที่รายล้อมอยู่รอบหัวใจสุริยันในอากาศ มันเป็นเรื่องปกติที่จะเชื่อว่าความร้อนนี้แผ่ออกมาจากตัวหัวใจสุริยันเองในเมื่อตัวมันก็ร้อนอยู่แล้ว แต่เมื่อสังเกตอย่างถี่ถ้วน เขากลับพบว่าความร้อนนี้ไม่ได้มาจากหัวใจสุริยัน ในความเป็นจริงแล้ว นี่คือความร้อนที่กำลังไหลเข้าสู่หัวใจสุริยันต่างหาก หัวใจสุริยันกำลังดูดซับความร้อนจากสภาพแวดล้อมเข้าสู่ตัวมัน มันกำลังดูดกลืนแทนที่จะแผ่ออกมา ‘น่าสนใจ’ อเล็กซ์คิด ‘นั่นเป็นเหตุผลที่ที่นี่เย็นสบายอย่างนั้นหรือ?’ ขณะที่เขาสังเกตดู เขาก็ตระหนักว่าไม่ใช่แค่ความร้อนที่ถูกดึงเข้ามาในหัวใจสุริยัน แต่เป็นพลังหยางต่างหาก แท้จริงแล้วมันคือพลังหยางทั้งหมด ความร้อนเป็นเพียงผลข้างเคียงจากการที่พลังหยางถูกดึงเข้ามาเท่านั้น “เดี๋ยวสิ… แต่ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า…” เขานึกภาพออกว่าอัญมณีชิ้นนี้จะมีประโยชน์มหาศาลเพียงใดสำหรับตระกูลเบย์ลอร์ด ผู้ซึ่งมี ‘คำสาป’ ที่เกิดจากพลังหยางที่มากเกินไป นั่นทำให้เขาฉุกคิดถึงเรื่องที่ทุกคนต้องเผชิญกับภาวะหยางล้นเกิน และเขาก็ตระหนักถึงคุณค่าของหัวใจสุริยันได้ในทันที “มันคือสิ่งที่ปกป้องทุกคนจากพลังหยาง” เขาพูดออกมาเสียงดัง ความประหลาดใจปรากฏชัดบนใบหน้า บางครั้งเขาเคยคิดสงสัยว่าเผ่าอื่นหรือผู้คนจากทะเลทรายจัดการกับพลังหยางอย่างไร แต่เขาก็มักจะคิดไปเองว่ามันคงไม่สำคัญเพราะคนเหล่านั้นมีวิธีได้รับพลังหยิน นั่นอาจจะเป็นจริง แต่หัวใจสุริยันก็เห็นได้ชัดว่าเป็นวิธีหลักในการจัดการกับเรื่องนี้ ‘มันทำแบบนี้ได้อย่างไร?’ เขาตั้งคำถาม ‘มันทำหน้าที่นี้โดยธรรมชาติ หรือมีใครบางคนต้องสร้างมันขึ้นมาเพื่อให้เป็นเช่นนี้กัน?’ รูปร่างของมันทำให้เขารู้สึกว่านี่ไม่ใช่อัญมณีที่พบได้ตามธรรมชาติ และยังไม่มีช่างอัญมณีคนไหนเคยสัมผัสมันมาก่อน ‘ขับไล่ความชั่วร้าย’ อเล็กซ์คิด ‘พวกเขาคงหมายถึงความไม่สมดุลของพลังหยางทางกายภาพด้วยสินะ พวกเขาเรียกมันว่าความชั่วร้ายเพื่อส่งต่อความเชื่อนี้ผ่านกาลเวลาสำหรับชนเผ่าเหล่านี้’ ความเข้าใจถึงสิ่งที่หัวใจสุริยันทำให้กับเผ่าเป็นสิ่งที่น่าพอใจ แต่ในขณะเดียวกัน อเล็กซ์ก็อดรู้สึกผิดหวังไม่ได้เมื่อรู้ความจริงข้อนี้ เขาถอนหายใจออกมาโดยไม่รู้ตัว ‘ฉันเอาสิ่งนี้ไปไม่ได้’ เขาคิด ถึงแม้เขาจะอยากขโมยของจากหัวหน้าเผ่าเพื่อเป็นการแก้แค้นที่พวกเขาพยายามฆ่าเขา แต่เขาก็ไม่อาจปล่อยให้ผู้บริสุทธิ์ต้องไปเผชิญกับความตายได้ ต่อให้ผู้ใหญ่ทุกคนในเผ่าจะมีส่วนรู้เห็นกับการตัดสินใจสังหารและขโมยของจากเขา แต่เด็กๆ ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องด้วยเลย และพวกเขาจะเป็นฝ่ายที่ต้องรับเคราะห์หากเขาชิงสิ่งนี้ไป อเล็กซ์ถอนหายใจ แม้จะโกรธเพียงใด เขาก็รู้ขีดจำกัดของตัวเอง เขามิอาจปล่อยให้ความรู้สึกผิดกัดกินใจหากเขาต้องทำอะไรแบบนั้นลงไปจริงๆ ‘ยังมีวิธีอื่นในการหาของพวกนี้’ เขาคิดพลางวางหัวใจสุริยันลงในกล่องโลหะ แล้วโยนกล่องกลับไปให้หญิงสาวตรงหน้า ซึ่งยืนตัวแข็งทื่อด้วยความหวาดกลัวจนพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว อเล็กซ์เหลือบมองเธอเพียงครู่เดียวก่อนจะลุกขึ้นและเดินจากไป ไม่มีเหตุผลที่ต้องอยู่ที่หมู่บ้านนี้อีกต่อไป ใกล้เที่ยงวันตอนที่อเล็กซ์เดินออกมาข้างนอกและเห็นฝูงชนจำนวนมากยืนรออยู่โดยไม่กล้าเข้ามาใกล้ แต่ละคนถืออาวุธอยู่ในมือ บางคนถึงกับง้างคันธนูเล็งมาที่เขาทันทีที่เห็นหน้า “ลูกสาวหัวหน้าเผ่าอยู่ที่ไหน? ยูอาน่าอยู่ที่ไหน?” ชายชราคนหนึ่งถามขึ้น “พวกคุณเข้าใจไหมว่าเกิดอะไรขึ้นในวันนี้?” อเล็กซ์ถามกลุ่มคนเหล่านั้น “พวกคุณเข้าใจไหมว่าทำไมฉันถึงเป็นศัตรูกับพวกคุณ?” คนกลุ่มนั้นยังคงเงียบ ดูเหมือนกำลังรอให้เขาพูดต่อ “หัวหน้าของพวกคุณโจมตีแขกขณะหลับเพื่อขโมยของ ฉันไม่รู้ว่าพวกคุณคนไหนมีส่วนร่วมในแผนการนั้นหรือไม่ ถ้ามี ฉันก็รู้สึกสมเพชกับชีวิตที่พวกคุณเลือกใช้ แต่ถ้าไม่มี พวกคุณก็ควรจะเลือกหัวหน้าใหม่ เพราะนางไม่คู่ควรที่จะเป็นผู้นำเผ่าของพวกคุณ” “ฉันตัดสินใจที่จะปล่อยให้ทุกคนยังมีชีวิตอยู่ คนต่อไปอาจจะไม่ใจดีขนาดนี้ จงเปลี่ยนแปลงซะ ลองครีก เปลี่ยนแปลงในขณะที่ยังมีโอกาส” เขากลับหลังหันและจากไป เขายังไม่ทันพ้นระเบียงบ้านหัวหน้าเผ่า ลูกธนูดอกหนึ่งก็พุ่งตรงมาที่ศีรษะของเขา ทว่าแทนที่จะปักลงบนตัวเขา มันกลับลอยค้างอยู่กลางอากาศ อเล็กซ์หันไปยังทิศทางที่ลูกธนูพุ่งมาและเห็นเรวัลกำลังจ้องมองมาที่เขาด้วยดวงตาเบิกกว้าง อเล็กซ์เอื้อมมือไปคว้าลูกธนูที่ลอยอยู่ข้างตัวอย่างช้าๆ เขาถอนหายใจ “บางทีฉันอาจจะไม่ใจดีอย่างที่คิดไว้ก็ได้” ด้วยการสะบัดข้อมือ ลูกธนูก็พุ่งตรงไปยังศีรษะของเรวัล ปักทะลุผ่านไปอีกด้านหนึ่ง ไม่มีใครทันสังเกตเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นในวินาทีนั้น เพราะทุกอย่างรวดเร็วเกินกว่าสายตาจะมองตามทัน หลังจากอเล็กซ์เดินจากไปแล้วนั่นเอง พวกเขาถึงได้เห็นร่างของเรวัลทรุดลงกับพื้น เมื่อเห็นจุดจบที่เรวัลได้รับ ไม่มีใครทำอะไรได้เลยแม้แต่นิดเดียว ทำได้เพียงยืนจ้องมองร่างไร้วิญญาณของชายคนนั้น อเล็กซ์ได้ยินเสียงความโกลาหลที่เขาทิ้งไว้เบื้องหลังแต่ก็ไม่ได้หันกลับไปดู เขายังคงเดินหน้าต่อไปเพื่อออกจากป่า จนกระทั่งเดินออกไปสู่พื้นที่เกษตรกรรมอีกแห่งที่มีต้นอ่อนเริ่มผลิใบ เขายังคงเดินต่อไปเพื่อหาที่พักสำหรับตอนนี้ แม้ว่าอาการจะดีขึ้นกว่าเดิมมากแล้ว แต่เขายังรู้สึกปวดหัวอยู่เล็กน้อยและจำเป็นต้องพักผ่อนให้เร็วที่สุด หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขาเดินออกมาไกลจากหมู่บ้านมากพอที่จะไม่ต้องกังวลว่าจะถูกรบกวนอีก เขาพบต้นไม้สูงใหญ่ที่มีกิ่งก้านหนาทึบ จึงกระโดดขึ้นไปบนยอดและนั่งขัดสมาธิ เตรียมพร้อมที่จะปล่อยให้จิตใจที่เหนื่อยล้าได้พักผ่อนเสียที