บทที่ 222: จากที่นี่... สู่ความสิ้นหวัง “อั่ก!” นอร์ดกุมข้อมือตัวเองแน่นด้วยความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่ว พร้อมกับอาการสั่นสะท้านที่วิ่งขึ้นมาตามแขนจนน่าสะอิดสะเอียน เขารู้สึกได้ทันทีว่ากระดูกบางส่วนแตกหักไปแล้ว และทั้งหมดนั่นเกิดจากการตวัดเถาวัลย์เพียงเส้นเดียว แล้วเขาก็ได้ยินเสียงนั้น น้ำเสียงหวานใสที่เยือกเย็นจนทำให้เขารู้สึกขนลุกซู่ไปถึงกระดูกสันหลัง “นี่คือมีดสั้นเล่มเดียวกับที่แกใช้ทำร้ายมิโฮใช่ไหม?” ก่อนที่เขาจะทันได้หันกลับไป โกลุค อสูรรับใช้ของเขาก็พุ่งตัวออกไปตามสัญชาตญาณ มันเหวี่ยงหมัดมหึมาเข้าใส่ลิลลี่ตรงๆ แต่ทว่า— ฉับ! ลิลลี่เพียงแค่ยกฝ่ามือขึ้นเบาๆ ใบมีดลมที่อัดแน่นก็ฉีกกระชากผ่านร่างของโกลุคไปในทันที อากาศหวีดร้องด้วยความรุนแรง และก่อนที่ใบมีดจะผ่าร่างอสูรออกเป็นสองซีก โกลุคก็เลือนหายไปในแสงสว่างวาบ—มันถูกส่งตัวกลับไปโดยสร้อยข้อมือช่วยชีวิต ลิลลี่สังเกตเห็นรายละเอียดนั้นได้โดยสัญชาตญาณ อสูรสามารถรอดพ้นจากความตายได้แม้จะถูกโจมตีในนัดเดียว ความตระหนักข้อนั้นทำให้เธอรู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย ถ้าหากมิโฮตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตจริงๆ อย่างน้อยเธอก็คงจะรอดมาได้ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอจะให้อภัยนอร์ด เธอก้าวเท้าเข้าไปใกล้ นอร์ดเฝ้ามองเธอที่กำลังเดินเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด ขาสั่นพับราวกับจะหมดแรงล้มลงได้ทุกเมื่อ ลิลลี่ก้าวหนึ่งก้าว เขาก็ถอยหนีไปหนึ่งก้าว สายตาที่ไร้อารมณ์ของเธอทำให้หนังศีรษะของเขาชาหนึบ ความหวาดกลัวจากสัญชาตญาณดิบกำลังคืบคลานขึ้นมาตามสันหลัง เธอโน้มตัวลงอย่างสง่างามแล้วหยิบมีดสั้นเล่มนั้นขึ้นมา ในวินาทีนั้นเอง อสูรตัวเล็กอีกตัวของนอร์ดก็พุ่งเข้าใส่ลิลลี่ แต่ก่อนที่มันจะถึงตัวเธอ เถาวัลย์หนาก็พุ่งทะลุขึ้นมาจากพื้นดิน มันรัดร่างของอสูรตัวนั้นแล้วยกขึ้นไปสูงลิ่วกลางอากาศ ดวงตาของนอร์ดเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวเมื่อสัมผัสได้ถึงความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา อสูรตัวนั้นไม่มีสร้อยข้อมือช่วยชีวิต เขาพยายามจะยกเลิกการอัญเชิญมันทันที “เดี๋ย—” กร๊อบ! ตูม! อสูรตัวนั้นส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงก่อนที่เถาวัลย์จะรัดแน่นอย่างไม่ปรานี ร่างกายที่เป็นหินของมันแตกกระจาย เศษซากฝนลงมาพร้อมกับแกนกลางและคริสตัลมานาที่กลิ้งหลุนๆ ไปกับพื้นอย่างไร้วิญญาณ “อั่ก—!” นอร์ดได้รับผลกระทบย้อนกลับอย่างรุนแรง เขากุมหน้าท้องในขณะที่เลือดพุ่งขึ้นมาเต็มปาก ก่อนจะล้มฟุบลงไปกองกับพื้น ลิลลี่ถือมีดสั้นไว้หลวมๆ แล้วก้าวเข้าไปหยุดอยู่ห่างจากเขาเพียงช่วงแขน เธอคว้าเส้นผมของนอร์ดแล้วกระชากหัวเขาขึ้นมาจนสายตาของทั้งคู่ประสานกัน “ชอบจริงๆ เวลาที่คนเดินเข้ามาหาฉันถึงที่แบบนี้” ลิลลี่กล่าวด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “ช่วยประหยัดแรงฉันไปได้เยอะเลย” ผลกระทบย้อนกลับทำให้นอร์ดน้ำลายฟูมปาก มันไหลอาบเสื้อของเขา แต่เมื่อลิลลี่บังคับให้เขาสบตา ความเป็นจริงของสถานการณ์ก็ถาโถมเข้าใส่เขา อย่างไรก็ตาม ทัศนคติเหยียดเพศที่ฝังรากลึกมาตั้งแต่เด็กทำให้เขายังไม่อยากยอมจำนนโดยง่าย “ปล่อยกูนะ อี...” ฉับ! ลิลลี่ลากใบมีดผ่านใบหน้าของเขา—เป็นรอยเดียวกับที่เขาทำไว้กับมิโฮไม่มีผิดเพี้ยน “อ๊ากกกกกกก!!” เสียงกรีดร้องของนอร์ดแผดก้องไปทั่วอากาศ ทั้งดิบเถื่อนและสิ้นหวัง—แต่นั่นเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น ฉับ! ฉับ! ฉับ! ลิลลี่ลงมือต่อโดยไม่ลังเล เธอฝากรอยแผลไว้ทุกจุดที่เขาเคยกรีดมิโฮ ตั้งแต่ที่นี่ไปจนถึงที่นั่นและจุดอื่นๆ เสียงของเนื้อที่ถูกฉีกขาดผสมปนเปไปกับเสียงเลือดที่หยดกระทบพื้นดังจ๋อมแจ๋ม ทั่วทั้งบริเวณก้องกังวานไปด้วยเสียงกรีดร้องของนอร์ด ในตอนแรกเขายังคงพ่นคำด่าทอใส่ลิลลี่ด้วยความเจ็บปวดสุดขีด แต่ไม่นานนัก เสียงของเขาก็เริ่มแตกพร่า “ผะ-ผมขอโทษ! อ๊ากกก! ไม่! ได้โปรด!!!! อ๊ากกกก!” “ผมผิดไปแล้ว!!!!! ม่ายยยยยย!” ในที่สุด เสียงของเขาก็แผ่วลงและร่างกายก็ไร้แรงขัดขืน เขาเสียเลือดมากเกินไปแล้ว “เลือดหมดตัวแล้วเหรอ?” ลิลลี่พึมพำพลางเอียงคอ “อืม... ในเมื่อพลังรักษาของฉันมันใช้กับแกไม่ได้” เถาวัลย์หนาๆ พันรอบบาดแผลของเขาและรัดแน่นเพื่อปิดปากแผลเอาไว้ เลือดหยุดไหล—แต่ความเจ็บปวดกลับทวีคูณ นอร์ดรู้สึกราวกับว่าทุกรูขุมขนบนร่างกายถูกรัดด้วยเชือกเหล็กที่ดึงจนตึงเกินกว่าจะรับไหว ความทรมานนี้มันเกินกว่าจะบรรยาย ถึงกระนั้น ลิลลี่ยังไม่จบแค่นั้น เธอป้อนเชอร์รี่ที่ยังอุ่นไปด้วยเลือดสดๆ ใส่ปากเขา บดขยี้มันและบังคับให้เขากลืนลงไป การไหลเวียนเลือดของเขาดีขึ้น ทำให้เขายังคงมีสติและรับรู้ถึงความเจ็บปวดได้ชัดเจน เถาวัลย์หลายเส้นงอกขึ้นมาจากพื้นและรัดขาของเขาไว้แน่น พวกมันลากร่างที่แตกสลายของเขาไปตามพื้นดินมุ่งหน้าสู่ห้องลับที่ฮาวล์ขุดไว้ตามคำสั่งของลิลลี่—ห้องที่ซ่อนอยู่ใต้เนินที่ราบสูงนั่นเอง ลีโอเหลือบมองไปทางลิลลี่แวบหนึ่ง เขาเห็นเธอที่ชุ่มไปด้วยเลือด—และร่างที่ถูกทำให้เละเทะไม่ต่างกันกำลังถูกลากไปราวกับปศุสัตว์ที่จะถูกส่งเข้าโรงเชือด เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว เขาหันกลับมาและทำงานของเขาต่อไปอย่างเงียบๆ “อืม... ถ้าฉันเน้นสร้างโกเลมเพียงตัวเดียวอย่างเจาะจง” ลีโอพึมพำ “ด้วยต้นทุนที่ลดจำนวนลง ฉันจะสามารถสร้างโกเลมเกรดที่สูงขึ้นได้...” เขามองดูโกเลมตัวใหม่ที่อยู่ตรงหน้า โครงสร้างของมันหนาแน่นและประณีตขึ้น เขาจงใจเบี่ยงเบนความคิดออกจากสิ่งที่เกิดขึ้นเบื้องหลัง ร็อคโกเลม (2 ดาว ระดับต่ำ) – สิ่งประดิษฐ์เวทมนตร์ โดยปกติแล้ว โกเลมระดับ 1 ดาว ระดับสูง สามารถสร้างได้ครั้งละ 20 ตัวโดยเขากับฮาวล์ร่วมมือกัน แต่เมื่อสร้างโกเลม 2 ดาว ระดับต่ำ จำนวนสูงสุดที่ทำได้กลับเหลือเพียงแค่ 4 ตัวเท่านั้น เขาตรวจสอบความชำนาญ [สร้างโกเลม] – 1% พื้นฐาน → 12% พื้นฐาน “เอาล่ะ ฮาวล์” ลีโอพูดอย่างใจเย็น “ต่อจากนี้ไป จงใช้เวลาว่างเพิ่มความชำนาญให้กับทักษะ [สร้างโกเลม] ให้มากที่สุด ฉันอยากให้โกเลมพวกนี้อยู่ในระดับที่สูงที่สุดเท่าที่นายจะทำได้ ถ้าเป็นไปได้ ให้ผนึกฮาร์ทสโตนเข้าไปด้วยเพื่อที่พวกมันจะได้ไม่ต้องสูบมานาของเรา” ฮาวล์ตอบรับด้วยเจตจำนงที่แน่วแน่ ในปัจจุบัน การหล่อเลี้ยงโกเลม 1 ดาว ระดับสูง 20 ตัว แม้จะเป็นเวลาเพียงสั้นๆ แค่ 10 นาที ก่อนที่พวกมันจะพังทลายลง ก็ต้องใช้มานาสูงถึง 5,000 หน่วย ซึ่งนั่นถือว่าสิ้นเปลืองเกินไปสำหรับสิ่งที่อ่อนแอขนาดนี้ มันเทียบเท่ากับมานาที่ลิลลี่ใช้ในการดูแลวิญญาณที่ไม่มีพันธสัญญาซึ่งเธออัญเชิญออกมาโดยใช้แกนอสูร อีกฟากหนึ่งของสนามรบ ลีออนยังคงนิ่งเฉย เขาให้คำแนะนำแก่มิโฮเป็นครั้งคราวเพื่อปรับปรุงสัญชาตญาณในการต่อสู้ของเธอ เขามองดูโกเลมของลีโอที่กำลังบดขยี้ศัตรู ใครก็ตามที่พยายามจะหนีจะถูกเถาวัลย์ที่มิโฮสร้างขึ้นโดยใช้แกนอสูรของเซดาร์เทรนท์กระชากกลับมา แล้วถูกเผาด้วยแกนอสูรธาตุไฟจนทั้งคนและอสูรหายวับกลับไปที่วิหาร ในเรื่องการใช้เถาวัลย์ มิโฮกับลิลลี่มีความคล้ายคลึงกันมาก ราวกับว่าลิลลี่กำลังส่งอิทธิพลต่อเธออยู่ ลีออนเลิกคิ้วเมื่อตระหนักว่าในทางทฤษฎีแล้ว มิโฮสามารถใช้ธาตุเกือบทุกชนิดได้—ตราบใดที่เธอมีแกนธาตุที่เหมาะสม เขายังรู้สึกตกใจที่เห็นโกเลมมากมายถูกสร้างขึ้นในเวลาเดียวกัน และอีกเรื่องที่ทำให้ตกใจไม่แพ้กันคือการที่ดรูอิดตัวนั้นยอมเชื่อฟังลีโอ สำหรับตัวเขาเอง เขาเคยคิดจะจับตัวดรูอิดแล้วซ้อมจนกว่ามันจะยอมสยบ ซึ่งคิดว่าคงต้องใช้เวลาเกือบสัปดาห์ แต่ลีโอกลับทำได้ภายในวันเดียว เมื่อรวมกับเหตุการณ์หลายวันที่ผ่านมาที่ลีโอพลังเพิ่มขึ้นอย่างบ้าคลั่งจนถึงระดับ 4 ดาว ระดับต่ำ เขาก็เริ่มชินชาและหันมาจดจ่อกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าแทน การต่อสู้ใกล้จะจบลงแล้ว เหลือเพียงผู้ชายไม่กี่คนที่วิ่งหนีไปมาด้วยความตื่นตระหนกไร้ทิศทาง มิโฮหันไปทางลีโอด้วยความตื่นเต้น “พี่ลีออนคะ ฝีมือของฉันเป็นยังไงบ้าง?” เธอถามด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อ เห็นได้ชัดว่ากำลังรอคำชมจากเขา ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มิโฮเริ่มเรียกเขาว่า “พี่” และลีออนก็ไม่ได้รู้สึกรังเกียจอะไรเลย เขากำลังจะพยักหน้าตอบ— ตอนนั้นเองเขาก็เห็นชายคนหนึ่งในระยะไกลยกมือขึ้นเล็งไปทางมิโฮ “ระวัง!”