Chapter 2500: พายุ ในขณะที่ผู้ได้รับเลือกอีกสี่คนกำลังมุ่งหน้าขึ้นไปยังเส้นทางภูเขาเพื่อเข้าสู่เขตที่พักอาศัยชั้นในของ Skyroot เอเมอรี่กลับเดินไปในทิศทางตรงกันข้าม ในหัวของเขามีแต่ความกังวลที่มีต่อลิวี่ ซึ่งสภาพร่างกายของเธอนั้นเปราะบางนับตั้งแต่การเผชิญหน้าครั้งล่าสุด เขาต้องมั่นใจว่าเธอจะได้รับการดูแลอย่างเหมาะสม การเดินทางกลับไปยังเมืองหลวงของพาร์เดร่านั้นรวดเร็ว แต่ก็เต็มไปด้วยความลำบาก เนื่องจากมีการบังคับใช้กฎห้ามบินภายในเขตเมืองอย่างเคร่งครัด เอเมอรี่จึงถูกบีบให้ต้องเดินทางด้วยเท้าตลอดระยะทาง ทว่าเมื่อคฤหาสน์ Azure Cloud ปรากฏขึ้นในสายตา เขาก็ต้องตกตะลึงกับภาพอันลางร้ายที่อยู่เบื้องหน้า มวลเมฆดำทมิฬกำลังหมุนวนอยู่เหนือคฤหาสน์ ขอบของเมฆที่มืดมิดนั้นมีประกายสายฟ้าคอสมิกแลบแปลบปลาบ บรรยากาศอันหนักอึ้งกดทับลงมาทั่วบริเวณ ทำให้ภายในอากาศเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น ลมหายใจของเขาสะดุดติดอยู่ที่ลำคอ เขารู้จักปรากฏการณ์นี้ดีเกินไป “ทัณฑ์สวรรค์คอสมิกงั้นหรือ...” เอเมอรี่พึมพำ ดวงตาของเขาหรี่ลงด้วยความตื่นตระหนก “มีใครบางคนกำลังพยายามทะลวงเข้าสู่ระดับจอมเวทศักดิ์สิทธิ์!” เขาเร่งฝีเท้าขึ้นด้วยความร้อนรน เพียงไม่กี่อึดใจเขาก็มาถึงหน้าประตูคฤหาสน์ ที่ซึ่งฝูงชนจำนวนมากกำลังยืนออกันอยู่ เสียงพึมพำด้วยความหวาดกลัวและประหลาดใจดังระงมไปทั่ว ขณะที่ผู้คนต่างชี้ไม้ชี้มือขึ้นไปบนท้องฟ้า “ไม่นะ... มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้!” เอเมอรี่คิดในใจ ความกระวนกระวายใจของเขาเริ่มทวีคูณ เมื่อเขาทะลุผ่านประตูเข้าไปในลานกว้างของคฤหาสน์ ความกลัวที่เลวร้ายที่สุดของเขาก็กลายเป็นจริง ลิวี่กำลังลอยตัวอยู่กลางอากาศ ร่างกายอาบไล้ไปด้วยรัศมีสีครามของพลังงานคอสมิก ดวงตาของเธอปิดสนิท สีหน้าสงบนิ่งแม้จะมีพลังงานดิบเถื่อนที่ผันผวนรุนแรงหมุนวนอยู่รอบตัว เอเมอรี่แผ่สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ออกไปเพื่อยืนยันสิ่งที่สายตาเห็น ลิวี่นั่นเองที่เป็นผู้เผชิญหน้ากับทัณฑ์สวรรค์นี้ ความเข้าใจนั้นสร้างทั้งความยำเกรงและความหวาดหวั่นให้แก่เขา เขาจำความทรงจำอันเลวร้ายตอนที่เห็นการผ่านทัณฑ์สวรรค์ของรุ่นพี่เฮอร์การ์ได้ดี มันเป็นการทดสอบที่เต็มไปด้วยพายุอันน่าสะพรึงกลัว สัตว์ร้ายที่โหดเหี้ยม และเหล่าจอมเวทศักดิ์สิทธิ์คนอื่นที่ฉวยโอกาสเข้ามาแสวงหาผลประโยชน์ท่ามกลางความโกลาหล สมองของเขาหมุนวนอย่างรวดเร็วขณะพยายามประเมินสถานการณ์ ฉับพลัน ร่างของลิวี่ก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไป เธอทะยานสูงขึ้นสู่ท้องฟ้า ร่างจำแลงมนุษย์ของเธอเลือนหายไป แทนที่ด้วยร่างจริงอันสง่างาม สัตว์เทพที่มีขนสีชิมเมอร์คล้ายแพะ ร่างกายของเธอแผ่กระจายไปด้วยพลังอำนาจ มีออร่าสีดำราวกับเปลวเพลิงห่อหุ้มร่างกายเอาไว้ มันเต้นเป็นจังหวะสอดประสานกับพายุที่กำลังก่อตัวอยู่เบื้องบน “ท่านพ่อ เราควรทำอย่างไรดี?!” เสียงของชินต้าดังแทรกความคิดที่กำลังว้าวุ่นของเขา เอเมอรี่หันไปมองลูกสาว ใบหน้าของเธอซีดเผือดด้วยความกังวล เขาสามารถมองเห็นความกลัวในดวงตาของเธอ ซึ่งเป็นความกลัวแบบเดียวกันที่กำลังกัดกินความมุ่งมั่นของเขา ลิวี่ไม่ได้เพียงแค่ต่อสู้เพื่อการเลื่อนระดับเท่านั้น แต่เธอกำลังต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด เขากำหมัดแน่น ความเด็ดเดี่ยวฉายชัดบนใบหน้า เขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้เธอประสบความสำเร็จและปกป้องทุกคนในคฤหาสน์ แต่ก่อนที่เขาจะได้ลงมือ เสียงที่ไม่คาดคิดก็ดังแทรกขึ้นมา “ฮ่าๆ งานเข้าหนักแล้วนะเจ้า” เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้น เอเมอรี่หันไปมองเห็นจอมเวทศักดิ์สิทธิ์ซอลต์กำลังเดินออกมาจากคฤหาสน์ด้วยท่าทีผ่อนคลาย ราวกับว่าเหตุการณ์ทั้งหมดนี้เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย “รุ่นพี่!” เอเมอรี่อุทานด้วยน้ำเสียงร้อนรน “ได้โปรด ช่วยพวกเราด้วย!” ชายชราเพียงแค่หัวเราะ ท่าทีไม่แยแสของเขาทำให้เอเมอรี่รู้สึกเดือดดาลในยามที่เผชิญกับภยันตรายเช่นนี้ “มันสายเกินไปแล้วล่ะ” ซอลต์กล่าวพลางส่ายหน้า “สายเกินไปงั้นเหรอ?!” เสียงของเอเมอรี่ดังขึ้นด้วยความไม่อยากเชื่อ “สายฟ้าฟาดลูกแรกกำลังจะตกลงมาแล้วนะ!” โดยไม่รอคำอธิบายใดๆ เพิ่มเติม เอเมอรี่ตัดสินใจในทันที “ถ้าท่านไม่ช่วย งั้นผมจะจัดการกับสายฟ้านั่นเอง! ท่านแค่ปกป้องคนอื่นๆ ไว้ก็พอ!” แต่ในขณะที่เอเมอรี่เตรียมตัวจะลงมือ ซอลต์ก็คว้าแขนเขาไว้ด้วยแรงบีบที่หนักแน่นอย่างน่าประหลาด “หยุดก่อน พวกมันมาแล้ว” ก่อนที่เอเมอรี่จะทันตอบสนอง เขาสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวอยู่เบื้องบน กลุ่มคนห้าคนปรากฏตัวขึ้น ทุกคนสวมเครื่องแบบอันเป็นเอกลักษณ์ของเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายแห่งอาณาจักรพาร์เดรา การปรากฏตัวของพวกเขาสร้างความกดดันและออร่าของพวกเขาระบุชัดว่าพวกเขาเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับคอสมิก เจ้าหน้าที่ทั้งห้าล้อมรอบตัวลิวี่ด้วยกระบวนท่าที่แม่นยำ เอเมอรี่มองดูด้วยความตื่นตระหนกเมื่อพวกเขาเริ่มร่ายเวทพันธนาการ โซ่พลังงานสีครามส่องประกายสว่างวาบเข้าพันธนาการร่างของเธอไว้ “พวกท่านทำอะไรกัน?!” เอเมอรี่ตะโกนด้วยความโกรธแค้น เขาพร้อมจะฝ่าเข้าไปช่วยลิวี่ แต่ซอลต์กลับบีบแขนเขาแน่นขึ้นและโน้มตัวเข้ามากระซิบ “อย่าเพิ่งแทรกแซง” ผู้อาวุโสเตือนด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้นฉับพลัน “ถ้าเจ้าลงมือตอนนี้ ตัวตนของเจ้าในฐานะผู้เดินทางจะถูกเปิดโปง ปล่อยให้พวกเขาจัดการไป พวกเขารู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่” เอเมอรี่ยอมหยุดอย่างไม่เต็มใจ กัดฟันแน่นขณะเฝ้ามองเหตุการณ์ที่กำลังดำเนินไป เจ้าหน้าที่เหล่านั้นนำทรงกลมเรืองแสงออกมา มันเป็นวัตถุเวทมนตร์ที่สั่นไหวด้วยพลังอำนาจ พายุเบื้องบนโหมกระหน่ำถึงขีดสุด และสายฟ้าจากทัณฑ์สวรรค์ลูกแรกก็ฟาดลงมา เอเมอรี่เกร็งตัวรับแรงปะทะ แต่ที่น่าประหลาดใจคือ วัตถุเวทมนตร์นั้นดูดซับพลังส่วนใหญ่ของสายฟ้าเอาไว้ มีเพียงเศษเสี้ยวของพลังงานเท่านั้นที่ผ่านไปถึงตัวลิวี่ ซึ่งเพียงพอที่จะทดสอบเธอโดยไม่ทำให้เธอรับภาระหนักเกินไป กระบวนการดังกล่าวดำเนินซ้ำไปซ้ำมา สายฟ้าแต่ละลูกที่ฟาดลงมาถูกต้านทานด้วยพลังปกป้องของวัตถุเวทมนตร์นั้น ทัณฑ์สวรรค์ลากยาวอยู่เกือบชั่วโมง ความตึงเครียดแผ่ซ่านไปทั่ว สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเอเมอรี่จับจ้องไปที่ลิวี่ คอยตรวจสอบสภาพของเธออย่างจดจ่อ ในที่สุด เขาก็สัมผัสได้ถึงบางอย่าง—การปะทุของพลังงานที่แผ่ออกมาจากแก่นแท้ของเธอ พลังของลิวี่ขยายตัวขึ้นอย่างมหาศาล ร่างของเธอเปล่งประกายด้วยรัศมีคอสมิกอันเจิดจ้าอย่างเด่นชัด เธอทำสำเร็จแล้ว ลิวี่เลื่อนระดับสู่ขั้นต่อไป กลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีศักยภาพระดับเทพ แต่ก่อนที่เอเมอรี่จะทันได้โล่งใจ เจ้าหน้าที่เหล่านั้นก็ลงมืออีกครั้ง เมื่อการทะลวงระดับเสร็จสิ้น พวกเขาก็พันธนาการเธอไว้อย่างแน่นหนาด้วยโซ่เรืองแสง ทั้งห้าคนร่อนลงสู่ลานกว้าง บารมีอันน่าเกรงขามทำให้ฝูงชนที่มุงดูอยู่เงียบกริบ หัวหน้ากลุ่มชายที่มีใบหน้าเคร่งขรึมและมีออร่าของผู้นำกล่าวอย่างดุดัน “ใครเป็นผู้รับผิดชอบต่อความผิดครั้งนี้?” เอเมอรี่รู้สึกใจหายวาบเมื่อหันไปมองซอลต์ แต่กลับเห็นผู้อาวุโสชี้มาที่เขาอย่างไม่ยี่หระ “เขานี่แหละ...” “ข้าบอกเจ้าแล้วไง” ซอลต์กล่าวพร้อมรอยยิ้มมุมปาก “งานเข้าหนักแล้วนะเจ้า” เอเมอรี่เริ่มเข้าใจในทันที ในอาณาจักรทาร์ทารัสที่ซึ่งผู้เชี่ยวชาญระดับคอสมิกมีอยู่ทั่วไป การเรียกทัณฑ์สวรรค์คอสมิกภายในเขตเมืองถือเป็นความผิดร้ายแรง ไม่ต่างจากการบินในเขตเมืองหลวง ความโกลาหลที่เกิดขึ้นและภาระของเจ้าหน้าที่ที่ต้องมาจัดการนั้นถือเป็นความผิดที่ร้ายแรงมาก เอเมอรี่ยืนอึ้งเมื่อเจ้าหน้าที่ตัดสินบทลงโทษ เนื่องจากความโกลาหลที่เกิดขึ้น ความลำบากที่เจ้าหน้าที่อาณาจักรต้องมาเผชิญ และอันตรายที่อาจเกิดขึ้นกับพลเมือง เขาจึงถูกปรับเป็นเงินจำนวนมหาศาล หรือไม่ก็ต้องเสี่ยงต่อการติดคุก ในขณะที่ฝูงชนแยกย้ายกันไป เอเมอรี่ได้แต่จ้องเขม็งไปที่ซอลต์ ซึ่งดูเหมือนจะสนุกสนานกับการได้รับชมเหตุการณ์นี้เหลือเกิน