Chapter 260 - เนฟิลิม แอคอไลท์ "เนฟิลิม?!" ลอร์ดอิซต้าอุทานออกมาทันควันพร้อมกับลุกพรวดขึ้นจากที่นั่ง เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดและขบกรามเข้าหากัน ในตอนนี้ลอร์ดอิซต้าดูมีอารมณ์ฉุนเฉียวอย่างรุนแรงจนดูเหมือนเขาอยากจะใช้หมัดที่กำแน่นนั้นทุบกำแพงให้แหลกคามือ เนฟิลิมคือกลุ่มอำนาจที่ได้รับมอบหมายให้เป็นผู้ดูแลโลกในปัจจุบัน และพวกเขายังเป็นกลุ่มอำนาจที่ลอร์ดอิซต้าสังกัดอยู่อีกด้วย "บ้าเอ๊ย! นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?!!" ลอร์ดอิซต้าตะโกนลั่นจนดึงดูดความสนใจของคนอื่นๆ ในห้อง "ท่านอาวุโส โปรดใจเย็นลงก่อนครับ" มากัสซิออนกล่าวพร้อมกับรีบเข้าไปปลอบประโลมลอร์ดอิซต้าที่กำลังเกรี้ยวกราด ในขณะเดียวกัน เอเมอรี่และเพื่อนทั้งสามคนต่างก็ตกตะลึงและมึนงงกับอารมณ์อันรุนแรงที่ลอร์ดอิซต้าแสดงออกมาเมื่อได้ยินชื่อของเนฟิลิม เอเมอรี่หันไปมองมากัสซิออนแล้วตัดสินใจถามคำถามที่เขาและเพื่อนๆ ต่างอยากรู้ "ท่านอาจารย์ครับ เกิดอะไรขึ้นกับลอร์ดอิซต้า? เขาหมายความว่ายังไงครับ??" มากัสซิออนเหลือบมองเอเมอรี่แล้วถอนหายใจก่อนจะกล่าวว่า "เอเมอรี่... ฟังนะ คู่ต่อสู้ที่พวกเธอต้องเผชิญนั้นแข็งแกร่งมากแน่นอน แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น สิ่งที่ลอร์ดอิซต้ากังวลคือ ต่อให้พวกเธอจะชนะการแข่งนี้ได้ แต่มันอาจนำมาซึ่งปัญหาใหญ่หลวงให้กับพวกเธอทุกคนต่างหาก นั่นคือสิ่งที่ท่านกังวลอยู่ใช่ไหมครับท่านอาวุโส?" มากัสซิออนอธิบายพร้อมกับหันไปมองลอร์ดอิซต้าในประโยคสุดท้าย ดูเหมือนลอร์ดอิซต้าจะอยู่ในอาการคลุ้มคลั่ง เขาเดินไปมาซ้ายขวาพลางพึมพำกับตัวเอง "ใช่... ไม่ใช่!... เอนคิดู... นายคิดแบบนั้นจริงๆ เหรอ? ... ใช่ ใช่แล้ว!" หลังจากพึมพำด้วยประโยคที่ไม่ปะติดปะต่อกันอยู่พักใหญ่ ลอร์ดอิซต้าก็หยุดเดินแล้วหันกลับมา คอมแบตมากัสผู้เป็นที่นับหน้าถือตาผู้นี้กลับเผยรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าอย่างน่าประหลาด "ไม่ต้องห่วง ไม่ต้องห่วง... นี่คือทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว ถ้าเราจะทำ เราก็ต้องทุ่มให้สุดตัว!" อารมณ์ที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันและคาดไม่ถึงนี้ทำให้ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ตั้งตัวไม่ติดอย่างเห็นได้ชัด ในขณะที่คนอื่นๆ ยังคงประหลาดใจกับการเปลี่ยนแปลงของเขา ลอร์ดอิซต้าก็รีบเดินเข้ามาหาเอเมอรี่ จับไหล่เขาแล้วกล่าวว่า "เธอ! เธอต้องชนะนะเอเมอรี่! เธอต้องชนะให้ได้!" "ท่านแน่ใจหรือครับท่านอาวุโส? ท้ายที่สุดแล้วมันก็เป็นเพียงแค่เกมหนึ่งเท่านั้น" มากัสซิออนกล่าว ซึ่งนั่นยิ่งทำให้เอเมอรี่และคนอื่นๆ งงงวยหนักกว่าเดิม "ไม่ ไม่ ไม่ ซิออน! นี่ไม่ใช่แค่เกมอีกต่อไปแล้ว! นี่กลายเป็นจุดยืนไปแล้ว! เอเมอรี่ เธอต้องชนะไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม!" ก่อนที่เอเมอรี่จะได้ตอบโต้คำพูดของลอร์ดอิซต้า เขาก็ได้ยินเสียงเรียกชื่อของตัวเองอีกครั้ง เขาต้องรีบไปที่สนามประลองทันที มิเช่นนั้นเขาจะถูกปรับแพ้ ลอร์ดอิซต้าและคนอื่นๆ ส่งเสียงเชียร์ให้เขาสู้เพื่อชัยชนะ อย่างไรก็ตาม มากัสซิออนเดินมาส่งเขาที่หน้าห้องแล้วกระซิบว่า "เอเมอรี่ ฉันเกลียดที่จะต้องเห็นต่างจากท่านอาวุโสอิซต้า แต่ฉันจำเป็นต้องพูด... ฉันคิดว่าการที่เธอแพ้ในแมตช์นี้อาจไม่ใช่เรื่องเลวร้ายที่สุดในสถานการณ์นี้หรอกนะ" เอเมอรี่ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาฉลาดพอที่จะเข้าใจนัยแฝงนั้น หากกลุ่มอำนาจนี้มีอำนาจเหนือโลก บ้านเกิดของเขาจริงๆ การไม่สร้างปัญหาให้พวกเขาก็น่าจะเป็นทางเลือกที่ฉลาดกว่า ขณะที่เอเมอรี่กำลังครุ่นคิด มากัสซิออนก็กล่าวต่อ "แต่ก็นะ เอเมอรี่... ฉันเสียใจที่พูดแบบนั้น อย่าไปสนใจอะไรเลยและมุ่งมั่นกับแมตช์นี้ก็พอ ทำหน้าที่ของเธอให้ดีที่สุด!" เอเมอรี่พยักหน้าแล้วเดินขึ้นไปยังสนามประลอง ในขณะที่เดินไป เขามีความรู้สึกสับสนเกี่ยวกับข้อมูลทั้งหมดที่เพิ่งได้รับมา เขาเริ่มสงสัยว่าคนอย่างเนฟิลิมที่ชื่อ อาร์มานด์ เซนซ์ ผู้นี้เป็นคนแบบไหนกันแน่ เมื่อถึงสนามประลอง ภาพที่ปรากฏแก่สายตาเอเมอรี่คือชายหนุ่มรูปร่างกำยำที่กำลังยกมือขึ้นโบกให้กับผู้ชม ซึ่งฝูงชนต่างตอบรับด้วยเสียงเชียร์ดังกึกก้อง ผู้ชมต่างโห่ร้องเชียร์ชายผู้นี้อย่างบ้าคลั่งตั้งแต่วินาทีที่เขาก้าวเท้าเข้าสู่สนาม แต่เอเมอรี่ไม่แน่ใจนักว่าเป็นเพราะชายคนนี้เป็นแอคอไลท์จากกลุ่มอภิสิทธิ์ชน หรือเป็นเพราะผมสีทองสุกสกาวของเขากันแน่ เมื่อเอเมอรี่สังเกตชายตรงหน้าอย่างละเอียด เขาก็พบว่าชายหนุ่มผู้นี้คือคนเดียวกับที่จ้องมองเขามาจากบนอัฒจันทร์ตอนที่การแข่งรอบที่สองจบลง เอเมอรี่สังเกตเห็นว่าชายคนนั้นปรายตามองเขาด้วยสายตาดูแคลนแบบเดียวกับครั้งก่อนไม่ผิดเพี้ยน เอเมอรี่ทำได้เพียงนิ่งเงียบ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังเมื่อสัมผัสได้ถึงออร่าอันทรงพลังที่แผ่ออกมาจากร่างของชายหนุ่มผู้นี้ เขาประเมินระดับความแข็งแกร่งได้ว่า เป็นรองเพียงแค่แซค เด็กหนุ่มเผ่ามังกรเท่านั้น เอเมอรี่อดไม่ได้ที่จะเดาะลิ้นด้วยความทึ่ง อย่างไรเสีย นี่ก็เป็นแอคอไลท์ระดับอภิสิทธิ์ชนคนแรกที่เขาได้พบ หลังจากให้ความสนใจกับผู้ชมจนพอใจ อาร์มานด์ก็เบนสายตามาที่เอเมอรี่ "แกคือ... แอคอไลท์ป่าเถื่อนคนนั้นสินะ?" เขาพูดพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก เอเมอรี่ประหลาดใจที่คู่ต่อสู้รู้จักเขา ราวกับล่วงรู้ถึงความประหลาดใจของเอเมอรี่ อาร์มานด์ยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อยพลางหรี่ตาลง "ไม่จำเป็นต้องแปลกใจหรอก ก็แกออกจะโด่งดังขนาดนี้" "แอคอไลท์ป่าเถื่อน แอคอไลท์จากกลุ่มชนชั้นโชคดีที่สามารถคว้าแชมป์ในเกมรอบที่สองมาได้" แม้คำพูดของชายหนุ่มตรงหน้าจะฟังดูเหมือนการชื่นชม แต่เอเมอรี่รับรู้ได้ว่าเขาจงใจถากถางตนอยู่ "ที่ทำได้แบบนั้นก็เพราะความช่วยเหลือจากเพื่อนของผมจริงๆ ครับ" เอเมอรี่ตอบตามความจริง ชายหนุ่มหัวเราะออกมาอย่างคาดไม่ถึง และสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นรังเกียจ "ฮ่าฮ่าฮ่า ใช่แล้ว แน่นอนสิ ไม่มีทางที่ขยะจากโลกชั้นต่ำอย่างแกจะมาถึงสนามประลองนี้ได้โดยปราศจากความช่วยเหลือจากคนอื่นหรอก" เอเมอรี่ตั้งท่าป้องกันอย่างใจเย็นพร้อมกับชักดาบในมือออกมา โดยไม่สนใจสถานการณ์ของเอเมอรี่ ชายหนุ่มกล่าวต่อ "ฉันจะทำให้ทุกคนได้เห็นว่าแกมันก็แค่ของปลอมเมื่อเทียบกับอัจฉริยะอย่างฉัน!" อาร์มานด์หยิบวัตถุรูปทรงวงรีสี่ชิ้นออกมาแล้วปล่อยให้พวกมันลอยวนอยู่รอบตัวเขา วัตถุที่ลอยอยู่นั้นแต่ละชิ้นยาวประมาณครึ่งหนึ่งของช่วงแขน โดยปลายทั้งสองด้านแหลมคมดุจหัวลูกศร ทั้งสี่ชิ้นบินวนเวียนอยู่รอบกายของอาร์มานด์ "ดูจากท่าทางโง่ๆ ของแกแล้ว แกคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังสู้กับอะไรอยู่สินะ?" โดยไม่รอให้เอเมอรี่ตอบ อาร์มานด์กล่าวต่อ "ฮ่าฮ่าฮ่า ดี! จงรับรู้ถึงความโกรธเกรี้ยวของ 'กระสวยทะยานฟ้า' ของฉัน! อาวุธที่สร้างมาเพื่อสปิริต รีดเดอร์อย่างฉันโดยเฉพาะ!" "สปิริต รีดเดอร์?" อาร์มานด์ยกมือขึ้นร่ายเวท ในพริบตานั้น หนึ่งในวัตถุทรงรีที่ลอยอยู่รอบตัวก็พุ่งเข้าหาเอเมอรี่ด้วยความเร็วสูง เอเมอรี่ตกใจชั่วครู่ก่อนจะรีบปัดป้องด้วยดาบของเขา เคร้ง! เอเมอรี่ถูกแรงปะทะทำให้ถอยหลังไปหลายก้าว แม้วัตถุนั้นจะดูไม่น่าเกรงขาม แต่พละกำลังที่แฝงอยู่กลับมหาศาลเกินรูปลักษณ์ เอเมอรี่ตกตะลึงอย่างมากที่ได้รู้ว่าวัตถุชิ้นเล็กเพียงแค่นี้จะสร้างความเสียหายได้หนักหน่วงขนาดนี้ "แกจะต้องเสียใจที่ก้าวเท้าขึ้นมาบนสนามประลองนี้ เจ้าคนชั้นต่ำ" ทันทีที่อาร์มานด์พูดจบ กระสวยทะยานฟ้าที่เหลืออีกสามชิ้นพร้อมกับชิ้นที่โจมตีเอเมอรี่ไปก่อนหน้านี้ก็เปล่งแสงออกมาพร้อมกัน ทั้งหมดพุ่งตรงเข้าหาเอเมอรี่จากสี่ทิศทางพร้อมกัน