บทที่ 217: ติดกับดัก - 1 “ว่าแต่ จากคำอธิบายแล้ว การโจมตีที่สร้างความเสียหายต่อวิญญาณฟังดูรุนแรงถึงชีวิตมาก แล้วทำไมทางสถาบันถึงปล่อยให้ทำแบบนั้นได้ล่ะ?” ลีโอถามลีออนเพื่อดึงเขากลับมาจากอาการตกใจ ลีออนถอนหายใจยาวก่อนจะตอบ “อะไรก็ตามที่สามารถรักษาให้หายได้ ทางสถาบันจะอนุญาตหมดนั่นแหละ รวมถึงความเสียหายต่อวิญญาณด้วย และตระกูลไบเรลใช่ไหมล่ะ? การโจมตีของพวกเขามันส่งผลต่อวิญญาณแค่ชั่วคราวเท่านั้น เพราะฉะนั้น อย่าได้คาดหวังการดำเนินการใดๆ จากสถาบันเลย” น้ำเสียงของเขาลดต่ำลงเล็กน้อย “ผมได้ยินมาว่ามีนักเรียนอีกหลายคนเลยที่ถูกไอ้หมอนั่นอัดด้วยวิธีเดียวกันนี้ คล้ายกับเด็กสาวคนนี้เป๊ะ” คิ้วของลีโอเลิกขึ้น “งั้นนายจะบอกฉันว่ามีนักเรียนอีกตั้งมากมายที่จะต้องใช้ชีวิตอยู่กับแผลเป็นไปตลอดชีวิตงั้นเหรอ?” “ก็น่าจะเป็นแบบนั้น” ลีออนตอบพร้อมยักไหล่เบาๆ “เว้นแต่พวกเขาจะใช้สมบัติระดับสูงที่มีสรรพคุณด้านความงามเพื่อรักษามัน และนั่นอาจเป็นกรณีของเด็กสาวคนนี้ด้วย หากการที่นายมาอยู่ที่นี่ไม่ใช่แค่เพราะโชคช่วย” ลีโอหันมายักไหล่ตอบโดยไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย “ถ้าฉันบอกว่าฉันมีวิธี ก็แปลว่าฉันมีวิธี” ลิลลี่ไม่เข้าใจในทันทีว่าลีโอหมายความว่าอย่างไร แต่หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เธอก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ เขาต้องหมายถึงกลีบดอกไม้ที่อุดมไปด้วยพลังชีวิตแปลกๆ ที่เขาป้อนให้เธอกินไปแล้ว 3 กลีบนั่นแน่ เขามีกลีบดอกไม้พวกนั้นอยู่กี่กลีบกันนะ? เธอสงสัย ฉันกินไป 3 วันนั้น ลีโอและอาจารย์เจมส์กินไปคนละ 1 กลีบ และมิโฮะก็กินไปอีก 1 กลีบ... รวมทั้งหมดเป็น 8 กลีบแล้ว ความคิดของเธอเริ่มสับสน ดอกไม้หนึ่งดอกไม่ได้มีแค่ห้ากลีบหรอกเหรอ? ด้วยความสับสน ลิลลี่จึงเลิกคิดเรื่องนี้ไป ลีโอสร้างปาฏิหาริย์ครั้งแล้วครั้งเล่า ซึ่งนี่ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไร ตราบใดที่เขาไม่ตกอยู่ในอันตราย เธอก็จะไม่ซักไซ้ให้มากความ และการที่มีกลีบดอกไม้พวกนั้นเพิ่มก็มีแต่ผลดี เธอรวบรวมสมาธิอีกครั้งแล้วหันไปสนใจมิโฮะ นั่นคือตอนที่เธอสังเกตเห็นว่ามิโฮะกำลังกอดแขนของลีออนเอาไว้แน่น ไม่ใช่แค่ฝ่ามือที่เขาเสนอให้ในตอนแรก เนื่องจากเธอหมดสติไปและลีออนคอยส่งออร่าเข้าไปให้เธออยู่ตลอด ทำให้เธอรู้สึกดีและเผลอกอดแขนนั้นเอาไว้โดยไม่รู้ตัว ลิลลี่จ้องเขม็งไปที่ลีออนด้วยสายตาคมกริบ เขาไอเบาๆ แล้วรีบเบนสายตาไปทางอื่น ทำเป็นก้มมองเนินดินที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าของพวกเขา เมื่อพวกเขาลงจอด บร็อกก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงในความหนาแน่นของมานาโดยรอบ พวกเขาไม่ได้อยู่ใกล้ใจกลาง แต่ลงจอดที่ขอบเขตพื้นที่ที่ลิลลี่และลีโอสร้างเพิงพักเอาไว้เมื่อวานนี้ ถึงกระนั้น มานาก็ยังคงหนาแน่นและหนักอึ้ง ซึ่งถูกทำให้เข้มข้นขึ้นด้วย 'บลูลีฟ' สมบัติระดับเขียวขั้นกลางที่ลีโอได้มาจากการขู่กรรโชกชับ บร็อกถูกส่งตัวกลับไปทันที แม้จะมีสัญญาไม่เปิดเผยข้อมูลอยู่ แต่ลีโอก็ไม่ต้องการเปิดเผยอะไรมากเกินไป ส่วนลีออนนั้นรู้อะไรหลายๆ อย่างอยู่แล้ว และเขาก็ไม่ได้ดูเหมือนจะเป็นคนเลวร้ายอะไร หลังจากบร็อกบินจากไปแล้ว ลีออนจึงเอ่ยปากพูดขึ้น “นั่นคือด้านหลังของเจ้าโคลอสซัสตัวนั้นใช่ไหม?” เขาจ้องมองไปที่พื้นใต้ฝ่าเท้า “นายสร้างเขตแดนของนายบนหลังของมันเนี่ยนะ? เอาจริงดิ?” ลีโอยิ้มกว้างโดยไม่ตอบอะไร เขาเนรมิตเพิงพักขนาดกลางขึ้นมาให้ใหญ่พอที่จะจุพวกเขาทั้งสี่คนได้ จากนั้นก็ทำให้ 'นีรี' เร่งการเติบโตของหญ้านุ่มๆ บนพื้น ลีโอไม่ได้ตอบอะไร เขายังคงเงียบขณะทำการปรับแต่งขั้นสุดท้าย เสริมความแข็งแกร่งให้เพิงพักและปรับโครงสร้างให้มั่นคง “เอาล่ะ” ลีโอพูดในที่สุดพร้อมปรบมือเบาๆ “เสร็จเรียบร้อย มาเริ่มรักษาเธอกันเถอะ แต่ก่อนหน้านั้น...” เขาหันไปหาลีออน “วิญญาณของนายก็ได้รับความเสียหายเหมือนกันใช่ไหม?” คำพูดนั้นกระทบเข้าที่ลีออนราวกับสายฟ้าฟาด สัญชาตญาณทำให้เขาขยับมือข้างที่ว่างอยู่ เหมือนเตรียมที่จะอัญเชิญสัตว์อสูรของเขาออกมา “เดี๋ยวๆ ใจเย็น” ลีโอรีบพูดพลางยกมือขึ้น “ฉันไม่ได้จะทำร้ายนาย ฉันแค่ถามเฉยๆ” ลีออนหรี่ตาลง “นายรู้ได้ยังไง?” ลีโอสบสายตาเขานิ่ง “ถามจริง? รู้ได้ยังไงงั้นเหรอ?” เขาชี้ไปที่แขนที่พันผ้าพันแผลของลีออน “นายบอกเองนี่ว่าเวลาที่วิญญาณของคนเราได้รับความเสียหาย สิ่งแรกที่จะเกิดขึ้นคือการรักษาตัวที่ช้าลง” “แผลที่ฉันทำกับนายเมื่อวานนี้ยังไม่ตกสะเก็ดเลยด้วยซ้ำ” ลีโอพูดต่อ “นั่นยังไม่รวมถึงทักษะในการห้ามเลือดและบรรเทาความเจ็บปวดโดยไม่ใช้เวทมนตร์ของนายนะ มีแค่คนที่พึ่งพาการรักษาแบบดั้งเดิมเท่านั้นแหละที่ต้องมาฝึกทักษะพวกนี้” “แถมยังมีแผลเป็นเหลืออยู่ตามตัวนายอีก?” ลีโอเสริม “นั่นเป็นหลักฐานชัดเจนเลยว่านายไม่สามารถรักษาตัวเองให้หายสนิทได้” ลีออนถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก “ฉันนึกว่านายจะเป็น... ช่างเถอะ” เขาส่ายหัว “ใช่ นายจะพูดแบบนั้นก็ได้ ในแง่หนึ่งวิญญาณของฉันได้รับความเสียหาย แล้วมันทำไมล่ะ?” ลีโอยิ้มบางๆ “ไม่มีอะไร ฉันแค่อยากให้นายคอยสังเกตสิ่งที่ฉันกำลังจะทำและตัดสินใจด้วยตัวเอง” น้ำเสียงของเขาเข้มขึ้นเล็กน้อย “บอกไว้ก่อนนะว่าฉันยังคงมองหาผู้ใต้บังคับบัญชาที่มีความสามารถมาช่วยจัดการเขตแดนของฉันอยู่ ลำพังแค่ฉันกับลิลลี่คงไม่พอ มันต้องมีบางเวลาที่เราทั้งคู่ไม่อยู่แน่ๆ” ดวงตาของลิลลี่กระตุกขณะฟังบทสนทนาของพวกเขา ทั้งสองคนตระหนักได้ทันทีว่าพวกเขาจะซวยหนักแน่หากการรักษาของมิโฮะล่าช้าไปกว่านี้ เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผากของลีโอขณะที่เขารีบพูดขึ้น “โอ้... จริงด้วย ฉันเตรียมการทุกอย่างเสร็จแล้ว มาเริ่มกันเถอะ” ลีออนพยักหน้าตอบอย่างรวดเร็ว พร้อมกับหวังในใจว่าลีโอจะไม่ล้มเหลว ลีโอโบกมือ ดอกไม้ที่มีแสงสีทองนวลผุดขึ้นมาบนฝ่ามือของเขา กลีบดอกแต่ละกลีบยาวเท่ากับแขน และกลิ่นหอมอ่อนๆ ก็กระจายไปทั่วอากาศ เป็นกลิ่นที่ดูเหมือนจะช่วยปลอบประโลมวิญญาณได้จริงๆ ลีออนเบิกตากว้าง ดอกไม้นั้นแผ่รังสีของสมบัติระดับส้มอย่างชัดเจน แม้จะยังไม่ได้สัมผัส เขาก็รู้สึกได้ว่าเพียงแค่กลีบเดียวก็สามารถเปลี่ยนชีวิตของเขาได้ทั้งชีวิต ลีโอเด็ดกลีบหนึ่งออกมาจากก้านแล้วทำให้ดอกที่เหลือหายไป เขาหยิบกลีบดอกไม้นั้นส่งให้ลิลลี่ ลิลลี่รับมาแล้วขยับเข้าไปใกล้ เธอค่อยๆ แยกริมฝีปากของมิโฮะออก ทันทีที่กลีบดอกไม้เข้าใกล้ปากของเธอ มันก็ละลายกลายเป็นแสงสีทองนุ่มนวลไหลเข้าสู่ร่างกายของมิโฮะ ขณะที่พลังงานกระจายออกไป บาดแผลของมิโฮะก็เริ่มสมานตัว แผลฉกรรจ์บนใบหน้าของเธอหายไปจนหมดสิ้น ไม่เหลือแม้แต่รอยแผลเป็นจางๆ แม้แต่ลีออนยังรู้สึกได้ถึงไออุ่นที่พุ่งผ่านแขนข้างที่มิโฮะกำลังกอดอยู่ มันช่วยปลอบประโลมอาการบาดเจ็บของเขาให้บรรเทาลงได้บ้าง ลีออนทำได้เพียงจ้องมอง ตาค้างไม่กะพริบ ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าทำไมลีโอถึงยืนกรานที่จะกลับมาที่เขตแดนเพื่อใช้สมบัติชิ้นนี้ นี่ไม่ใช่อาร์ติแฟกต์ธรรมดา แต่มันคือของล้ำค่าที่ไม่อาจประเมินราคาได้ “งดงามเหลือเกิน...” ลีออนพึมพำ “ร้อยเท่า... ไม่สิ มันเกินกว่าที่จะประเมินค่าได้...” เขามองดูร่างกายของมิโฮะขณะที่ผลของสมบัติยังคงทำงานอยู่ หากคนนอกมองเข้ามาก็อาจคิดว่าเขากำลังชื่นชมเธอมากกว่าที่จะดูผลของสมบัติ ลีโอยิ้มกว้างอย่างคนโง่เขลาเมื่อเห็นภาพนั้น ในขณะที่สายตาของลิลลี่เริ่มมืดครึ้มอย่างน่าอันตราย “ไอ้คนลามก... ออกห่างจากเธอเดี๋ยวนี้...” ลิลลี่หยุดคำพูดของเธอลงกะทันหัน เปลือกตาของมิโฮะสั่นไหว เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เธอเห็นคือลิลลี่ที่กำลังมองลงมาหาเธอด้วยความกังวลอย่างปิดไม่มิด จากนั้นก็เป็นลีโอที่กำลังหัวเราะคิกคักกับตัวเอง สุดท้ายสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นสีหน้าอันแข็งทื่อและไร้ความรู้สึกของลีออน รวมถึงมือของเธอเองที่ยังคงกอดแขนเขาไว้แนบอกราวกับเป็นทุ่นช่วยชีวิต ก่อนที่เธอจะได้สติเต็มที่ สีหน้าของเธอก็ซีดเผือดและความตื่นตระหนกก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที