บทที่ 2461: ยาขม ท้องฟ้าเบื้องบนสั่นสะเทือนเมื่อความบิดเบี้ยวของมิติระลอกใหญ่พัดผ่านอากาศ จากรอยแยกที่อ้ากว้างในความเป็นจริง ร่างที่ลุกท่วมไปด้วยเปลวเพลิงพุ่งลงสู่เบื้องล่าง ราวกับดาวหางที่แผดเผาพุ่งเข้าปะทะกับเทือกเขาขรุขระด้านล่างอย่างรุนแรง ท่ามกลางกลุ่มควันและซากปรักหักพังที่กำลังคุกรุ่น เอเมอรีขยับตัว ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่าง ทุกเส้นประสาทกรีดร้องประท้วง เสื้อผ้าของเขาไหม้เกรียมและผิวหนังเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและบาดแผลลึก ด้วยความเหนื่อยล้าทั้งทางร่างกาย จิตใจ และจิตวิญญาณ เขาฝืนทนความเจ็บปวดที่ร้อนระอุเพื่อพยุงตัวขึ้นนั่งขัดสมาธิ มือที่สั่นเทาหยิบยาฟื้นฟูออกมา แสงจางๆ ของพลังแห่งการเล่นแร่แปรธาตุส่องประกายในความมืดสลัว เขาเขมือบมันลงไปอย่างรวดเร็ว รู้สึกถึงพลังแห่งการฟื้นฟูที่ไหลซึมเข้าสู่เส้นเลือด ช่วยสมานบาดแผลและเติมเต็มความแข็งแกร่งให้เขาทีละน้อย ลมหายใจของเขาเริ่มคงที่และสมาธิก็เฉียบคมขึ้น เอเมอรีหลับตาลงพร้อมแผ่สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ออกไป เพื่อรับรู้ถึงชีพจรของดินแดนรอบตัว มันคือเทือกเขาอันเงียบสงบที่เต็มไปด้วยป่าไม้เขียวขจี แม่น้ำใสสะอาด และท้องฟ้าสีครามจนดูไม่เข้ากับความว่างเปล่าที่น่าอึดอัดซึ่งเขาเพิ่งหลบหนีออกมา สายลมพัดพาเอากลิ่นสนและดินหอมสดชื่นมาด้วย เสียงกระซิบของความสงบสุขนั้นช่างล่อใจ ทว่าเอเมอรีรู้ดีกว่าที่จะเชื่อในสิ่งที่เห็น "ที่นี่... ที่ไหนกัน?" เขาพึมพำ เสียงแหบพร่า ไม่มีภัยคุกคามที่ชัดเจน ไม่มีไอสังหาร แต่ความไม่แน่นอนกำลังกัดกินจิตใจเขา โดยไม่เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว เอเมอรีหันกลับมาโฟกัสที่ภายใน—สู่ห้วงมิติของเขา สายใยแห่งความคุ้นเคยเปิดออก และเพียงแค่คิด ร่างของเอเมอรีก็สลายกลายเป็นพลังงานไร้รูป ส่งตัวเขาเข้าไปในคาออสฮับโดยตรง สถานพักพิงที่เคยสมบูรณ์แบบกลับพังพินาศ โครงสร้างบางส่วนของภูเขาถล่มลงมา เศษหินและฝุ่นละอองเกลื่อนกลาดไปทั่วพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ รอยร้าวลึกปรากฏขึ้นตามผนังถ้ำ และร่องรอยของพลังแห่งความโกลาหลที่หลงเหลืออยู่ยังคงอบอวลในอากาศราวกับเถ้าถ่านแห่งวิญญาณ เพียงสะบัดนิ้วเบาๆ เศษซากก็เคลื่อนย้าย หินลอยขึ้น และในชั่วพริบตา คาออสฮับก็กลับมาเป็นระเบียบอีกครั้ง สายตาคมกริบของเขาเลื่อนไปมองประตูทั้งสิบสองบานที่เรียงรายเป็นวงโค้งเบื้องหน้า แต่ละบานคือวังวนที่หมุนวนเชื่อมต่อกับคาออสซีด และที่ด้านตรงข้ามกันสองฝั่ง ประตูคาออสขนาดมหึมาสองบานตั้งตระหง่านราวกับอนุสาวรีย์โบราณ ก่อนที่เขาจะสำรวจอะไรได้มากกว่านั้น เสียงที่คุ้นเคยก็ดังก้องมาจากทางเข้าถ้ำ "ท่านพ่อ!!" เด็กสาวที่มีเส้นผมส่องประกายและดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำตาวิ่งตรงมาหาเขา—ชินตะ นางถลาเข้าสู่อ้อมกอดของเขา กอดเขาไว้แน่นราวกับว่าเขาอาจจะหายไปอีกครั้งในวินาทีใดวินาทีหนึ่ง เอเมอรีโอบแขนกอดนางไว้ ปล่อยให้ความเหนื่อยล้าและความกลัวในอกละลายหายไป แม้จะเป็นเพียงชั่วครู่ก็ตาม ตลอดช่วงเวลาอันเลวร้ายในความว่างเปล่านิรันดร์ เอเมอรีสามารถส่งข้อความทางจิตชั่วคราวถึงลูกสาวของเขาได้ แต่ครั้งนี้... นี่เป็นครั้งแรกที่เขาสามารถกอดนางได้จริงๆ อีกครั้ง เบื้องหลังนาง ฮา รอน และคิงริก เดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง ทั้งสองผู้ติดตามคำนับลงต่ำ สีหน้าเต็มไปด้วยความโล่งใจและความกังวลที่ยังคงหลงเหลืออยู่ "พวกเรานึกว่าสูญเสียท่านไปแล้ว ท่านอาจารย์" ฮา รอน กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง เอเมอรีพยักหน้าให้เล็กน้อย แต่ความสนใจของเขากลับไปยังประตูเหล่านั้น มีบางอย่างผิดปกติ—ผิดปกติอย่างร้ายแรง ดวงตาของเขาจ้องเขม็งไปที่ประตูแห่งความหิวโหย (Famine Gate)—ประตูที่ผูกพันกับคิลกรากาห์ มังกรผู้ยิ่งใหญ่ที่ช่วยชีวิตเขาไว้ในความว่างเปล่า รอยร้าวขนาดใหญ่พาดผ่านโครงสร้างอันซับซ้อนของประตู ส่องแสงจางๆ ด้วยพลังงานที่ไม่เสถียร ภาพนั้นทำให้เอเมอรีรู้สึกปั่นป่วนในท้อง หากประตูได้รับความเสียหาย นั่นหมายความว่าอย่างไรสำหรับคิลกรากาห์? มังกรตัวนั้นยังมีชีวิตอยู่ไหม? หรือมันถูกกักขัง? "เกิดอะไรขึ้นหรือคะท่านพ่อ?" เสียงแผ่วเบาของชินตะทำลายความเงียบ ความกังวลปรากฏชัดในน้ำเสียงที่สั่นเครือของนาง เอเมอรีส่ายหน้า กรามของเขาขบแน่น "พ่อเองก็ไม่แน่ใจ..." สายตาของเขาเหลือบไปมองประตูแห่งโรคระบาด (Pestilence Gate) ซึ่งผูกพันกับผู้พิทักษ์หนวดเครา คธูลู ไม่เหมือนกับประตูแห่งความหิวโหย ประตูบานนี้ดูเหมือนยังคงสมบูรณ์ พลังงานที่หมุนวนยังคงเสถียร และสายใยเชื่อมต่อยังไม่ขาดสะบั้น ประกายแห่งความหวังจุดติดขึ้นในอกของเอเมอรี เขาถ่ายโอนพลังจิตลงไปในประตูแห่งโรคระบาด และสัมผัสได้ถึงชีพจรของพลังความโกลาหลที่ตอบรับการสัมผัสของเขา วังวนที่หมุนวนค่อยๆ เปิดออก เผยให้เห็นทางเดินที่ส่องประกายนำไปสู่โถงที่คธูลูอาศัยอยู่ เอเมอรีเดินผ่านเข้าไป รองเท้าบูทของเขาสัมผัสกับพื้นหินเย็นเยียบ และที่ปลายสุดของโถงนั้นคือผู้พิทักษ์แห่งคาออส คธูลู ร่างมหึมาของมันทอดกายอยู่บนสระของเหลวสีเขียวที่กำลังสั่นไหว หนวดเคราขดตัวไปมาพร้อมกับจังหวะลมหายใจที่เหนื่อยหอบ ในวินาทีที่สายตาประสานกัน เอเมอรีก็เอ่ยขึ้น เสียงของเขามั่นคงแม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยพายุแห่งอารมณ์ "คธูลู... ข้าต้องการคำตอบ" ดวงตาของสิ่งมีชีวิตโบราณส่องแสงจางๆ เสียงของมันสั่นสะเทือนผ่านโถงราวกับเสียงกระซิบของคนหมู่มาก "คำตอบนั้นชัดเจนอยู่แล้วไม่ใช่หรือ? เจ้าอยู่ในอาณาจักรต่างแดน ไกลเกินกว่าจะเชื่อมต่อกับซีดอื่นๆ ได้" ไหล่ของเอเมอรีทรุดลงเล็กน้อยเมื่อคำยืนยันกระแทกเข้ามา มันเป็นไปตามที่เขาเกรงไว้ พวกเขาถูกตัดขาดจากเครือข่ายคาออส แต่ถึงสถานการณ์จะเลวร้าย แต่มันก็ยังดีกว่าความว่างเปล่านิรันดร์ที่โกลาหลซึ่งเขาเพิ่งหลบหนีมาได้ เขาถสูดหายใจเข้าลึกๆ และย้ายไปสู่คำถามที่สองที่เร่งด่วนกว่า "เกิดอะไรขึ้นที่นั่น... ก่อนที่ข้าจะมาถึงที่นี่—การปรากฏตัวของคาออส... และคิลกรากาห์..." ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วก่อนที่สิ่งมีชีวิตโบราณจะตอบกลับ "เจตจำนงของท่านลอร์ดไม่ใช่สิ่งที่ข้าจะตัดสินได้... ส่วนมังกรตัวนั้น... มันไม่มีอยู่อีกต่อไปแล้ว" คำพูดนั้นฟาดลงมาที่เอเมอรีราวกับสายฟ้าแลบ "...ไม่มีอยู่อีกต่อไป? หมายความว่ายังไง?!" หนวดเคราของคธูลูขยับอย่างไม่สบายใจ และแรงสั่นสะเทือนของความหงุดหงิดแผ่ออกมาจากร่างมหึมาของมัน "ตายไปแล้ว... จะแปลว่าอะไรอีกล่ะ?! ข้าไม่สามารถสัมผัสถึงตัวตนของมันได้อีกแล้ว" คำพูดที่เป็นดั่งบทสรุปนั้นบาดลึกลงไป คิลกรากาห์... ตายแล้วงั้นหรือ? มังกรผู้ยิ่งใหญ่ที่เป็นทั้งผู้พิทักษ์และพันธมิตรของเขา—จากไปแล้วหรือ? สมองของเอเมอรีแล่นเร็วรี่ พยายามอย่างยิ่งที่จะปฏิเสธสิ่งที่เพิ่งได้ยิน "ให้ข้าได้คุยกับท่านลอร์ดคาออส!" ดวงตาของคธูลูหลับลงชั่วครู่ราวกับกำลังครุ่นคิด จากนั้นมันก็พูดอีกครั้ง—น้ำเสียงเย็นชาและห่างเหินกว่าเดิม "เจ้าทำไม่ได้ในตอนนี้... ท่านลอร์ดใช้พลังของท่านเพื่อช่วยชีวิตเจ้าไปก่อนหน้านี้ ท่านต้องการเวลาในการฟื้นฟู... ในการก่อรูปขึ้นใหม่" เอเมอรีขบหมัดแน่น ความหงุดหงิดและความโศกเศร้าพลุ่งพล่านอยู่ภายใน "มันต้องมีวิธีอื่นสิ แค่สักครู่เดียว... คำพูดเพียงไม่กี่คำก็พอแล้ว!" เสียงคำรามต่ำของคธูลูดังก้องไปทั่วโถง เป็นเสียงที่ทุ้มต่ำจนทำให้พื้นหินสั่นสะเทือน "เจ้าควรจะขอบคุณที่ยังมีชีวิตอยู่ได้แล้ว... ไม่จำเป็นต้องใช้อารมณ์กับมังกรจองหองตัวนั้นหรอก" แม้จะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา แต่เอเมอรีสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่แฝงอยู่ใต้คำพูดของสิ่งมีชีวิตโบราณนั้น—บางสิ่งที่ไม่ได้ถูกเอ่ยออกมา ความโศกเศร้า ความเสียดาย คธูลูเองก็รู้สึกถึงการสูญเสียเช่นกัน แม้ว่ามันจะปฏิเสธที่จะแสดงออกมาก็ตาม ความคิดของเอเมอรีล่องลอยไปถึงมอร์กาน่า ผู้ครอบครองที่ผูกพันกับประตูแห่งความหิวโหย การตายของคิลกรากาห์จะมีความหมายอย่างไรต่อนาง? สำหรับพันธะของนางที่มีต่อประตูคาออส? ดวงตานับไม่ถ้วนของคธูลูหันมามองเขาอีกครั้ง ราวกับอ่านความคิดของเขาได้โดยตรง "คิลกรากาห์อาจจะตายไปแล้ว แต่ประตูคาออสยังไม่ถูกทำลาย... ท่านลอร์ดแห่งคาออสจะบูรณะมันขึ้นมาใหม่ในที่สุด" นั่นเป็นคำปลอบใจอันหนาวเหน็บ—เส้นด้ายแห่งความหวังอันเปราะบางที่เอเมอรียึดเหนี่ยวไว้ เอเมอรีถอนหายใจยาวก่อนจะหันความสนใจไปที่ประตูเล็กๆ ทั้งสิบสองบานที่เรียงตัวเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวเบื้องหลัง แต่ละบานสั่นไหวด้วยพลังความโกลาหลจางๆ แต่สายใยการเชื่อมต่อของพวกมันนั้นเบาบาง—ราวกับใยแมงมุมที่เปราะบางขึงอยู่บนระยะทางอันไกลโพ้น ทีละบาน เขาหยั่งเชิงประตูแต่ละบานด้วยพลังจิต พยายามอย่างยิ่งที่จะค้นหาการตอบรับ นอกเหนือจากประตูสามบานที่เชื่อมต่อกับชินตะ ฮา รอน และคิงริก ประตูที่เหลือยังคงนิ่งสนิท สั่นไหวเพียงแผ่วเบาก่อนจะดับมืดลงอีกครั้ง แต่ทว่า... ประตูบานหนึ่งกลับสั่นตอบรับ มันแผ่วเบาราวกับแสงเทียนที่กำลังจะดับ แต่ก็ยังคงอยู่ที่นั่น ประตูที่ผูกพันกับมอร์กาน่า ความหวังลุกโชนขึ้นในอกของเอเมอรีขณะที่เขาทุ่มพลังจิตทั้งหมดลงไปในประตูพยายามเสริมความแข็งแกร่งให้กับสายใยนั้น วังวนเริ่มส่องประกายและสว่างขึ้น แต่จุดเชื่อมต่อยังคงเปราะบาง ทุกแรงดันที่ส่งไปรู้สึกราวกับว่าเขากำลังกดลงบนกำแพงที่ไม่มีวันทะลุ พลังของเขาเริ่มลดน้อยลง เหงื่อหยดลงจากขมับ แต่ทว่าประตูก็ยังคงอยู่นอกเหนือการควบคุมอย่างดื้อดึง ด้านหลังเขา คธูลูส่งเสียงครางต่ำ "เจ้าช่างดื้อรั้นนัก... อย่าเปลืองพลังของเจ้าไปเปล่าๆ เลย" เอเมอรีไม่ตอบโต้ เขาขบฟันแน่น จิตใจทั้งหมดจดจ่ออยู่กับการเชื่อมต่อที่ขาดวิ่นนั้น เสียงของคธูลูตัดผ่านความเงียบขึ้นมาอีกครั้ง "มันมีวิธีที่ชัดเจนวิธีหนึ่งในการเสริมความแข็งแกร่งให้กับการเชื่อมต่อนั้น" เอเมอรีหันกลับมาอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงแหบพร่า "ชัดเจนงั้นหรือ? วิธีไหน?!" "ง่ายมาก... ทะลวงเข้าสู่ระดับมหาจอมเวท (Grand Magus) เสียสิ" คำพูดเหล่านั้นหนักอึ้งอยู่ในอากาศ ราวกับทั่งเหล็กที่ถูกแขวนไว้ด้วยเชือกที่กำลังเปื่อยขาด