**เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!** ทรงกลมสีขาวบริสุทธิ์นับสิบขานเลื่อนลอยอยู่รายล้อมกษัตริย์เกริดอยู่เหนือฟากฟ้า ก่อนที่แสงเหล่านั้นจะพุ่งกระจายตัวออกไปอาบย้อมสมรภูมิเบื้องล่างในชั่วพริบตา “นี่มันวิชาอะไรกัน?!” มันคือมหาเวทโจมตีวงกว้างที่ไม่เคยมีใครพบเห็นมาก่อน ในขณะที่บรรดาผู้เล่นแห่งอาณาจักรเอเทอร์นัลกำลังตกอยู่ในความสับสนอลหม่าน เสียงตะโกนหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา “ศรเวทมนตร์! มันคือศรเวทมนตร์!” ‘ศรเวทมนตร์’ (Magic Missile) คือมหาเวทระดับล่างสุดที่มีจุดเด่นเพียงเรื่องระยะเวลาคูลดาวน์ที่สั้น ร่ายได้รวดเร็ว และใช้มานาเพียงน้อยนิด ซึ่งนั่นย่อมหมายความว่าอานุภาพของมันมีขีดจำกัดอย่างชัดเจน ทว่า... เกริดได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วในการแข่งขันระดับโลกครั้งที่ผ่านมาว่าศรเวทมนตร์ของเขานั้น ‘แตกต่าง’ อานุภาพของมันรุนแรงเสียจนแม้แต่ผู้เล่นระดับสูง (High Ranker) ยังต้องหลั่งเลือด “มันเล็งเป้ามาที่เราแล้ว!” “หลบไป! หลบเร็วเข้า!” เหล่านักรบแห่งเอเทอร์นัลต่างวิ่งหนีสุดชีวิตเพื่อเอาตัวรอดจากห่าฝนเวทมนตร์ ทว่าท่ามกลางสนามรบที่มีผู้คนนับหมื่นอัดแน่น อิสรภาพในการเคลื่อนไหวย่อมไม่มีอยู่จริง ความโกลาหลจากการเบียดเสียดทำให้หลายคนล้มลงและถูกเหยียบย่ำจนร่างสลายกลายเป็นแสงสีเทา... พวกเขาจบชีวิตลงภายใต้ฝ่าเท้าของพวกพ้องตัวเอง **ตูม!** **ตูม! ตูม! ตูม!** ผู้เล่นเอเทอร์นัลล้มตายลงนับร้อยในพริบตา! **ครืนนนนน!** ห่าฝนศรเวทมนตร์ของเกริดพุ่งเข้าถล่มพื้นดินอย่างบ้าคลั่ง แสงสีขาวอันเจิดจ้าไม่ได้พุ่งทะลวงเข้าที่หัวใจของทหารเลวเพียงอย่างเดียว แต่นั่นไม่ใช่เป้าหมายที่แท้จริงของเขา เกริดจงใจซัดพลังใส่จุดที่วางโล่หนาแน่น จุดที่ติดตั้งอาวุธปิดล้อมเมือง เนินเขาที่เต็มไปด้วยพลธนู และกองพลจอมเวทที่กำลังร่ายมนตร์ฟื้นฟูมานา จุดที่ถูกศรเวทมนตร์ของเกริดปะทะไม่อาจทนรับอานุภาพทำลายล้างได้และพังทลายลงในพริบตา ‘บูบัท’ (Bubat) ที่เฝ้ามองภาพความพินาศของทั้งผู้เล่นและทหารในกองทัพถึงกับรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง “ไอ้หมอนี่มันตัวอะไรกันแน่?” หยุดยั้งศรเวทมนตร์ก่อนยิง แล้วปลดปล่อยออกมาพร้อมกันอย่างนั้นหรือ? “นี่มัน... พลังของไอเทมมันจะโกงเกินไปแล้ว!” ใช่แล้ว บูบัทปักใจเชื่อว่าเหตุผลที่ช่างตีเหล็กอย่างเกริดสามารถใช้เวทมนตร์ได้รุนแรงขนาดนี้ย่อมมาจาก ‘อาร์ติแฟกต์’ (Artifact) ซึ่งเป็นการตีความที่มีเหตุผลที่สุดในสายตาเขา เสียงของสมาชิกกิลด์จามรีดังแว่วเข้ามาในหู “เขากดระเบิดโดยเล็งไปที่วงจรเวทมนตร์อย่างงั้นเหรอ?” “แถมยังทำลายอาวุธปิดล้อมและกวาดล้างทหารไปพร้อมกันด้วย...” “เกริดคนนั้น... ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เขาสู้ได้ชาญฉลาดขนาดนี้?” ตามปกติแล้ว ศรเวทมนตร์เป็นคาถาที่สร้างความเสียหายแก่เป้าหมายเดี่ยวและเน้นการทะลุทะลวง ไม่สามารถคาดหวังความเสียหายวงกว้าง (Splash Damage) ได้เลย ทว่าสถานการณ์จะเปลี่ยนไปทันทีหากมันพุ่งเข้าใส่สิ่งปลูกสร้างหรือวัตถุไวไฟ ‘เจฟฟ์’ (Jeff) ตวาดใส่สมาชิกกิลด์จามรีที่กำลังเผลอตัวแสดงความชื่นชมออกมา “ฉลาดตรงไหน? มันก็แค่การวางหมากพื้นฐานที่เด็กมัธยมยังคิดได้!” พวกเขารู้อยู่เต็มอกว่าเกริดแข็งแกร่ง แต่สิ่งที่ไม่ควรลืมคือรากฐานความแข็งแกร่งนั้นมาจาก ‘ไอเทม’ ทั้งสิ้น “อย่าเพิ่งขวัญเสียเพียงเพราะประเมินพวกมันสูงเกินไป” เจฟฟ์ชายตาไปทางบูบัท “เฮ้ย! เข้าไปปิดบัญชีมันซะ” เขากำลังหมายถึง ‘เรกัส’ (Regas) ที่ยังคงติดแหง็กอยู่บนพื้นดิน พวกเขาจะให้โอกาสมันฟื้นตัวไม่ได้ บูบัทพยักหน้าพลางเงื้อค้อนยักษ์เตรียมจะฟาดลงไปที่เรกัส ทว่าในตอนนั้นเอง... **วี้ดดดดดด!** เสียงประหลาดแผดก้องพร้อมกับคลื่นความร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ “อะไรน่ะ...?” เหงื่อกาฬเริ่มผุดซึมบนใบหน้าของบูบัท เจฟฟ์ และราล์ฟ พวกเขาถึงกับหน้าถอดสีเมื่อนกยักษ์เพลิงโบยบินอยู่ตรงหน้าดวงตาที่สั่นระริกของพวกเขา *** “ยินดีด้วย จิชูก้า... ในที่สุดเธอก็กลายเป็น ‘โอเวอร์เกียร์’ ที่แท้จริงเสียที” [ความเป็นเจ้าของ ‘คันศรหงส์แดง’ ถูกถ่ายโอนแล้ว] “โอเวอร์เกียร์ที่แท้จริง?” โอเวอร์เกียร์ก็คือโอเวอร์เกียร์ เขาหมายความว่ายังไงกันแน่? จิชูก้ากำลังงุนงง ทว่าจู่ๆ เธอกลับรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว ‘อย่าบอกนะว่า...’ นี่คือไอเทมที่เธอเฝ้าถวิลหามาตลอดตั้งแต่เข้าร่วมกิลด์โอเวอร์เกียร์อย่างนั้นหรือ? ตัวคันศรมีสีแดงฉานประหนึ่งเปลวเพลิงที่ถูกสลักลงบนเนื้อไม้ จิชูก้าคาดเดาตัวตนของอาวุธที่เกริดยื่นส่งให้อย่างระมัดระวัง “นี่คือ... ธนูระดับตำนานงั้นเหรอ?” โอกาสที่เกริดจะสร้างไอเทมระดับตำนานนั้นริบหรี่พอๆ กับการที่บอสนามกระเดื่องจะดรอปไอเทมระดับตำนานออกมาสักชิ้น ดังนั้นในกิลด์โอเวอร์เกียร์จึงมีคนเพียงหยิบมือที่มีอาวุธระดับตำนานไว้ในครอบครอง จิชูก้าเองก็เช่นกัน เกริดหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นดวงตาที่เป็นประกายของเธอ “เดี๋ยวก็รู้...” ช่างเป็นคำตอบที่มีเลศนัยนัก! **ตึกตัก! ตึกตัก!** หลังจากกษัตริย์เกริดปรากฏตัวอย่างยิ่งใหญ่ หัวใจที่เต้นรัวของจิชูก้าก็ยิ่งทวีความเร็วขึ้น เธอเต็มไปด้วยความคาดหวังขณะตรวจสอบรายละเอียดของ ‘คันศรหงส์แดง’ และในวินาทีนั้นเอง ร่างของเธอก็แข็งค้างราวกับรูปปั้นหิน “เอ๊ะ?” ระดับของธนูเล่มนี้มันอะไรกัน? “ไม่ใช่... ระดับตำนานงั้นเหรอ?” --- **[คันศรหงส์แดง]** **ระดับ:** มายา (Myth) **พลังโจมตี:** 3,190 **ความทนทาน:** 1,203/1,203 * เพิ่มความแม่นยำ 60% * เพิ่มความเร็วในการยิง 80% * เพิ่มพลังป้องกันธาตุไฟ 50% * เพิ่มพลังโจมตีสกิลธาตุไฟ 30% * ลดระยะเวลาคูลดาวน์สกิลธาตุไฟ 20% * สร้างความเสียหายวงกว้าง 12% ของพลังโจมตีทั้งหมดแก่เป้าหมายในรัศมี 1 เมตร (สมาชิกกิลด์ในระยะจะได้รับผลการรักษาแทน) * ลูกศรจะถูกอาบด้วยเปลวเพลิง: สร้างความเสียหายคงที่ธาตุไฟ 4,000 หน่วย และทำให้ติดสถานะ ‘เผาไหม้’ (หากเกิดคริติคอล ความเสียหายคงที่จะเพิ่มเป็นสองเท่า) * หากน้าวสายค้างไว้เกิน 3 วินาที จะสร้างโล่ป้องกันสถานะผิดปกติ 1 ครั้ง (คูลดาวน์ 2 นาที) มีโอกาสต่ำมากที่โล่นี้จะแสดงผลกับสมาชิกปาร์ตี้ * ทุกครั้งที่ยิงศร มีโอกาสฟื้นฟูพลังชีวิต 1,000 หน่วย * มอบสกิล ‘วิหคทะยาน!’ (Fly Up!) * มอบสกิลติดตัว ‘อวตารอัคคี’ (Incarnation of Fire) *นี่คือศาสตราที่เป็นมากกว่าตำนาน... คือ ‘มายา’ ที่ถูกจารึกไว้* *ผู้ครอบครองธนูเล่มนี้จะสร้างวีรกรรมที่จะถูกขับขานเป็นบทเพลงสรรเสริญสืบไปชั่วนิรันดร์* *รังสรรค์โดยช่างตีเหล็ก ‘เกริด’ ผู้ก้าวข้ามขีดจำกัดของตนเอง* *ลมหายใจแห่งหงส์แดงมอบพรแห่งเทพปกรณัมแก่ผู้สวมใส่* **เงื่อนไขการใช้งาน:** อันดับ 1-3 ของทำเนียบพลธนูรวม --- “อะ... อะไรกัน?” จิชูก้าไม่ใช่หญิงสาวที่ด้อยการศึกษา เธอรักการอ่านเป็นชีวิตจิตใจ ดังนั้นความสามารถในการทำความเข้าใจตัวอักษรของเธอย่อมเป็นเลิศ ทว่าในเวลาเพียงไม่กี่อึดใจ เธอต้องอ่านรายละเอียดของ ‘คันศรหงส์แดง’ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ฉันฝันไปใช่ไหม?” “...” มันคือปฏิกิริยาที่น่าฉงน ทว่าก็เข้าใจได้ แม้เกริดจะเคยสร้างอาวุธที่ทรงพลังมามากมาย แต่สิ่งนี้คือ ‘ที่สุดแห่งคันศร’ อานุภาพที่เหนือล้ำจนยากจะเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง “ไม่ใช่ความฝันหรอก” “ไม่ใช่... ฝันงั้นเหรอ?” จิชูก้าได้ยินคำยืนยันจากปากของเกริดจึงเริ่มตระหนักถึงความจริง เธอเดินเข้าหาเกริดอย่างเหม่อลอย ก่อนจะเอนหน้าผากซบลงบนหน้าอกของเขา “ขอบคุณสำหรับความเหนื่อยยากนะ เกริด...” จิชูก้าเฝ้ามองเขามานานหลายปี เธอรู้ดีว่าเกริดต้องทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายเพียงใดในการสร้างไอเทมแต่ละชิ้น “คุณคงสู้และพยายามอย่างหนักเลยสินะที่ทวีปตะวันออก...” **ตึกตัก... ตึกตัก...** จิชูก้ายิ้มออกมาอย่างอบอุ่นขณะสดับฟังเสียงหัวใจของเกริด **อึก...** ใบหน้าของเกริดเริ่มแดงซ่าน เขาเผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่ หญิงสาวที่งดงามที่สุดในโลก... หญิงงามที่เป็นสเปกของเขาอย่างแท้จริงกำลังซบหน้าอกเขาอยู่ เกริดอยากจะดื่มด่ำกับช่วงเวลานี้เหลือเกิน แต่มันช่างไร้เหตุผลเกินไปในตอนนี้ “ไปช่วยเรกัสก่อนเถอะ” **กริ๊ก!** จิชูก้าผละออกไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับน้าวสายธนูจนตึงเปรี๊ยะ **พรึ่บ!** ลูกศรจัฟฟาเริ่มลุกโชนด้วยเปลวเพลิงดุจเพลิงนรก ภาพของสมรภูมิทั้งมวลถูกสะท้อนอยู่ในดวงตาของเธอ “วิหคทะยาน!” (Fly Up!) สิ้นเสียงกู่ร้องของจิชูก้าเหนือกำแพงเมือง... **วี้ดดดดดด!** เสียงกรีดร้องของหงส์แดงแผดก้องไปทั่วทั้งสมรภูมิ! **ครืนนนนนน!** ลูกไฟนับแสนลูกร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า พัดพากลุ่มควันดำมืดบดบังทัศนวิสัย มันคือหายนะที่แท้จริง... อานุภาพของมันมากล้นเสียจนแม้แต่เกริดที่เป็นผู้สร้างคันศรหงส์แดงเล่มนี้ยังต้องรู้สึกพรั่นพรึง! *** **เปรี้ยง! ครืนนนน!** “แฮก... แฮก...” “นี่มันบ้าอะไรกันวะ?!” บูบัท, เจฟฟ์, ราล์ฟ และสมาชิกกิลด์นับร้อยต่างยืนนิ่งราวกับถูกผีสิง นกเพลิงปรากฏกายขึ้นบนนภากาศ เพียงแค่สะบัดปีก... ลูกไฟนับพันก็ถูกรังสรรค์ขึ้นมา พวกเขาแยกไม่ออกแล้วว่านี่คือความฝันหรือความจริง ทว่าภาพที่ดูเหนือจริงนี้แหละคือ ‘ความจริง’ อันโหดร้าย ห่าฝนเพลิงจากวิหคมายาพุ่งเข้าถล่มสนามรบและทำลายล้างทุกสิ่งในชั่วพริบตา! “นี่มันมหาเวทบทไหนกัน?!” ความสับสนของกลุ่มบูบัทพุ่งทะยานถึงขีดสุด ทว่าพวกเขาไม่ใช่พวกปลายแถว ท่ามกลางความโกลาหล พวกเขายังคงเคลื่อนไหวอย่างชาญฉลาด ใช้สกิลป้องกันและท่าหลบหลีกเพื่อรับมือกับลูกไฟ “ลูกไฟพวกนี้มันเล็งเป้าแค่ครั้งเดียว! กันมันไว้ให้ได้แค่ครั้งเดียวก็พอ!” **ตูม! ตูม! ตูม!** มนตราและสกิลทุกรูปแบบถูกงัดออกมาใช้เพื่อเอาชีวิตรอด กลุ่มของบูบัทแทบจะรากเลือดกว่าจะผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปได้ “แฮก... แฮก... เอ๊ะ?” เมื่อการโจมตีสิ้นสุดลง ใบหน้าของบูบัทและพรรคพวกก็พลันซีดเผือดขณะมองไปรอบตัว... ทหารและผู้เล่นของเอเทอร์นัลเกือบ 20,000 นายถูกเผาไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านในคราวเดียว! สำหรับผู้เล่นเลเวลร้อยกลางๆ ห่าฝนเพลิงนี้ไม่ต่างอะไรกับวันสิ้นโลก “เป็นไปไม่ได้...” “ใครกันที่ใช้เวทมนตร์ป่าเถื่อนขนาดนี้ได้... อย่าบอกนะว่า?” ต่อให้ศัตรูจะเป็นเพียงผู้เล่นเลเวลน้อยและทหารเลว แต่ก็ไม่เคยมีคลาสไหนที่สามารถ ‘กวาดล้าง’ คนนับหมื่นได้ในคราวเดียว ต่อให้เป็นสัตว์ประหลาดอย่างครากูล, แอกนัส หรือแม้แต่เกริดก็ทำไม่ได้! บูบัทจึงมั่นใจเหลือเกินว่านี่ต้องเป็นฝีมือของ... เอิร์ลอาชูรุ! จอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ฝั่งเกริดในที่สุดก็ออกโรงแล้ว! “บัดซบ! ถอยทัพ! เปลี่ยนไอเทมเพิ่มพลังต้านทานเวทมนตร์เร็วเข้า!” สมาชิกกิลด์จามรีเริ่มสลับสับเปลี่ยนชุดเกราะและเครื่องประดับอย่างจละหวั่น โดยมีกิลด์ของเจฟฟ์และราล์ฟทำตาม... แต่นั่นคือความผิดพลาดอย่างมหันต์ **ฟิ้วววว!** ศรอัคคีถูกยิงมาจากยอดกำแพงเมืองแพเทรียน “จิชูก้า!” บูบัทสังเกตเห็นลูกศรที่พุ่งมาในนาทีสุดท้าย ยัยผู้หญิงหน้าโง่คนนี้ช่างตื๊อประหนึ่งแมลงสาบ เขาไม่เข้าใจเลยว่าลูกศรเพียงดอกเดียวจะทำอะไรได้ในสถานการณ์แบบนี้ “อย่าเซ้าซี้ให้มากนัก หมอบไปซะ!” บูบัทกำลังหัวเสียอย่างหนักทั้งเรื่องเกริดและเอิร์ลอาชูรุ เขาโกรธแค้นที่พลาดโอกาสฆ่าเรกัส ลูกศรของจิชูก้าในตอนนี้จึงเป็นเพียงสิ่งที่น่ารำคาญสำหรับเขา **เปรี้ยง!** “แกหยุดข้าไม่ได้หรอก!” บูบัทใช้โล่ขนาดเล็กที่ข้อมือยกขึ้นกันลูกศรอย่างไม่แยแส เขาไม่ได้สละเวลาใช้สกิลเสริมพลังป้องกันด้วยซ้ำ เพราะคลาส ‘ครัชเชอร์’ (Crusher) ของเขาคือแทงค์เกอร์โดยธรรมชาติที่มีทั้งเลือด พลังป้องกัน และค่าความต้านทานที่สูงลิบ แถมเขายังพ่วงมาด้วยอุปกรณ์ของราชาผู้ไม่เคยแพ้... เขาไม่เชื่อว่าลูกศรเพียงดอกเดียวจะระคายผิวเขาได้ เขาตั้งใจจะปัดลูกศรทิ้งแล้วหัวเราะเยาะใส่เธอ ทว่า... เขาหัวเราะไม่ออก [คุณได้รับความเสียหาย 7,390 หน่วย] [จุดที่ถูกโจมตีติดสถานะเผาไหม้! คุณจะเสียพลังชีวิต 2,500 หน่วยต่อวินาที เป็นเวลา 12 วินาที] “อ๊ากกกกกกก!” บูบัทแผดคำรามด้วยความเจ็บปวดที่คาดไม่ถึง ทันทีที่ลูกศรปะทะโล่ มันก็ระเบิดออกและแผดเผาร่างกายของเขาในทันที! ‘ยัยปีศาจนี่! นางฟื้นฟูมานาจนใช้สกิลได้แล้วงั้นเหรอ!’ จิชูก้ายิ้มกว้างอย่างสดใสให้บูบัทที่กำลังตะเกียกตะกายหายาแก้เผาไหม้อย่างลนลาน “นั่นน่ะ... แค่การโจมตีธรรมดาเองนะ” “ว่าไงนะ?!”