บทที่ 219: ติดกับดัก - 3 ลีออนหันไปหาเขาด้วยความสับสนมึนงง “ข้อตกลงอะไร?” เขาถาม “ฉันไม่ได้บอกสักหน่อยว่าตกลงอะไรไป” ลีโอตอบกลับด้วยสีหน้าที่ดูขบขัน ราวกับว่าคำถามนั้นทำให้เขารู้สึกสนุก “แต่นายไม่ได้พูดเหรอว่ามันจะช่วยนายได้แค่ 5 ปี?” เขากล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “แล้วฉันพูดตอนไหนว่าฉันจะให้นายแค่กลีบเดียว?” ดวงตาของลีออนเบิกกว้าง “นายกำลังจะบอกว่านายยอมทิ้งโอกาสในการเลเวลอัพวิญญาณของตัวเอง... เพียงเพื่อจะมอบกลีบที่เหลือให้นายงั้นเหรอ?” ลีโอจ้องมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “ฮ่าๆๆ! ไม่ๆๆ” เขาโบกมือปฏิเสธ “ฉันพูดตอนไหนว่าฉันเหลือแค่ 4 กลีบ?” ลีออนรู้สึกราวกับตัวเองกำลังห้อยโหนอยู่บนหน้าผาด้วยปลายนิ้ว ลีโอปล่อยให้ความเงียบดำเนินไปนานพอสมควรก่อนจะกล่าวเสริมอย่างเจ้าเล่ห์ “ถ้าฉันนับจำนวนกลีบที่ลิลลี่กินไปแล้ว ป่านนี้มันคงเกิน 5 กลีบไปแล้วล่ะ” ลีออนแข็งค้าง ดอกไม้หนึ่งดอกมีเพียง 5 กลีบเท่านั้น ลีโอเพิ่งบอกว่าใช้ไปมากกว่า 5 กลีบแล้ว—และเพื่อตอกย้ำความจริงนั้น เขาก็หยิบดอกไม้ที่สมบูรณ์ออกมาอย่างไม่เร่งรีบ เขาเด็ดกลีบหนึ่งออกมาแล้วเก็บอีกสี่กลีบที่เหลือไว้อย่างดี ลีออนจ้องมองมือที่ยื่นออกมาของลีโอ สมองของเขาหมุนวนอย่างรวดเร็ว ไอ้บ้านี่มีสมบัติวิญญาณพวกนี้เยอะขนาดไหนกัน? ของแบบนั้นเป็นสิ่งที่คนจะพกติดตัวไปไหนมาไหนได้ง่ายๆ เลยงั้นเหรอ? เขาไม่กลัวว่าจะถูกตามล่า ถูกฆ่า และถูกปล้นเอาไปเหรอไง? แล้วเขาก็ฉุกคิดขึ้นได้ ถ้าหมอนี่ไม่แสดงให้เห็นเอง ฉันก็คงไม่มีทางรู้เลยว่าเขามีของพวกนี้อยู่ ลีออนเงยหน้าขึ้นมองอย่างเฉียบคม “ทำไมนายถึงไว้ใจบอกข้อมูลที่อาจทำให้ตัวเองถึงตายกับฉัน?” ลีโอสบสายตาเขา พร้อมรอยยิ้มจางๆ ที่ดูโหยหาอดีตปรากฏบนใบหน้า “ไม่มีอะไรพิเศษหรอก” เขากล่าวเบาๆ “นายทำให้ฉันนึกถึงคนที่ฉันจะไม่มีวันได้เจออีกแล้ว ฉันแค่อยากให้นายอยู่แถวนี้... เพื่อที่ความทรงจำเหล่านั้นจะได้คงอยู่ต่อไปอีกสักพักก่อนที่มันจะเลือนหายไปจนหมด” ลีออนชะงัก เขารู้สึกได้ทันทีว่าลีโอคงสูญเสียคนสำคัญไป โดยไม่พูดอะไรอีก ลีออนยื่นมือออกไปกุมมือลีโอ “ตกลง” เขาตอบสั้นๆ สีหน้าที่ดูโหยหาของลีโอหายไปในทันที ราวกับว่ามันไม่เคยมีอยู่จริง “เยี่ยม!” เขาพูดอย่างร่าเริง “ถ้าอย่างนั้น สิทธิประโยชน์ของการอยู่ในอาณาเขตของฉันรวมถึงสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยมานาอันเข้มข้น การได้รับผลไม้เวทมนตร์และสมบัติระดับสูงสำหรับเพิ่มค่าสเตตัสอย่างต่อเนื่อง อาหารโฮมเมดแสนอร่อย และสุดท้าย—” เขาจงใจเว้นจังหวะ “—กลีบดอกไม้ฟื้นฟูและเสริมพลังวิญญาณเดือนละหนึ่งกลีบตลอดปีแรก สำหรับนายคนเดียวเท่านั้น” ลีออนสั่นสะท้านไปทั้งตัว หนึ่งกลีบต่อเดือนงั้นเหรอ? เขาคิดว่าลีโอจะให้เขาเดือนละครั้งในทุกๆ ห้าปีเสียอีก ด้วยสิ่งนี้... บางทีฉันอาจจะได้แก้แค้นจริงๆ ก็ได้... ความคิดนั้นแวบเข้ามาในหัวของลีออน แต่เขาก็รีบส่ายหัวทิ้งทันที เขาไม่อาจมั่นใจได้ เพราะลีโอมีความสามารถมากพอที่จะตลบหลังได้ทุกเมื่อ เขารู้ดีว่าชายคนนี้เล่นตุกติกได้แสบแค่ไหน ก่อนที่ลีออนจะได้พูดข้อกังขาใดๆ ออกมา ลีโอก็นำก้านดอกไม้ที่มีกลีบเหลืออยู่สี่กลีบออกมา เด็ดกลีบหนึ่งส่งให้เขา “จ่ายล่วงหน้า” ลีออนตัวแข็งทื่อ ไม่รู้จะตอบสนองต่อความใจป้ำที่ชัดเจนเช่นนี้อย่างไร แต่เขาก็ไม่เสียเวลา เขานั่งลงทันทีและเริ่มดูดซับสมบัติชิ้นนั้น ไม่กี่นาทีต่อมา เขาลืมตาขึ้น หมอกควันที่เคยบดบังแววตาสีทองของเขาลดจางลงไปมาก ดวงตาของเขาสว่างไสวกว่าเดิม—แม้จะยังหลงเหลือรอยขุ่นมัวอยู่บ้าง แต่มันก็ดีกว่าก่อนหน้านี้หลายพันเท่า “เป็นไง?” ลีโอถามพร้อมรอยยิ้ม เขายังคงนั่งอยู่ข้างๆ ลีออนตลอดเวลาเพื่อคอยคุ้มกัน “การรักษาเป็นยังไงบ้าง?” ลีออนก้มมองบาดแผลที่มือ แม้วิญญาณของเขายังไม่ได้รับการฟื้นฟูจนร่างกายกลับมาปกติ แต่บาดแผลเหล่านั้นก็หายดีขึ้นจนเห็นได้ชัด และกระบวนการฟื้นฟูก็ดูเหมือนจะรวดเร็วขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อยด้วย “ดีมาก” ลีออนพูดเรียบๆ “ฉันพร้อมเข้าร่วมแล้ว” ลีโอส่งคำขอเข้าร่วมกลุ่มไปทันที ลีออนกดตกลงและพบว่าตัวเองได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้าหน่วยโดยตรง—เป็นอันดับสามในลำดับขั้น รองจากรองหัวหน้า “จะให้คนที่มีเลเวลระดับสองมาทำงานใช้แรงงานก็คงไม่ได้ใช่ไหมล่ะ?” ลีโอพูดพร้อมรอยยิ้มกวนๆ “เว้นแต่นายจะอยากทำน่ะนะ ดูจากที่นายเป็นคนมาโซคิสม์แบบนั้น ฉันก็คงไม่แปลกใจเท่าไหร่” “ไปตายซะ” ลีออนสวนกลับ “ฉันแค่ยังหายจากอาการบาดเจ็บไม่ดีพอต่างหาก” “ด่าหัวหน้าเลยเหรอ?” ลีโอพูดอย่างเกียจคร้าน “นายอยากให้ชีวิตพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือขนาดนั้นเลยสินะ?” ในฐานะหัวหน้าอาณาเขต ลีโอมีอำนาจเบ็ดเสร็จ เขาอาจสั่งกักบริเวณลีออนไว้ในอาณาเขตอย่างน้อย 12 ชั่วโมงต่อวัน และปรับเงินได้หากพยายามหนีออกไป ซึ่งค่าปรับเหล่านั้นไม่มีเพดานจำกัด การเรียกเก็บเงินหลักล้านไม่ใช่เรื่องแปลก ที่แย่ไปกว่านั้น เมื่อใครสักคนเข้าร่วมอาณาเขตแล้ว พวกเขาจะไม่สามารถออกหรือย้ายไปอาณาเขตอื่นได้เว้นแต่หัวหน้าจะอนุญาตโดยตรง หัวหน้าส่วนใหญ่จะเรียกเก็บเงินจำนวนมหาศาลเพื่อแลกกับการอนุญาตนั้น แม้จะมีเพดานจำกัดสำหรับคนบางระดับ เช่น บุคคลระดับ 2 ดาวขั้นสูงสุดสามารถจ่ายค่าธรรมเนียมสูงสุดได้เพียง 50,000 AC ก็ตาม ในกรณีที่เลวร้ายที่สุด มันก็ไม่ต่างอะไรกับสัญญาค้าทาส อย่างไรก็ตาม ทางสถาบันมีการสำรวจเป็นระยะเพื่อจัดลำดับคะแนนความเจริญ และความเป็นอยู่ของสมาชิกในอาณาเขตเป็นปัจจัยสำคัญ หากพบมนุษย์แม้แต่คนเดียวที่ถูกปฏิบัติราวกับทาส นั่นอาจส่งผลให้ถูกหักคะแนนมหาศาล และหากมีการร้องเรียนแบบไม่เปิดเผยตัวตนต่ออาณาเขต และหลังจากการตรวจสอบพบว่าหัวหน้ามีความผิดจริง ก็อาจนำไปสู่การถูกปรับ ลงโทษ หรือแม้แต่การยุบอาณาเขตทิ้งได้ แต่ถึงอย่างนั้น หัวหน้าก็ยังมีวิธีอื่นๆ อีกมากมายในการเล่นแร่แปรธาตุกับกฎเกณฑ์เพื่อทำให้ชีวิตของสมาชิกตกนรก หนึ่งในนั้นคือระบบภาษี ซึ่งเป็นการกำหนดจำนวน AC ที่สมาชิกต้องบริจาคเข้าบัญชีของหัวหน้าทุกเดือนเพื่อการจัดการอาณาเขต ลีออนมองลีโอด้วยสายตาหงุดหงิดและส่ายหัวก่อนจะเอนตัวพิงลงไปอีกครั้ง จากนั้นจู่ๆ เขาก็นึกถึงคำพูดก่อนหน้านี้ของลีโอขึ้นมาได้ “เดี๋ยว” ลีออนพูด “นายบอกว่ามีอาหารโฮมเมด แล้วใครจะเป็นคนหาข้าวให้ฉันกิน?” ลีโอแสยะยิ้ม “นายคิดจริงๆ เหรอว่าจะอดตายที่นี่ หลังจากไปปั่นหัวสาวใสซื่อคนนั้นขนาดนั้น?” เขาหมายถึงมิโฮะอย่างชัดเจน “อะไรนะ?” ลีออนรีบพูด แสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง “ฉันไปทำตอนไหน?” “นายไม่ได้ซื่อบื้อขนาดนั้นหรอกนะ และฉันก็รู้ดี” ลีโอพูดต่อพร้อมหยอกล้อ “ฉันดูเหมือนคนตาบอดที่ไม่เห็นเลยหรือไงว่ามิโฮะแอบเหล่มองนายหลังจากที่เธอตั้งใจทำซุปให้ และเป็นคนเอามาให้ด้วยตัวเองเพื่อขอบคุณ นายยังย้ำแล้วย้ำอีกจนกินจนอิ่ม แถมตอนนั้นนายก็ทำตัวประหม่าไปหมด พยายามทำตัวแข็งกร้าวใส่เขาอีก?” “คำพูดที่ว่า ’มันเป็นเรื่องธรรมดาที่ฉันจะช่วยสุภาพสตรีที่ตกที่นั่งลำบาก’ น่ะเหรอ? ไร้สาระ ใครเขาคิดจะช่วยคนแปลกหน้าในโลกที่เต็มไปด้วยสัตว์ร้ายแบบนี้กัน?” ลีโอพ่นลมหายใจออกมาอย่างขบขัน