“อืมมม” อิมโซบยองบรรจงปลดขนพยัคฆ์ออกจากอาภรณ์ของตนทีละชิ้น “...หนังผืนนี้คงต้องทำใหม่เสียแล้ว” คิ้วของเขาย่นเข้าหากันเล็กน้อยขณะทอดมองไปยังหนังเสือดาวที่คลุมเก้าอี้ของตน การสวมใส่หนั​​กเสือดาวผืนใหญ่คุณภาพสูงบ่งบอกถึงอำนาจบารมีของจอมโจร เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกเสียจากต้องใช้มัน ทว่าท้ายที่สุดแล้ว ไม่ว่าจะพยายามอย่างไร มันก็ยังคงสร้างความไม่สะดวกสบายอยู่ดี และบัดนี้ ขนของมันก็เริ่มหลุดร่วง “ท่านต้องการให้จัดหาผืนใหม่ที่มีลักษณะเหมาะสมมาให้หรือไม่?” “ปล่อยมันไว้เถิด” อิมโซบยองโบกมือปฏิเสธ “ยังจำเป็นต้องคร่าชีวิตสัตว์ล้ำค่าเยี่ยงนั้นอีกหรือ? การงานของเราจะง่ายดายขึ้นเมื่อมีสรรพสัตว์อย่างพยัคฆ์อยู่ทั่วหุบเขา เราไม่ได้ผลิตอาหารใดๆ ทั้งยังสังหารพวกมันไปโดยเปล่าประโยชน์ แต่หัวของพวกมัน... ฮี่ๆๆๆ!” อิมโซบยองจามออกมาแล้วขยี้จมูก “...ไม่ใช่เรื่องนี้เช่นกัน” อิมโซบยองเงยหน้าขึ้นมองกวักมิน, พยัคฆ์ราตรีทมิฬ “ใช่แล้ว เป็นอย่างไรบ้าง?” “เหล่าครอบครัวโจรยอมรับศิษย์สำนักฮวาซานอย่างสิ้นเชิง ทั้งยังเป็นมิตรอย่างยิ่ง” “ข้าเดาไว้อยู่แล้ว” อิมโซบยองพยักหน้า “เพราะผู้คนย่อมเกิดความมั่นใจเมื่อได้เห็นกับตาตนเอง เจ้าหนุ่มนั่นทำได้ดีมาก” “...ข้าขอถามบางอย่างได้หรือไม่?” “แน่นอน” พยัคฆ์ราตรีทมิฬเอ่ยปากด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “หากว่า...” “เอาน่า ข้ารู้ว่าเจ้าจะถามอะไร ข้าไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น นั่นคือฝีมือที่แท้จริงของเขา” “...” “แล้วบอนชุงเคยฟังคำสั่งของผู้ใดด้วยหรือ?” พยัคฆ์ราตรีทมิฬส่ายหน้า เป็นความจริงที่บอนชุงไม่ใช่คนที่จะยอมพ่ายแพ้โดยเจตนาเพียงเพราะอิมโซบยองสั่ง นี่ไม่ใช่เพราะขาดความภักดี แต่เป็นเพราะบอนชุงมีความคิดเป็นของตนเอง แต่เมื่อคำถามหนึ่งมลายหายไป อีกคำถามหนึ่งก็ผุดขึ้นมาแทน “แต่เขาดูไม่แข็งแกร่งถึงเพียงนั้นเลยนี่ขอรับ” “เจ้าไม่ควรตัดสินคนจากภายนอก” อิมโซบยองแย้มยิ้มราวกับว่าเรื่องนี้ช่างน่าสนุกสนาน “พวกเขาเป็นกลุ่มคนที่น่าสนใจ” บุรุษผู้นั้นหวนนึกถึงชองมยองแล้วถอนหายใจ ‘ข้าไม่เคยคาดคิดว่าคนท่าทางบอบบางถึงเพียงนั้นจะสามารถโค่นบอนชุงลงได้ในพริบตา’ มันคงพอจะเข้าใจได้หากเทพมังกรแห่งฮวาซานมีชื่อเสียงเลื่องลือด้านพละกำลัง แต่ที่ถูกกล่าวขานถึงมีเพียงวิชาดาบของเขาเท่านั้น มิใช่ว่ากันว่าเขาจะกลายเป็นเจ้ายุทธจักรกระบี่คนต่อไปหรอกหรือ? แน่นอน การได้ใกล้ชิดกับคนเช่นนั้นเป็นเรื่องดี แต่ว่า... ทันใดนั้น อิมโซบยองก็เอ่ยกับกวักมินที่กำลังจมอยู่ในภวังค์ความคิด “แต่ว่า” “ขอรับ?” “บอนชุงอยู่ที่ใด? ข้าไม่เห็นเขาตั้งแต่เช้า” “อา ที่น่าจะอยู่กับพวกฮวาซานขอรับ” “โอ้?” อิมโซบยองดูสนใจขึ้นมาทันที “ข้ามั่นใจว่าความทะนงตนของเขาคงไม่อาจยอมรับความพ่ายแพ้ได้ ข้าหวังว่าเขาจะใช้โอกาสนี้เรียนรู้วิชากระบี่ของเทพมังกรแห่งฮวาซาน” และรอยยิ้มของเขาก็ขยายกว้างขึ้น --- “น้ำ” “...” ดวงตาคู่โตเบิกโพลง แปะ “ถ้วยด้วย” กร๊อบ! เสียงกระดูกที่ถูกบิดดัดดังแว่วมาจากทางนั้น แปะ “ตามข้ามา” อึก อึก “อืมมม” เขาพยักหน้าเล็กน้อยราวกับพึงพอใจ “นวดไหล่ให้ข้า” ราวกับทนต่อไปไม่ไหว บอนชุงขมวดคิ้วมุ่นอย่างล้ำลึก สั่นสะท้าน “อึ่ก, แค่ก!” “...” แบ็คชอนและกลุ่มของเขาที่เฝ้ามองอยู่ต่างคิดว่าภาพที่เห็นนั้นช่างเหลวไหลสิ้นดี ‘นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกันอีก?’ ในที่สุด แบ็คชอนผู้หมดความอดทนจึงเอ่ยถามด้วยเสียงแผ่วเบา “...นี่มันเรื่องอะไรกัน?” ยุนจงถอนหายใจกับคำถามนั้น “ว่ากันว่าการพ่ายแพ้ในการประลองพลังกายสำหรับลูกผู้ชายแล้วหมายถึงความพ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์” “...แล้ว?” “ข้าจะขอรับใช้ท่านในฐานะพี่ใหญ่” เหงื่อเย็นเยียบผุดขึ้นบนหน้าผากของแบ็คชอน “...พี่ใหญ่?” “...ขอรับ” “คนนั้น... กับคนนั้นน่ะหรือ?” “ขอรับ” แบ็คชอนมองบอนชุงราวกับว่าเขาเสียสติไปแล้ว บอนชุงคนดังกล่าว... กำลังนวดไหล่ให้ชองมยองอยู่ “...นี่มันไม่เหมือนพี่น้องแล้ว แต่เหมือนพ่อกับลูกมากกว่ากระมัง?” “ข้าก็คิดเช่นนั้น แต่ว่า...” เขาถอนหายใจ ‘นี่มันอะไรกันแน่?’ “ไม่ว่าโลกจะเปลี่ยนแปลงไปมากเพียงใด แต่มันสมเหตุสมผลแล้วหรือที่จอมโจรจะนับถือนักพรตเป็นพี่ใหญ่? ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเรื่องนี้มันจะดูเข้ากันได้อย่างไรเมื่อมองจากรูปลักษณ์ภายนอก” “ข้าก็พูดสิ่งเดียวกัน” “แต่?” “ลูกผู้ชายย่อมมีบางสิ่งที่เข้าใจตรงกัน” “...” แววตาของแบ็คชอนฉายความซับซ้อน การได้เห็นบอนชุงที่ใช้มือข้างหนึ่งนวดไหล่ให้ชองมยอง ส่วนอีกข้างก็พัดวีให้อย่างนอบน้อม ทำให้แบ็คชอนรู้สึกปั่นป่วนในท้อง ‘เดี๋ยวนะ ปกติแล้วคนที่คอยพัดวีให้ไม่ใช่สตรีหรอกรึ?’ แนวคิดเรื่องภราดรภาพมันบิดเบี้ยวไปถึงเพียงไหนกัน? “...ทำไมเขามีแต่สหายประเภทนี้กันนะ?” “นั่นไม่ใช่สิ่งที่เราทุกคนรู้กันอยู่แล้วหรือ? พูดตามตรงนะ เพราะเขาสวมอาภรณ์ของนักพรตต่างหาก เขาถึงได้รับการปฏิบัติเช่นนี้ ลองจินตนาการดูสิว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากเขาสวมใส่เสื้อผ้าปกติ” “...” สิ่งที่สำคัญที่สุดคือคำพูดนั้นไม่ได้ผิดเลยแม้แต่น้อย แม้ในขณะที่จิตใจของแบ็คชอนกำลังเน่าเปื่อย ชองมยองกลับรู้สึกสบายอารมณ์อย่างที่สุด “ตัวก็โต แต่ทำไมเจ้าอ่อนแอปานนี้? ออกแรง! ออกแรงบีบเข้ามาอีก!” “ขอรับ พี่ใหญ่!” บอนชุงวางพัดลงแล้วเริ่มนวดไหล่ของชองมยองด้วยสองมือ “หือ สดชื่นดีจริง” ชองมยองไม่ต่างอะไรกับแมวที่นอนหงายท้องอย่างสบายใจ “ถึงอย่างนั้น มือของเจ้าก็ใช้ได้ทีเดียว ไอ้หนู” “...” ดวงตาของบอนชุงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงขณะมองไปยังชองมยอง แบ็คชอนสะดุ้งเฮือก ‘เจ้าไม่ควรทำ...’ “ขอบพระคุณพี่ใหญ่ที่ชมขอรับ!” แบ็คชอนโยนความกังวลทิ้งไป แล้วทอดสายตามองไปยังท้องฟ้าอันว่างเปล่า ข้าคาดหวังอะไรกันแน่? --- ชองมยองยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น “แต่มาที่นี่จะดีหรือ? ประมุขของเจ้าอาจจะผิดหวังได้นะ?” “ในฐานะสมาชิกของกองกำลัง ความภักดีต่อกองกำลังกับการรับใช้พี่ใหญ่เป็นคนละเรื่องกันขอรับ!” บอนชุงตัดบทแล้วกล่าวต่อ “ข้าบอนชุงผู้นี้! ที่ผ่านมาได้พบเจอนักรบมามากมาย และไม่เคยพ่ายแพ้ให้แก่ผู้ใดที่ใช้เพียงพละกำลังล้วนๆ ข้าประทับใจในความเป็นชายชาตรีของท่านอย่างแท้จริง แล้วข้าจะไม่รับใช้ท่านพี่ได้อย่างไร?” มันเป็นถ้อยแถลงที่จริงใจ หากสถานการณ์ไม่เป็นเช่นนี้ และหากผู้ที่รับฟังไม่ใช่คนอย่างชองมยอง บางทีคนอื่นๆ อาจหลั่งน้ำตาออกมาแล้ว แต่ความเป็นจริงนั้นโหดร้าย แบ็คชอนหันกลับไปมองแบ็คซังด้วยสีหน้าที่ไม่อาจเข้าใจได้อย่างสิ้นเชิง “ไม่สิ มันสมเหตุสมผลแล้วหรือที่เรื่องราวจะเปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้เพียงเพราะแพ้แค่ครั้งเดียว?” “...ลูกผู้ชายที่แท้จริงย่อมมีบางสิ่งที่เข้าใจตรงกัน” “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” “มันไม่แตกต่างไปจากความคิดของเราไปหน่อยหรือ?” พวกเขากำลังเป็นประจักษ์พยานด้วยตาตนเองว่าคนเขลาคิดกันอย่างไร “ความภักดีที่แท้จริงนั้นอยู่เหนือสถานะทางสังคมและอายุ! จากนี้ไป ข้า บอนชุง ในฐานะผู้น้อยกว่าพี่ใหญ่ จะขอทุ่มเทสุดความสามารถ!” เมื่อได้ยินเสียงอันดังของเขา โจกอลก็ยิ้มออกมา “ว่ากันว่าพรรคมารส่วนใหญ่มักทำเรื่องเช่นนี้” “หือ?” “ใช่แล้ว หากคนสองคนทะเลาะกันแล้วเกิดเห็นพ้องต้องใจกันขึ้นมา พวกเขาก็จะกลายเป็นพี่น้องร่วมสาบาน และเมื่อจำนวนคนเพิ่มขึ้น พวกเขาก็จะแขวนป้ายประกาศตนว่าเป็นพรรคมาร” แบ็คชอนส่ายหน้าพลางกุมขมับ ...อย่าพูดเรื่องเช่นนั้นออกมานะ ข้ากลัวว่ามันจะเกิดขึ้นจริง ในระหว่างนั้น ชองมยองก็เอ่ยถาม “แต่ข้ามีคำถาม?” “เชิญถามได้เลยขอรับ พี่ใหญ่” “ข้าคิดว่าประมุขป่าเขียวดูอ่อนวัยไปหน่อย? ภายนอกแล้ว เขาดูอ่อนกว่าเจ้ามาก” “ขอรับ” บอนชุงพยักหน้า “เป็นเวลาไม่นานนักที่ประมุขคนปัจจุบันได้รับตำแหน่งต่อจากคนก่อน” “หือ? เดี๋ยวนะ ตำแหน่งนี้สืบทอดทางสายเลือดหรือ?” “โดยพื้นฐานแล้ว ป่าเขียวในตอนนี้เป็นเช่นนั้น ก่อนหน้านี้มันแตกต่างออกไป อย่างไรก็ตาม เป็นเวลาร้อยกว่าปีที่กลุ่มโจรต่างๆ เติบใหญ่และแข็งแกร่งขึ้น จนบัดนี้เรื่องเช่นนี้ก็เกิดขึ้น ผลก็คือ ตำแหน่งได้กลายเป็นสิ่งที่สืบทอดโดยตรงจากประมุขคนก่อน” “อา อย่างนั้นรึ?” สิทธิ์ในการสืบทอด? แม้จะไม่เข้ากับชื่อป่าเขียว แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ดูเหมาะสมดีเมื่อผู้นำของพวกเขาเรียกตนเองว่าประมุข ชองมยองพยักหน้าแล้วถาม “แต่เจ้าดูไม่ค่อยทุกข์ร้อนกับเรื่องนั้นนะ?” บอนชุงดูเหมือนจะไม่ชอบคำถามนั้น เขาต้องการหลีกเลี่ยงด้วยเสียงหัวเราะแห้งๆ แต่ชองมยองไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น “ไม่ ตอนนี้เราเป็นพวกเดียวกันแล้ว ข้าจึงถามว่ามีสิ่งใดที่ข้าพอจะช่วยได้หรือไม่ ข้าเป็นนักพรต ข้าย่อมรู้ว่าสถานการณ์เป็นอย่างไรและสิ่งใดจะเป็นประโยชน์” “อา นั่นหมายความว่า...!” เหล่าศิษย์ฮวาซานบิดเบี้ยวใบหน้า ‘อย่างไรก็ตาม เจ้าสารเลวนั่นรู้ช่องทางของมันดีจริงๆ’ ‘จะเป็นนักพรตหรือจอมโจร! เลือกสักอย่างสิ!’ พวกเขามองออกว่าชองมยองพยายามจะทำอะไร แต่ดูเหมือนเหยื่อจะไม่คิดเช่นนั้น “แน่นอน เป็นความจริงที่ท่านประมุขไม่เป็นที่ยอมรับของทุกคน แต่เนื่องจากอิทธิพลของบรรพบุรุษของท่านแข็งแกร่ง จึงไม่มีปัญหาใหญ่อะไร” “อืม ประมุขคนก่อนยอดเยี่ยมถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?” “เขาคือผู้นำเหนือผู้นำและเป็นวีรบุรุษของทุกคน ในสมัยที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ ไม่มีไอ้สารเลวคนไหนกล้าข้ามแดนและรุกล้ำเข้ามาในดินแดนของเรา! นับตั้งแต่ท่านจากไป ก็มีการต่อสู้เกิดขึ้นอยู่เสมอ” เพียงแค่คิดถึงเรื่องนี้ บอนชุงก็กัดฟันกรอด “หากท่านยังมีชีวิตอยู่ ป่านนี้คงได้ตัดหัวมันในการโจมตีเพียงครั้งเดียวไปแล้ว” ชองมยองเรียบเรียงสถานการณ์ ‘อย่างนั้นจางอิลโซก็อยู่ในการต่อสู้ด้วยสินะ?’ ท้ายที่สุดแล้ว พรรคหมื่นคนคงไม่พลาดโอกาสเช่นนี้ แต่... “อืมม ข้าเข้าใจแล้ว” ชองมยองเสริมพลางลุกขึ้นยืน “ท่านจะไปไหนหรือขอรับ?” “ไปเจรจาให้สิ้นสุด” และเขาก็ยิ้ม “ในเมื่อข้าไม่ใช่โจร ข้าก็ไม่อาจอยู่ที่นี่ได้ตลอดไป” ไม่... จริงๆ แล้วเจ้าดูเหมือนโจรมาก --- “แค่ก...!แค่ก... เคลียร์...แค่ก! โอ้ย... แค่ก... อาการข้า... แค่กๆ!” อิมโซบยองปิดปากและไออย่างต่อเนื่อง ชองมยองจึงเอ่ยถาม “...โรคปอดรึ?” เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหล่าศิษย์แห่งฮวาซานก็ถอยหลังไปสองก้าว “ม-ไม่ใช่” อิมโซบยองโบกมือ “ดังที่ข้าเคยบอก มันไม่ติดต่อ ข้าแค่ร่างกายอ่อนแอมาแต่กำเนิด” “...ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น” “ฮ่าๆ อะไรคือกำเนิด... ทำไมพวกท่านถึงยังถอยห่างออกไปอีกเล่า?” “ปลอดภัยไว้ก่อนย่อมดีกว่า ท่านก็รู้” “...” อิมโซบยอง ซึ่งหน้าผากและคิ้วของเขาดูซีดเซียวอมฟ้า ปรากฏราวกับว่าเขาอาจจะตายได้ทุกเมื่อและจะไม่มีใครรู้สึกเศร้าโศก เขาเช็ดริมฝีปากแล้วถาม “ท่านกำลังคิดจะจากไปแล้วหรือ?” “ใช่ แต่ก่อนจะไป ข้าต้องการสะสางเรื่องเงินทองให้เรียบร้อย” “เรื่องเงินทอง?” อิมโซบยองเอียงคอ “แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่ต้องตัดสินใจหลังจากพิจารณาและมีข้อมูลมากกว่านี้หรือ? ข้าได้ยินว่ายังไม่มีการตัดสินใจด้วยซ้ำว่าจะเริ่มธุรกิจเมื่อใดและอย่างไร” “ใช่ ถูกต้อง แต่ว่า...” ชองมยองยิ้ม “ข้าคิดว่ามีวิธีแก้ปัญหาสถานการณ์ได้ง่ายๆ แทนที่จะทำให้มันซับซ้อน” “ง่ายๆ?” อิมโซบยองจ้องมองชองมยอง “ข้าไม่รู้ว่าศิษย์น้อยกำลังพูดถึงสิ่งใด” “เอาน่า ท่านย่อมรู้” อิมโซบยองขมวดคิ้ว ‘ง่ายๆ’ หมายความว่า ในท้ายที่สุดแล้ว พวกเขากำลังจะได้บางสิ่งมากกว่าเงินและแก้ไขปัญหาได้ในเวลาเดียวกัน อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าเขาจะคิดหนักเพียงใด เขาก็ไม่สามารถคิดออกได้ว่าฮวาซานจะมอบสิ่งใดให้เขาได้ “ดูเหมือนศิษย์น้อยจะมีบางสิ่งเตรียมมา” “ใช่ และท่านจะรักมันเมื่อได้ยิน” “แค่ก! แค่ก! ข้าขอถามได้หรือไม่ว่ามันคืออะไร?” “เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนกับการใช้กองกำลังโจรของท่านและการคุ้มครองธุรกิจ...” ชองมยองแย้มยิ้ม “ข้าคิดว่ามันคงจะดีไม่น้อย หากได้รักษาอาการป่วยของท่านประมุข” อิมโซบยองที่นิ่งไปครู่หนึ่ง ยิ้มออกมา “ข้าสงสัยว่าคืออะไร ที่แท้ก็เรื่องนี้เอง ศิษย์น้อย ดังที่ข้าได้กล่าวไปแล้ว โรคนี้หาใช่โรคที่สามารถรักษาให้หายได้” “ใช่ ท่านเคยพูด” “ข้าคือประมุขป่าเขียว ข้าได้แสวงหาทุกสิ่งแล้ว แต่โรคนี้ก็ไม่อาจรักษาได้ แม้กระทั่งหลังจากได้กินยาเม็ดที่ดีที่สุดของวัดเส้าหลินแล้วก็ตาม” “ขอรับ” ชองมยองพยักหน้าราวกับคาดการณ์ไว้แล้วและคิดในใจ เป็นความคิดที่ดีแล้วที่ไม่ได้พาแฮยอนมาด้วย หากเขาได้ยินเรื่องนี้ เขาคงคลั่งไปแล้วเป็นแน่ “แล้วศิษย์น้อยจะรักษาข้าได้อย่างไร?” “มันไม่ใช่เรื่องน่าอัศจรรย์อะไร” “ใช่” “แต่...” ชองมยองยิ้ม ใบหน้าของเขาเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ “แต่มันจะไม่แตกต่างออกไปหน่อยหรือ... หากโอสถนั้นถูกปรุงขึ้นด้วยวิธีที่แตกต่าง?” แววตาของอิมโซบยองเปลี่ยนไปเป็นครั้งแรก