Chapter 2467: Conflict เอเมอรี่ก้าวเข้าไปในลานกว้างของคฤหาสน์เมฆาสีคราม สายตาคมกริบของเขากวาดมองไปที่เหตุการณ์โกลาหลเบื้องหน้าทันที เหล่าองครักษ์ระดับจอมเวทหลายคนนอนระเนระนาดอยู่บนพื้นหิน ชุดคลุมของพวกเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดสีแดงฉานขณะที่พากันไอออกมาเป็นเลือด บรรยากาศรอบข้างสั่นสะท้านด้วยพลังคอสมิกที่ตกค้าง และไอสังหารอันกดดันของมหาจอมเวทผู้ทรงพลังก็แผ่ปกคลุมทั่วคฤหาสน์ราวกับพายุที่กำลังก่อตัว “เวอร์นอน!” เสียงของท่านประมุขสั่นเครือด้วยความโกรธแค้นดังก้องไปทั่วลาน “นี่มันหมายความว่ายังไง? หนี้ที่เจ้าพูดถึงคืออะไรกันแน่!” รอยยิ้มเยาะของเวอร์นอนกว้างขึ้น น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยการถากถาง “ท่านชอว์ ท่านช่างเป็นคนสูงส่งเสียจริง... ถึงได้ลืมเรื่องง่ายๆ แบบนี้ไปได้ ใครๆ ก็รู้ว่าตระกูลเมฆาสีครามกำลังลำบาก ท่านเป็นคนมาหาข้าเพื่อขอความช่วยเหลือเองเมื่อเดือนก่อนไม่ใช่หรือ!” “นั่นมันเรื่องโกหก!” ท่านประมุขตวาดกลับ “ข้าคืนเงินทุกเหรียญที่ยืมมาครบถ้วนแล้ว!” “ใช่...” เวอร์นอนลากเสียงยาว น้ำเสียงของเขาเหมือนน้ำผึ้งอาบยาพิษ “แต่ยังไม่รวมดอกเบี้ย” “ดอกเบี้ย?!” ท่านประมุขเซถอยหลังเล็กน้อย มือกุมหน้าอก “ตระกูลเมฆาสีครามและตระกูลแอมเบอร์เฟลล์สนับสนุนกันมาหลายทศวรรษโดยไม่เคยเรียกร้องดอกเบี้ย! ทำไมต้องเป็นตอนนี้ เวอร์นอน? ทำไมกัน!?” รอยยิ้มของเวอร์นอนเปลี่ยนเป็นแสยะยิ้ม แววตาฉายชัดถึงความประสงค์ร้าย “อย่าทำให้ข้าหัวเราะหน่อยเลย ตาแก่! ธุรกิจก็คือธุรกิจ เจ้าข้ายืม เจ้าก็ต้องจ่ายดอกเบี้ย เรื่องมันง่ายแค่นี้” ร่างกายของท่านประมุขสั่นสะท้านด้วยความโกรธที่ถูกกดเอาไว้ ใบหน้าของเขาซีดเผือดขณะที่อาการป่วยกำเริบ เขาไอออกมาอย่างรุนแรงจนเลือดเปรอะเปื้อนแขนเสื้อ “ท่านพ่อ!” เอลล่าร้องออกมาพร้อมกับรีบวิ่งเข้าไปประคองพ่อของเธอ แววตาคู่สวยเต็มไปด้วยความโกรธแค้นขณะหันไปทางเวอร์นอน “เจ้าคนชั่วช้า! เจ้ากล้าดียังไงถึงทำแบบนี้!” เวอร์นอนหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างชั่วร้าย “โอ้ เอลล่าที่รัก คำพูดรุนแรงจังนะ แต่ถ้าจะให้เรื่องนี้จบลงด้วยดี ก็ยังมีวิธีอยู่...” รอยยิ้มของเขาบิดเบี้ยวไปในทางที่น่ารังเกียจขณะที่จ้องมองหญิงสาว “เจ้าสามารถแต่งงานกับมุลเลอร์ ลูกชายของข้าที่อยู่ตรงนี้ได้ แล้วหนี้ของเจ้าก็จะถือว่า... ถูกยกเลิก” เวอร์นอนหันไปหามุลเลอร์ลูกชายของเขา ซึ่งรีบก้าวออกมาข้างหน้าด้วยความกระตือรือร้น “ว่าไงลูก คิดว่ายังไง? ตกลงไหม?” รอยยิ้มที่น่าขยะแขยงของมุลเลอร์เป็นประกายท่ามกลางแสงแดด ใบหน้าที่ซีดเซียวของเขาแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น “ตกลง... ตกลงครับท่านพ่อ คุณหนูเอลล่าช่างงดงามเหลือเกิน ผมคงยินดีมากที่จะได้ครอบครองเธอ” “เจ้าทำเกินไปแล้ว เวอร์นอน!” ท่านประมุขคำราม เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความเดือดดาล แต่ร่างกายที่อ่อนแอหักหลังเขา อาการไออย่างรุนแรงอีกครั้งเล่นงานหน้าอกจนเลือดกระเด็นลงบนพื้นหินที่สะอาดตาของลานบ้าน เวอร์นอนเงยหน้าหัวเราะร่า “ดูเจ้าสิ! ตาแก่ที่กำลังจะตาย ยังยึดติดอยู่กับความภูมิใจและเกียรติยศอยู่อีก ส่งคฤหาสน์และลูกสาวของเจ้ามาให้ข้า แล้วข้าจะรับรองว่าชื่อของตระกูลเมฆาสีครามจะไม่เลือนหายไปไหน” มุลเลอร์เลียริมฝีปาก สายตาของเขากวาดมองเอลล่าด้วยความหิวกระหายเหมือนสัตว์ป่า “เอลล่า! เรามาแต่งงานกันเดี๋ยวนี้เลยเถอะ! ผมอดใจรอเข้าหอไม่ไหวแล้ว!” หัวหน้าองครักษ์เอลฟ์มืด ผู้เป็นองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์ของเอลล่า ก้าวออกมาข้างหน้า มือของเขาจับอยู่ที่ด้ามดาบอาคม และแววตาของเขาโชติช่วงด้วยความโกรธแค้นเพื่อปกป้อง “เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงพูดกับคุณหนูของข้าเช่นนั้น! ระวังปากของเจ้าไว้ให้ดี!!” รอยยิ้มบนใบหน้าของเวอร์นอนหายไป แทนที่ด้วยหน้ากากของความโกรธเกรี้ยวที่เย็นชา “ฮึ!! ผู้อาวุโสกำลังคุยกัน! เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาพูดด้วย!!? ถ้าเจ้าไม่รู้กฎระเบียบนัก ก็ไปตายซะ!!” ก่อนที่ใครจะทันได้ตั้งตัว เวอร์นอนกำหมัดแน่น พลังคอสมิกปะทุออกจากฝ่ามือ แรงอัดมหาศาลซัดเข้าที่หน้าอกของหัวหน้าองครักษ์เอลฟ์มืดอย่างจัง ส่งร่างของเขากระเด็นไปกระแทกกับเสาหินจนเกิดเสียงแตกร้าวที่น่าสยดสยอง! เลือดไหลซึมจากมุมปากขณะที่เขาพยายามพยุงตัวลุกขึ้น “ไม่!!” เอลล่าตะโกนด้วยความตระหนก รีบวิ่งเข้าไปเพื่อบังร่างองครักษ์ที่ล้มลง “ถอยไป เอลล่า!” ผู้เป็นพ่อสั่งอย่างอ่อนแรง แต่เวอร์นอนเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว เพียงแค่สะบัดข้อมือ โซ่พลังคอสมิกก็พุ่งออกมา พันธนาการแขนและลำตัวของเอลล่าเอาไว้จนขยับไม่ได้ เธออุทานออกมาขณะที่พลังงานที่เย็นเยียบและแข็งแกร่งมัดร่างเธอไว้อย่างแน่นหนาจนไม่สามารถขยับตัวได้แม้แต่นิดเดียว “เจ้ากล้าแตะต้องลูกสาวของข้าอย่างนั้นหรือ?!” ท่านประมุขคำราม ร่างกายที่เปราะบางสั่นสะท้านด้วยความโกรธ ผมสีเงินของเขาสะบัดไหวตามแรงลมที่เกิดขึ้นกะทันหัน ขณะที่พลังคอสมิกอันบริสุทธิ์ปะทุออกจากร่างที่ร่วงโรย ท่านประมุขรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีปลดปล่อยอาณาเขตของตนออกมา อากาศโดยรอบสั่นสะเทือนด้วยพลังงานดิบ ประกายแสงแล่นผ่านท้องฟ้าเหมือนงูพิษที่กำลังโกรธเกรี้ยว สายลมรุนแรงหมุนวนรอบตัวเขา พัดกระเบื้องในลานบ้านหลุดกระจัดกระจายไปทั่วทิศทาง มือที่สั่นเทาของเขากำด้ามดาบประดับอัญมณีแน่น ใบดาบลุกโชนด้วยเปลวเพลิงสีฟ้าเหนือธรรมชาติ เวอร์นอนเพียงแค่แสยะยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน ชุดคลุมสีแดงสดของเขาโบกสะบัดในพายุพลังงาน ขณะที่เขายกหมัดที่หุ้มด้วยพลังคอสมิกสีแดงวนเวียนขึ้น แรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวเขาทำให้ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้น แม้แต่เหล่าองครักษ์ผู้ช่ำชองยังต้องเซถอยหลัง ท่านประมุขพุ่งตัวออกไป ใบดาบฟาดฟันผ่านอากาศด้วยความเร็วสูง ทุกการตวัดดาบเหลือทิ้งไว้เพียงภาพติดตาของแสงที่ร้อนแรง เวอร์นอนรับการโจมตีนั้นไว้โดยตรง หมัดที่สวมเกราะของเขาปะทะเข้ากับใบดาบที่เรืองแสง ประกายไฟพุ่งกระจายจากการปะทะ พร้อมกับเสียงดังสนั่นหวั่นไหว! พื้นหินใต้ฝ่าเท้าแตกกระจาย รอยร้าวรากไม้ออกไปในขณะที่คลื่นพลังกระเพื่อมผ่านพื้นดิน การต่อสู้ดำเนินไปเพียงครู่เดียว ท่านประมุขก็เสียหลัก เข่าทรุดลงกับพื้นเมื่อเรี่ยวแรงหมดสิ้น เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่ง เลือดไหลซึมจากมุมปาก มือที่สั่นเทายังคงกำดาบไว้แน่น “ท่านพ่อ!” เอลล่าร้องออกมา เสียงของเธอสั่นเครือด้วยความกลัว เหล่าองครักษ์ในคฤหาสน์รีบวิ่งเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก พยายามสร้างแนวป้องกันรอบตัวท่านประมุขที่กำลังอ่อนแรง เวอร์นอนหัวเราะลั่น เสียงของเขาก้องสะท้อนไปตามกำแพงคฤหาสน์ “ดูเจ้าสิ! น่าสมเพช อ่อนแอ เจ้ายังคิดว่าจะปกป้องครอบครัวตัวเองได้อยู่อีกหรือ? ยอมแพ้ซะเถอะ!” โซ่ที่พันธนาการเอลล่าเริ่มดึงตัวเธอเข้าหาเวอร์นอน เหล่าองครักษ์พยายามวิ่งเข้าไปด้วยความสิ้นหวัง แต่คนของเวอร์นอนขวางทางไว้และจัดการพวกเขาอย่างโหดเหี้ยม องครักษ์คนหนึ่งสามารถฝ่าเข้าไปได้แต่กลับถูกหมัดของเวอร์นอนบดขยี้ ร่างที่ไร้วิญญาณร่วงหล่นลงสู่พื้น เวอร์นอนแสยะยิ้มขณะกระชากโซ่ ดึงเอลล่าเข้ามาใกล้ขึ้นทุกทีในทุกย่างก้าว แต่ทว่า—เพล้ง! โซ่พลังคอสมิกแตกกระจายเป็นเศษเสี้ยวที่ส่องประกายแล้วสลายหายไปในอากาศ เวอร์นอนชะงัก แววตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง “ใครกันที่บังอาจ?!” เสียงที่สงบแต่น่าเกรงขามดังก้องไปทั่วลาน “เมืองหน้าด่านแห่งนี้น่าสนใจดีนะ... ที่ได้เห็นคนพยายามจะลักพาตัวหญิงสาวกลางวันแสกๆ แบบนี้” ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากฝูงชน เอเมอรี่เดินเข้ามาด้วยความมั่นใจ สายตาที่เฉียบคมจ้องเขม็งไปที่เวอร์นอน ท่าทางที่ผ่อนคลายของเขาขัดกับพลังมหาศาลที่แผ่ออกมา และแม้บรรยากาศจะตึงเครียดเพียงใด ในแววตาของเขากลับไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย “ข้าแนะนำให้เจ้าปล่อยตัวนางไปซะ” “คุณเอเมอรี่...!” เอลล่าอุทาน ความหวังจุดประกายขึ้นในแววตาของเธอ ลานกว้างเงียบสงัดราวกับหยุดหายใจ ขณะที่ชายสองคนจ้องมองกันอย่างไม่มีใครยอมใคร