**บทที่ 1920: ทะเลทรายแผดเผา** “นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้ยินเรื่องเกี่ยวกับมารเช่นนี้ ท่านพอจะบอกรายละเอียดเพิ่มเติมให้ข้าฟังได้หรือไม่?” หยวนเอ่ยถามด้วยความสนใจ ซุนหลิงไฉพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะกล่าวตอบ “ถ้าเช่นนั้น ข้าจะเล่าตามที่หน่วยกฎและระเบียบสวรรค์เก้าชั้นฟ้าแจ้งแก่เรามา พวกเขาอ้างว่าตอนที่เผชิญหน้ากับมารตนนี้ครั้งแรก มันมีพลังเพียงแค่ระดับราชันวิญญาณเท่านั้น ทว่ามันกลับสามารถสยบเหล่าเซียนหลายคนที่จำกัดตบะไว้ในระดับราชันเทพได้อย่างราบคาบ” “มารตนนั้นกวัดแกว่งอาวุธวิญญาณถึงสองชิ้น หนึ่งคือหอกและอีกหนึ่งคือกระบี่ พวกเขายังยืนยันอีกว่ามันสามารถใช้เจตจำนงกระบี่ขั้นสูงได้ มิหนำซ้ำยังสามารถฟื้นฟูร่างกายจากการถูกทำลายจนสิ้นซาก และยังมีกลิ่นอายของสัตว์อสูรแผ่ซ่านออกมาอีกด้วย... ช่างเป็นเรื่องตลกสิ้นดีท่านว่าไหม? ใครจะไปเชื่อว่ามารที่มีคุณลักษณะเช่นนั้นจะมีตัวตนอยู่จริง?” เป็นที่รู้กันดีทั่วหล้าว่าเผ่าพันธุ์มารนั้นไม่นิยมใช้อาวุธ ยิ่งเป็นอาวุธวิญญาณยิ่งเป็นไปไม่ได้ และหากพวกมันจะใช้อาวุธจริงๆ สิ่งเหล่านั้นมักจะถูกสร้างขึ้นจากโลหิตของพวกมันเอง ยิ่งไปกว่านั้น การที่มารสามารถใช้เจตจำนงกระบี่ได้ถือเป็นเรื่องที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในประวัติศาสตร์ อย่าว่าแต่เจตจำนงกระบี่ขั้นสูงเลย “ข้าเองก็ไม่เคยได้ยินว่ามีมารตนใดใช้อาวุธวิญญาณมาก่อนเช่นกัน” หยวนเปรยขึ้นเรียบๆ “เห็นไหมล่ะ?” ทันใดนั้น ซุนหลิงไฉก็เงียบเสียงลงกระทันหัน หลังจากนิ่งไปครู่หนึ่ง นางก็หันไปมองหยวนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแคลงใจก่อนจะเอ่ยขึ้น “พอมารองนึกดูแล้ว... ท่านเองก็กำลังเก็บงำตบะที่แท้จริงเอาไว้ใช่หรือไม่? ไม่มีทางที่ท่านจะมีพลังเพียงแค่ระดับเบิกเนตรวิญญาณขั้นที่สองแน่ๆ ไม่อย่างนั้นท่านจะสามารถสยบพวกผู้นิยมมารที่อยู่ในระดับจอมเทพเหล่านั้นได้อย่างไร” “เรื่องนั้นข้าคงต้องปล่อยให้ท่านจินตนาการเอาเองแล้วกัน” หยวนตอบกลับด้วยท่าทีสงบนิ่ง “...” *ต่อให้เขาจะกดข่มตบะเอาไว้ แต่มันก็ยังไม่สมเหตุสมผลอยู่ดีที่เขาสามารถต่อกรกับพวกผู้นิยมมารที่มีระดับพลังเหนือกว่าตนเองถึงสี่ช่วงชั้นอาณาจักร...* ซุนหลิงไฉครุ่นคิดในใจ ต่อให้หยวนจะเป็นถึงเทพเจ้าแห่งการบ่มเพาะ แต่ในเมื่อเขากดพลังเอาไว้ที่ระดับเบิกเนตรวิญญาณ อานุภาพของเขาก็ควรจะจำกัดอยู่เพียงแค่นั้น แม้ว่าวิชาที่ใช้จะล้ำเลิศเพียงใด แต่มันก็ยากยิ่งนักที่จะชดเชยส่วนต่างของพลังที่ห่างชั้นกันถึงสี่ช่วงอาณาจักรใหญ่ได้ *พลังฝีมือของเขา... ช่างคล้ายคลึงกับมารตนนั้นยิ่งนัก...* แม้ว่าซุนหลิงไฉจะเปรียบเทียบพลังการต่อสู้ของหยวนกับมารตนนั้นอยู่ในใจ แต่นางก็ไม่แม้แต่จะฉุกใจคิดแม้เพียงเสี้ยววินาทีว่าทั้งสองอาจจะเป็นคนคนเดียวกัน หลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาก็เดินทางมาถึง ‘ทะเลทรายแผดเผา’ ดินแดนรกร้างอันกว้างใหญ่ไพศาลที่ซึ่งมวลอากาศสั่นไหวด้วยไอความร้อนระอุ ทัศนียภาพรอบกายทอดยาวสุดลูกหูลูกตาด้วยสันทรายที่ลุกโชนราวมอดไหม้ ที่นี่ไร้ซึ่งวี่แววของอารยธรรม มีเพียงสายลมร้อนที่พัดผ่าน ผืนทรายที่ถูกแผดเผาด้วยแสงสุริยา และภยันตรายที่แฝงเร้นจากสัตว์อสูรเวทที่ปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมอันโหดร้ายนี้ได้ “ท่านรู้สึกอย่างไรบ้าง? หากความร้อนมันรุนแรงจนเกินจะทานทนก็บอกข้าได้นะ” ซุนหลิงไฉกล่าวขณะที่นางใช้อณูวิญญาณหนาแน่นห่อหุ้มร่างกายเอาไว้ ทว่าเกราะวิญญาณเหล่านั้นกลับถูกความร้อนระอุหลอมละลายหายไปอย่างต่อเนื่อง “ข้าไม่เป็นไร” หยวนตอบอย่างใจเย็น ด้วยพรสวรรค์ความกลมกลืนแห่งอัคคี ไม่เพียงแต่เขาจะไม่รู้สึกร้อน แต่ไอความร้อนเหล่านี้กลับทำให้เขารู้สึกสบายตัวเสียด้วยซ้ำ *ไอความร้อนถูกดูดซับเข้าสู่ร่างกายของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ... หรือว่า... เขาจะบรรลุความกลมกลืนแห่งอัคคีแล้วอย่างนั้นหรือ?* ซุนหลิงไฉลอบกลืนน้ำลายด้วยความตระหนกหลังจากตระหนักถึงความจริงข้อนี้ นางเริ่มมั่นใจในทันทีว่าหยวนต้องปกปิดตบะที่แท้จริงไว้แน่นอน เพราะนางไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าผู้ที่อยู่ในระดับเบิกเนตรวิญญาณจะสามารถบรรลุความกลมกลืนแห่งอัคคีได้ “เมื่อเราไปถึงจุดหมาย หากต้องเผชิญหน้ากับมาร ขอให้ท่านปล่อยให้ข้าเป็นคนจัดการเถิด ข้าไม่ได้กังขาในความสามารถในการผนึกมารของท่านหรอกนะ แต่ข้ากำลังปฏิบัติภารกิจอยู่ และในทางเทคนิคแล้วข้าถือเป็นรุ่นพี่ของท่าน อย่างไรก็ตาม หากมีมารมากกว่าหนึ่งตน ข้าคงต้องขอแรงท่านช่วยด้วย” ซุนหลิงไฉกล่าวกำชับเมื่อเข้าใกล้เป้าหมาย หยวนพยักหน้ารับ “ข้าจะจัดการพวกผู้นิยมมารและช่วยตัวประกันออกมาเอง—หากพวกเขายังมีชีวิตอยู่นะ—ส่วนมารตนนั้นยกให้เป็นหน้าที่ของท่าน” ครู่ต่อมา ซุนหลิงไฉก็บังคับสมบัติบินได้ให้หยุดลงเหนือพื้นที่ว่างเปล่าแห่งหนึ่ง นางมองลงไปเบื้องล่างแล้วเอ่ยขึ้น “พวกมันอยู่ใต้ผืนทราย ข้าสัมผัสได้... จาก 42 กลิ่นอายที่ข้าตรวจพบ มีเพียง 3 กลิ่นอายเท่านั้นที่มีพลังมาร แฝงอยู่ จึงสรุปได้ว่าอีก 39 คนที่เหลือน่าจะเป็นตัวประกันที่ถูกจับมา” นางกล่าวต่อ “สำหรับ 3 กลิ่นอายมารนั้น... ข้ามั่นใจว่าหนึ่งในนั้นคือมาร ส่วนอีกสองตนที่เหลือเป็นเพียงผู้นิยมมาร แต่อยู่ในระดับบรรพชนเทพ ข้าจะฝากพวกมันไว้กับท่านแล้วกัน” “ได้สิ” หยวนตอบตกลงโดยไร้ซึ่งความลังเล “ข้าจะบุกเข้าไปล่ะนะ” ซุนหลิงไฉบังคับสมบัติบินได้ให้ปักหัวลงอย่างรวดเร็ว จนส่วนหน้าชี้ดิ่งลงสู่พื้นดิน โดยไม่รีรอ สมบัติชิ้นนั้นพุ่งดิ่งลงเบื้องล่าง แหวกผ่านผืนทรายหนาทึบราวกับคมมีดที่กรีดผ่านแพรไหม เมื่อพวกเขาลึกลงไป ชั้นทรายด้านบนก็เปิดออกเผยให้เห็นห้องใต้ดินลับที่ซ่อนอยู่ เป็นพื้นที่กว้างขวางซึ่งเต็มไปด้วยเสาหินทรายบีบอัดสูงตระหง่านที่ถูกแกะสลักผ่านกาลเวลา สิ่งที่ทำให้ทั้งสองแปลกใจคือ ความร้อนระอุของทะเลทรายเบื้องบนมลายหายไปในทันทีที่ก้าวเข้ามา กลิ่นอายอากาศภายในนี้กลับเย็นสบายและสงบนิ่ง ตัดกับนรกขุมเบื้องบนอย่างสิ้นเชิง ราวกับว่าพวกเขาได้ข้ามมายังอีกโลกหนึ่งที่ซ่อนอยู่ใต้ผืนทราย เบื้องหน้าของพวกเขา ปรากฏร่างของบุคคลทั้ง 42 คน ตัวประกัน 39 คนถูกพันธนาการอย่างแน่นหนาด้วยโซ่ตรวนสีดำ พลังวิญญาณของพวกมันถูกสะกดไว้โดยสมบูรณ์ ส่งผลให้ร่างกายอ่อนแรงและไม่อาจขัดขืนได้ พวกเขานั่งหรือนอนกระจัดกระจายอยู่บนพื้นทราย ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า หวาดกลัว หรือบางคนก็แฝงไปด้วยความขุ่นเคืองอย่างเงียบๆ ไม่ไกลจากกันนั้น มีมนุษย์สองคนยืนคุมเชิงอยู่ ทว่าท่าทางของพวกมันกลับดูผ่อนคลาย ไร้ซึ่งความระแวดระวัง ราวกับไม่ได้มองว่าตัวประกันเหล่านี้จะเป็นภัยคุกคาม หรือไม่ได้คาดคิดเลยว่าจะมีใครหาญกล้าบุกรุกเข้ามา “ข้าฝากสองคนนั้นด้วยนะ” ซุนหลิงไฉกล่าว “แน่นอน” หยวนกระโจนออกจากสมบัติบินได้ทันที ร่างของเขาลงสู่พื้นในจุดกึ่งกลางระหว่างผู้นิยมมารทั้งสองกับกลุ่มตัวประกัน ในขณะเดียวกัน ซุนหลิงไฉก็ทะยานร่างตรงไปยังมารที่กำลังหลับใหลอยู่ไม่ไกลนัก “เหี้ยอะไรวะเนี่ย?! แกเป็นใครกัน?! แล้วหาที่นี่เจอได้ยังไง?!” พวกผู้นิยมมารตื่นตระหนกจากการบุกจู่โจมอย่างกะทันหัน ทว่าพวกมันกลับผ่อนคลายลงอย่างรวดเร็วเมื่อสัมผัสได้ถึงระดับพลังการบ่มเพาะของหยวน “สหายของพวกเจ้าจากเขาดาบแดงเป็นคนบอกข้ามาน่ะ” หยวนกล่าวเสียงเรียบพลางเรียก ‘อันดับหนึ่งใต้หล้า’ ออกมาไว้ในมือ ดูเหมือนว่าเขาต้องการจะจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด “เขาดาบแดงเนี่ยนะ?! เหลวไหล! ไม่มีทางที่พวกนั้นจะทรยศเราเด็ดขาด!” พวกผู้นิยมมารแผดคำรามกึกก้องพร้อมกับชักอาวุธของตนออกมาเช่นกัน