Chapter 222
198 / 254
7 min read
Chapter 222: To To And Beyond
Published Mar 13, 2026, 02:49 PM
บทที่ 222: จากที่นี่... สู่ความสิ้นหวัง
“อั่ก!”
นอร์ดกุมข้อมือตัวเองแน่นด้วยความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่ว พร้อมกับอาการสั่นสะท้านที่วิ่งขึ้นมาตามแขนจนน่าสะอิดสะเอียน เขารู้สึกได้ทันทีว่ากระดูกบางส่วนแตกหักไปแล้ว และทั้งหมดนั่นเกิดจากการตวัดเถาวัลย์เพียงเส้นเดียว
แล้วเขาก็ได้ยินเสียงนั้น
น้ำเสียงหวานใสที่เยือกเย็นจนทำให้เขารู้สึกขนลุกซู่ไปถึงกระดูกสันหลัง
“นี่คือมีดสั้นเล่มเดียวกับที่แกใช้ทำร้ายมิโฮใช่ไหม?”
ก่อนที่เขาจะทันได้หันกลับไป โกลุค อสูรรับใช้ของเขาก็พุ่งตัวออกไปตามสัญชาตญาณ มันเหวี่ยงหมัดมหึมาเข้าใส่ลิลลี่ตรงๆ แต่ทว่า—
ฉับ!
ลิลลี่เพียงแค่ยกฝ่ามือขึ้นเบาๆ ใบมีดลมที่อัดแน่นก็ฉีกกระชากผ่านร่างของโกลุคไปในทันที อากาศหวีดร้องด้วยความรุนแรง และก่อนที่ใบมีดจะผ่าร่างอสูรออกเป็นสองซีก โกลุคก็เลือนหายไปในแสงสว่างวาบ—มันถูกส่งตัวกลับไปโดยสร้อยข้อมือช่วยชีวิต
ลิลลี่สังเกตเห็นรายละเอียดนั้นได้โดยสัญชาตญาณ อสูรสามารถรอดพ้นจากความตายได้แม้จะถูกโจมตีในนัดเดียว ความตระหนักข้อนั้นทำให้เธอรู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย ถ้าหากมิโฮตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตจริงๆ อย่างน้อยเธอก็คงจะรอดมาได้
แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอจะให้อภัยนอร์ด
เธอก้าวเท้าเข้าไปใกล้
นอร์ดเฝ้ามองเธอที่กำลังเดินเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด ขาสั่นพับราวกับจะหมดแรงล้มลงได้ทุกเมื่อ ลิลลี่ก้าวหนึ่งก้าว เขาก็ถอยหนีไปหนึ่งก้าว สายตาที่ไร้อารมณ์ของเธอทำให้หนังศีรษะของเขาชาหนึบ ความหวาดกลัวจากสัญชาตญาณดิบกำลังคืบคลานขึ้นมาตามสันหลัง
เธอโน้มตัวลงอย่างสง่างามแล้วหยิบมีดสั้นเล่มนั้นขึ้นมา
ในวินาทีนั้นเอง อสูรตัวเล็กอีกตัวของนอร์ดก็พุ่งเข้าใส่ลิลลี่ แต่ก่อนที่มันจะถึงตัวเธอ เถาวัลย์หนาก็พุ่งทะลุขึ้นมาจากพื้นดิน มันรัดร่างของอสูรตัวนั้นแล้วยกขึ้นไปสูงลิ่วกลางอากาศ
ดวงตาของนอร์ดเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวเมื่อสัมผัสได้ถึงความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา
อสูรตัวนั้นไม่มีสร้อยข้อมือช่วยชีวิต
เขาพยายามจะยกเลิกการอัญเชิญมันทันที
“เดี๋ย—”
กร๊อบ! ตูม!
อสูรตัวนั้นส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงก่อนที่เถาวัลย์จะรัดแน่นอย่างไม่ปรานี ร่างกายที่เป็นหินของมันแตกกระจาย เศษซากฝนลงมาพร้อมกับแกนกลางและคริสตัลมานาที่กลิ้งหลุนๆ ไปกับพื้นอย่างไร้วิญญาณ
“อั่ก—!”
นอร์ดได้รับผลกระทบย้อนกลับอย่างรุนแรง เขากุมหน้าท้องในขณะที่เลือดพุ่งขึ้นมาเต็มปาก ก่อนจะล้มฟุบลงไปกองกับพื้น
ลิลลี่ถือมีดสั้นไว้หลวมๆ แล้วก้าวเข้าไปหยุดอยู่ห่างจากเขาเพียงช่วงแขน
เธอคว้าเส้นผมของนอร์ดแล้วกระชากหัวเขาขึ้นมาจนสายตาของทั้งคู่ประสานกัน
“ชอบจริงๆ เวลาที่คนเดินเข้ามาหาฉันถึงที่แบบนี้” ลิลลี่กล่าวด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “ช่วยประหยัดแรงฉันไปได้เยอะเลย”
ผลกระทบย้อนกลับทำให้นอร์ดน้ำลายฟูมปาก มันไหลอาบเสื้อของเขา แต่เมื่อลิลลี่บังคับให้เขาสบตา ความเป็นจริงของสถานการณ์ก็ถาโถมเข้าใส่เขา อย่างไรก็ตาม ทัศนคติเหยียดเพศที่ฝังรากลึกมาตั้งแต่เด็กทำให้เขายังไม่อยากยอมจำนนโดยง่าย
“ปล่อยกูนะ อี...”
ฉับ!
ลิลลี่ลากใบมีดผ่านใบหน้าของเขา—เป็นรอยเดียวกับที่เขาทำไว้กับมิโฮไม่มีผิดเพี้ยน
“อ๊ากกกกกกก!!”
เสียงกรีดร้องของนอร์ดแผดก้องไปทั่วอากาศ ทั้งดิบเถื่อนและสิ้นหวัง—แต่นั่นเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น
ฉับ! ฉับ! ฉับ!
ลิลลี่ลงมือต่อโดยไม่ลังเล เธอฝากรอยแผลไว้ทุกจุดที่เขาเคยกรีดมิโฮ ตั้งแต่ที่นี่ไปจนถึงที่นั่นและจุดอื่นๆ เสียงของเนื้อที่ถูกฉีกขาดผสมปนเปไปกับเสียงเลือดที่หยดกระทบพื้นดังจ๋อมแจ๋ม
ทั่วทั้งบริเวณก้องกังวานไปด้วยเสียงกรีดร้องของนอร์ด ในตอนแรกเขายังคงพ่นคำด่าทอใส่ลิลลี่ด้วยความเจ็บปวดสุดขีด แต่ไม่นานนัก เสียงของเขาก็เริ่มแตกพร่า
“ผะ-ผมขอโทษ! อ๊ากกก! ไม่! ได้โปรด!!!! อ๊ากกกก!”
“ผมผิดไปแล้ว!!!!! ม่ายยยยยย!”
ในที่สุด เสียงของเขาก็แผ่วลงและร่างกายก็ไร้แรงขัดขืน เขาเสียเลือดมากเกินไปแล้ว
“เลือดหมดตัวแล้วเหรอ?” ลิลลี่พึมพำพลางเอียงคอ “อืม... ในเมื่อพลังรักษาของฉันมันใช้กับแกไม่ได้”
เถาวัลย์หนาๆ พันรอบบาดแผลของเขาและรัดแน่นเพื่อปิดปากแผลเอาไว้ เลือดหยุดไหล—แต่ความเจ็บปวดกลับทวีคูณ นอร์ดรู้สึกราวกับว่าทุกรูขุมขนบนร่างกายถูกรัดด้วยเชือกเหล็กที่ดึงจนตึงเกินกว่าจะรับไหว ความทรมานนี้มันเกินกว่าจะบรรยาย
ถึงกระนั้น ลิลลี่ยังไม่จบแค่นั้น
เธอป้อนเชอร์รี่ที่ยังอุ่นไปด้วยเลือดสดๆ ใส่ปากเขา บดขยี้มันและบังคับให้เขากลืนลงไป การไหลเวียนเลือดของเขาดีขึ้น ทำให้เขายังคงมีสติและรับรู้ถึงความเจ็บปวดได้ชัดเจน
เถาวัลย์หลายเส้นงอกขึ้นมาจากพื้นและรัดขาของเขาไว้แน่น พวกมันลากร่างที่แตกสลายของเขาไปตามพื้นดินมุ่งหน้าสู่ห้องลับที่ฮาวล์ขุดไว้ตามคำสั่งของลิลลี่—ห้องที่ซ่อนอยู่ใต้เนินที่ราบสูงนั่นเอง
ลีโอเหลือบมองไปทางลิลลี่แวบหนึ่ง
เขาเห็นเธอที่ชุ่มไปด้วยเลือด—และร่างที่ถูกทำให้เละเทะไม่ต่างกันกำลังถูกลากไปราวกับปศุสัตว์ที่จะถูกส่งเข้าโรงเชือด
เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว
เขาหันกลับมาและทำงานของเขาต่อไปอย่างเงียบๆ
“อืม... ถ้าฉันเน้นสร้างโกเลมเพียงตัวเดียวอย่างเจาะจง” ลีโอพึมพำ “ด้วยต้นทุนที่ลดจำนวนลง ฉันจะสามารถสร้างโกเลมเกรดที่สูงขึ้นได้...”
เขามองดูโกเลมตัวใหม่ที่อยู่ตรงหน้า โครงสร้างของมันหนาแน่นและประณีตขึ้น เขาจงใจเบี่ยงเบนความคิดออกจากสิ่งที่เกิดขึ้นเบื้องหลัง
ร็อคโกเลม (2 ดาว ระดับต่ำ) – สิ่งประดิษฐ์เวทมนตร์
โดยปกติแล้ว โกเลมระดับ 1 ดาว ระดับสูง สามารถสร้างได้ครั้งละ 20 ตัวโดยเขากับฮาวล์ร่วมมือกัน แต่เมื่อสร้างโกเลม 2 ดาว ระดับต่ำ จำนวนสูงสุดที่ทำได้กลับเหลือเพียงแค่ 4 ตัวเท่านั้น
เขาตรวจสอบความชำนาญ
[สร้างโกเลม] – 1% พื้นฐาน → 12% พื้นฐาน
“เอาล่ะ ฮาวล์” ลีโอพูดอย่างใจเย็น
“ต่อจากนี้ไป จงใช้เวลาว่างเพิ่มความชำนาญให้กับทักษะ [สร้างโกเลม] ให้มากที่สุด ฉันอยากให้โกเลมพวกนี้อยู่ในระดับที่สูงที่สุดเท่าที่นายจะทำได้ ถ้าเป็นไปได้ ให้ผนึกฮาร์ทสโตนเข้าไปด้วยเพื่อที่พวกมันจะได้ไม่ต้องสูบมานาของเรา”
ฮาวล์ตอบรับด้วยเจตจำนงที่แน่วแน่
ในปัจจุบัน การหล่อเลี้ยงโกเลม 1 ดาว ระดับสูง 20 ตัว แม้จะเป็นเวลาเพียงสั้นๆ แค่ 10 นาที ก่อนที่พวกมันจะพังทลายลง ก็ต้องใช้มานาสูงถึง 5,000 หน่วย ซึ่งนั่นถือว่าสิ้นเปลืองเกินไปสำหรับสิ่งที่อ่อนแอขนาดนี้ มันเทียบเท่ากับมานาที่ลิลลี่ใช้ในการดูแลวิญญาณที่ไม่มีพันธสัญญาซึ่งเธออัญเชิญออกมาโดยใช้แกนอสูร
อีกฟากหนึ่งของสนามรบ ลีออนยังคงนิ่งเฉย เขาให้คำแนะนำแก่มิโฮเป็นครั้งคราวเพื่อปรับปรุงสัญชาตญาณในการต่อสู้ของเธอ เขามองดูโกเลมของลีโอที่กำลังบดขยี้ศัตรู ใครก็ตามที่พยายามจะหนีจะถูกเถาวัลย์ที่มิโฮสร้างขึ้นโดยใช้แกนอสูรของเซดาร์เทรนท์กระชากกลับมา แล้วถูกเผาด้วยแกนอสูรธาตุไฟจนทั้งคนและอสูรหายวับกลับไปที่วิหาร
ในเรื่องการใช้เถาวัลย์ มิโฮกับลิลลี่มีความคล้ายคลึงกันมาก ราวกับว่าลิลลี่กำลังส่งอิทธิพลต่อเธออยู่
ลีออนเลิกคิ้วเมื่อตระหนักว่าในทางทฤษฎีแล้ว มิโฮสามารถใช้ธาตุเกือบทุกชนิดได้—ตราบใดที่เธอมีแกนธาตุที่เหมาะสม เขายังรู้สึกตกใจที่เห็นโกเลมมากมายถูกสร้างขึ้นในเวลาเดียวกัน และอีกเรื่องที่ทำให้ตกใจไม่แพ้กันคือการที่ดรูอิดตัวนั้นยอมเชื่อฟังลีโอ สำหรับตัวเขาเอง เขาเคยคิดจะจับตัวดรูอิดแล้วซ้อมจนกว่ามันจะยอมสยบ ซึ่งคิดว่าคงต้องใช้เวลาเกือบสัปดาห์ แต่ลีโอกลับทำได้ภายในวันเดียว เมื่อรวมกับเหตุการณ์หลายวันที่ผ่านมาที่ลีโอพลังเพิ่มขึ้นอย่างบ้าคลั่งจนถึงระดับ 4 ดาว ระดับต่ำ เขาก็เริ่มชินชาและหันมาจดจ่อกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าแทน
การต่อสู้ใกล้จะจบลงแล้ว เหลือเพียงผู้ชายไม่กี่คนที่วิ่งหนีไปมาด้วยความตื่นตระหนกไร้ทิศทาง
มิโฮหันไปทางลีโอด้วยความตื่นเต้น
“พี่ลีออนคะ ฝีมือของฉันเป็นยังไงบ้าง?” เธอถามด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อ เห็นได้ชัดว่ากำลังรอคำชมจากเขา
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มิโฮเริ่มเรียกเขาว่า “พี่” และลีออนก็ไม่ได้รู้สึกรังเกียจอะไรเลย
เขากำลังจะพยักหน้าตอบ—
ตอนนั้นเองเขาก็เห็นชายคนหนึ่งในระยะไกลยกมือขึ้นเล็งไปทางมิโฮ
“ระวัง!”
React
Discussion
Comments and community activity load when this section is in view.
Scroll a little further or use the button above to open the discussion panel.