**บทที่ 6879 วิถีปฐพี — ค้อนเทพยักษ์** “มันคือวิชานั้นอีกแล้ว!” จางกงกงแผดร้องลั่น เพียงแค่เห็นท่วงท่านั้น ความทรงจำอันเลวร้ายก็แล่นปราดเข้ามาพร้อมกับความเจ็บปวดที่ซีกหน้าด้านซ้าย ราวกับแผลเก่าถูกกรีดซ้ำ ในครานี้ ฝ่ามือของหลงเฉินกลับดุดันเหี้ยมเกรียมยิ่งกว่าเดิม แรงปะทะอันมหาศาลระเบิดรัศมีเทพคุ้มกายของเหยียนเซิงจนแตกกระจายเป็นเศษเสี้ยวในพริบตา “ช้าก่อน! ในเมื่อค่ายกลนี้ยังทำงานอยู่ ทุกสรรพสิ่งภายในควรตกอยู่ภายใต้เขตแดนของเหยียนเซิงมิใช่หรือ? แล้วเหตุใดหลงเฉินถึงหลุดรอดการสัมผัสของเขาไปได้!” เสียงหนึ่งตะโกนก้องด้วยความตกตะลึง เป็นที่แจ้งชัดว่าเหยียนเซิงกำลังใช้ค่ายกลนี้เพื่อเอาเปรียบ เขาละทิ้งซึ่งศักดิ์ศรีและชื่อเสียง ยอมทำทุกวิถีทางเพื่อสยบหลงเฉิน ทว่ากลับถูกตบจนหน้าหงายตั้งแต่เริ่ม ทั้งที่หลงเฉินเคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็วเพียงใด เหยียนเซิงผู้เป็นเจ้าของเขตแดนก็ไม่ควรจะถูกจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัวเช่นนี้ เหยียนเซิงยันกายลุกขึ้นพลางกระอักโลหิตคำโต ภาพที่ปรากฏสร้างความสั่นสะท้านไปทั่วขวัญจิต ฝ่ามือธรรมดาของหลงเฉินเหตุใดจึงทรงพลังถึงเพียงนี้? “ร่างกายของหลงเฉินแข็งแกร่งระดับไหนกันแน่?!” ผู้คนต่างจับจ้องด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อ ในวินาทีนั้นเอง จางกงกงถึงเพิ่งตระหนักได้ว่าที่ผ่านมาหลงเฉินเมตตาเขาเพียงใด หากวันนั้นอีกฝ่ายใช้กำลังมหาศาลเช่นนี้ หัวของเขาคงแตกกระจายไม่ต่างจากแตงโมที่ถูกบดขยี้ด้วยศิลาทับ ทว่าท่ามกลางความตระหนกของฝูงชน เหยียนเซิงที่โหนกแก้มแตกจนเห็นกระดูกกลับเงยหน้าขึ้นแล้วแผดเสียงหัวร่ออย่างบ้าคลั่ง “ฮ่าฮ่าฮ่า!” ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความตื่นเต้นอันน่าหวาดเสียว ราวกับถูกปีศาจเข้าสิงสถิต ดวงตาแดงฉานกระหายเลือดปานอสูรกาย “ความเจ็บปวด... ช่างเป็นรสชาติที่หอมหวานยิ่งนัก...” เหยียนเซิงพึมพำพลางลูบไล้แก้มที่ชุ่มโชกไปด้วยโลหิตอย่างช้าๆ ผู้คนที่เฝ้ามองต่างเสียวสันหลังวูบ พวกเขาจินตนาการไม่ออกเลยว่าบาดแผลนั้นจะรุนแรงเพียงใด ทว่าเหยียนเซิงกลับดูจะรื่นรมย์กับความทุกข์ทรมานนี้ รอยยิ้มวิปริตบนใบหน้าทำให้เขาดูไม่ต่างจากคนเสียสติ “ดี! จงปรนเปรอข้าต่อไป! จงยั่วโทสะข้าให้มากกว่านี้ เพื่อที่ข้าจะได้รู้สึกอิ่มเอมใจที่สุดยามที่ข้าบดขยี้ชีวิตเจ้าให้ดับสูญ!” เหยียนเซิงประกาศกร้าว “ไอ้คนวิปริต...” ผู้คนต่างสั่นสะท้านกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวเกินมนุษย์ มิน่าเล่าเหล่าบุตรเทพและธิดาเทพทั้งหลายถึงได้พยายามหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับเขา ชายผูนี้คือมอนสเตอร์ในคราบมนุษย์โดยแท้ “ในเมื่อเจ้าปรารถนาเช่นนั้น ข้าก็จะไม่เกรงใจ” หลงเฉินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยพลางก้าวย่างเข้าหาอีกครั้ง รอยยิ้มบนใบหน้าของหลงเฉินยังคงสงบนิ่งและผ่อนคลาย ไร้ซึ่งร่องรอยแห่งความหวั่นเกรง เมื่อเห็นหลงเฉินเดินเข้ามา รอยยิ้มของเหยียนเซิงก็ยิ่งกว้างขึ้นอย่างน่าสยดสยอง “เจ้ามั่นใจในตัวเองนัก แตข้าก็เชื่อมั่นในตัวเองไม่แพ้กัน ในแดนดินนี้ เราต่างไม่เคยพ่ายแพ้แก่ผู้ใด ทว่าข้าขอสัญญา... วันนี้เจ้าจะต้องปราชัย และไม่ใช่เพียงแค่ความพ่ายแพ้ แต่มันคือความตายที่จะมาพรากวิญญาณเจ้าไปในไม่ช้า!” เมื่อเหยียนเซิงวาดมุทราด้วยมือเพียงข้างเดียว ทุกคนสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังที่สั่นสะท้านไปทั่วพสุธา บาดแผลของเขาสมานตัวเป็นปลิดทิ้งในชั่วพริบตา คืนกลับสู่รูปลักษณ์เดิมราวกับไม่เคยถูกโจมตี ใจของผู้คนร่วงหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เหยียนเซิงสามารถเชื่อมต่อกับกฎเกณฑ์แห่งพื้นที่ผ่านค่ายกลนี้ ภายในอาณาเขตเขาสามารถดึงเอาพลังงานปฐพีอันไร้ก้นบึ้งมาใช้ได้ตลอดเวลา ต่อให้มอดไหม้ไปก็จะมีพลังใหม่ไหลเวียนเข้ามาทดแทน เขาทำให้ตัวเองกลายเป็นตัวตนที่ไร้พ่ายในเขตแดนนี้อย่างสมบูรณ์ เมื่อเห็นหลงเฉินยังคงเมินเฉยต่อค่ายกลอันตราย เหยียนลี่ก็ร้องเตือนด้วยความกังวล “ลูกพี่! ท่านต้องทำลายค่ายกลก่อน!” “นั่นจะทำให้เขาตกหลุมพรางของเหยียนเซิงทันที” หลี่เฉิงกังเอ่ยขัด “อะไรนะ? เพราะเหตุใด?” เหยียนลี่ชะงักไป “ทันทีที่หลงเฉินโจมตีค่ายกล เหยียนเซิงจะลงมือจู่โจมสวนกลับทันที การแบ่งพลังออกไปจะทำให้หลงเฉินตกเป็นรอง” ซินอวี่วิเคราะห์อย่างเฉียบคม “แล้วเขาควรทำอย่างไรเล่า?” เหยียนลี่ถามด้วยความกังวลใจ หลี่เฉิงกังหัวเราะเบาๆ พลางตบไหล่เหยียนลี่ “อย่าได้กังวลไปเลย! จงดูและเรียนรู้ไว้เสีย!” **ตูม!** ในขณะที่หลงเฉินยังอยู่ห่างออกไปหลายร้อยเมตร เหยียนเซิงก็เริ่มลงมือ เขาเปลี่ยนมุทราอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้พื้นดินเบื้องล่างเท้าของหลงเฉินระเบิดออก คมดาบศิลาขนาดมหึมาพุ่งทะยานขึ้นมาจากพสุธา มันคือศัสตราวุธที่หลอมขึ้นจากอักขระปฐพีอันแหลมคม ทรงพลังถึงขนาดฉีกกระชากมิติให้ขาดสะบั้น การจู่โจมนี้เกิดขึ้นรวดเร็วและอำมหิตจนทุกคนต้องขวัญผวา พลังของเหยียนเซิงนั้นชั่วร้ายและดุดันไม่ต่างจากตัวตนของเขา ทว่าเมื่อฝุ่นควันเริ่มจางหายไป เงาร่างหนึ่งยังคงเยื้องย่างไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ฝีเท้าของหลงเฉินยังคงมั่นคงและเยือกเย็นดังเดิม ราวกับว่าพายุคมดาบเมื่อครู่มิอาจระคายผิวหรือรบกวนสมาธิของเขาได้เลยแม้แต่น้อย รูม่านตาของเหยียนเซิงหดเกร็งด้วยความตกใจ แม้การโจมตีของเขาจะเคยคร่าชีวิตผู้คนมานับไม่ถ้วน แต่มันกลับไร้ผลโดยสิ้นเชิงเมื่ออยู่ต่อหน้าชายผู้นี้ ทันใดนั้น คมดาบศิลาจำนวนมหาศาลก็ระเบิดขึ้นรอบกายหลงเฉิน คมดาบอักขระปฐพีพุ่งทะยานพร้อมเสียงหวีดหวิวบาดแก้วหูจนผู้คนต้องนิ่วหน้า ถึงกระนั้น พวกมันกลับมิอาจสัมผัสถูกตัวหลงเฉินได้เลยแม้แต่ปลายเส้นผม เขายังคงเดินฝ่าม่านฝุ่นออกไปอย่างราบเรียบ คมดาบเหล่านั้นมิอาจทำให้เขาชะลอฝีเท้าลงได้แม้เพียงวินาทีเดียว “หลงเฉินไม่ได้หลบ... แต่คมดาบเหล่านั้นต่างหากที่หลบหลีกหลงเฉิน!” เสียงอุทานที่สั่นเครือดังขึ้นท่ามกลางความเงียบเชียบ หลงเฉินก้าวย่างไปอย่างสงบนิ่ง คมดาบศิลาพุ่งเฉียดผ่านหน้าและหลังของเขาไปอย่างประหลาด ราวกับว่าพวกมันยำเกรงเกินกว่าจะเข้าใกล้ตัวเขา “หรือว่าหลงเฉินจะเป็นผู้ฝึกตนวิถีปฐพีด้วย? พลังควบคุมกฎแห่งพสุธาของเขาสูงส่งยิ่งกว่าเหยียนเซิงอย่างนั้นหรือ?!” มีคนตั้งข้อสันนิษฐานอย่างอาจหาญ เหยียนเซิงไม่ได้ออมมือ พลังระดับเขาย่อมไม่มีทางโจมตีพลาดเป้าซ้ำซ้อน ดังนั้นนี่ต้องเป็นฝีมือของหลงเฉินอย่างแน่นอน คมดาบปฐพีพุ่งพรวดขึ้นมาหนาตาขึ้น แผ่ขยายอาณาเขตไปทั่ว ทว่าก็ยังคงมิอาจแตะต้องหลงเฉินได้ เมื่อหลงเฉินก้าวเข้ามาระยะประชิด เหยียนเซิงจึงรีบประสานมุทราด้วยสองมืออย่างรวดเร็ว **เพียะ!** ฝ่ามือที่สองฟาดลงมา รุนแรงยิ่งกว่าคราแรก พื้นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ฝุ่นดินปลิวกระจายไปทุกทิศทาง ร่างของเหยียนเซิงกระเด็นไถลไปกับพื้นดินจนเกิดเป็นร่องลึกยาวสุดสายตา คลื่นฝุ่นที่ม้วนตัวขึ้นเปี่ยมไปด้วยพลังงานปฐพีอันมหาศาลจนอากาศสั่นไหว มันดูราวกับม่านน้ำตกที่งดงามทว่าเปี่ยมด้วยภยันตราย สร้างความอัศจรรย์ใจแก่ฝูงชนยิ่งนัก ในตอนนี้เองที่พวกเขาตระหนักได้ว่า พลังของหลงเฉินนั้นเหนือล้ำกว่าจินตนาการไปไกลโพ้น นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้ประจักษ์ว่า ร่างกายเนื้อหนังของมนุษย์สามารถอยู่เหนือกฎเกณฑ์แห่งพลังธาตุทั้งปวงได้อย่างสิ้นเชิง ดินระเบิดออกอีกครั้งเมื่อเหยียนเซิงดีดกายขึ้นจากหลุมพสุธา อักขระเรืองแสงปรากฏเด่นชัดบนหน้าผากที่โชกเลือด บ่งบอกว่าเขากำลังจะสำแดงพลังที่แท้จริงออกมาแล้ว เขาตบหัตถ์ทั้งสองเข้าหากันอย่างแรงจนแผ่นดินแยกออกเป็นเสี่ยงๆ หัตถ์ยักษ์โผล่พ้นจากใต้พิภพตะปบเข้าหาท้องฟ้า เหยียนเซิงแผดคำรามกึกก้อง “วิถีปฐพี — ค้อนเทพยักษ์!” สิ้นคำประกาศ ค้อนยักษ์ที่สลักด้วยอักขระทองคำอันวิจิตรก็ควบแน่นขึ้นบนหัตถ์นั้น สวรรค์และโลกสั่นสะท้านยามที่ค้อนยักษ์ถูกเหวี่ยงเข้าใส่หลงเฉิน การจู่โจมนี้รวดเร็วและหนักหน่วง ปิดตายทุกเส้นทางหนีของหลงเฉินอย่างสิ้นเชิง หัวใจของผู้คนสั่นระรัวด้วยความหวาดเสียว ในที่สุดเหยียนเซิงก็ใช้วิชาลับและเนตรเทพของเขาออกมา เพียงแค่เริ่มต้น เขาก็ปลดปล่อยท่าไม้ตายอันเลื่องชื่อที่เคยสยบศัตรูมานักต่อนัก **ตูม!** ตำแหน่งที่หลงเฉินยืนอยู่สั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินจะถล่มทลาย คลื่นพลังปราณระเบิดออกเป็นวงกว้างกระแทกทุกสิ่งรอบข้างจนแหลกลาญ “อะไรกัน?!” ทว่าในวินาทีนั้นเอง เมื่อสายตาทุกคู่จับจ้องไปยังสิ่งที่อยู่เบื้องล่างค้อนยักษ์มหึมานั้น... ขวัญของพวกเขาก็แทบหลุดลอยจากร่าง และอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด!