Chapter 198: พลังที่แท้จริงและเทพเจ้า - 2 [โบนัส] เบื้องบนท้องฟ้าเหนือเรือนยอดไม้ขึ้นไปราวหกถึงแปดร้อยเมตร สายลมพัดหวีดหวิวราวกับเป็นสิ่งมีชีวิต “โฮ่โฮ่โฮ่โฮ่! พวกปีหนึ่งนี่มันสัตว์ประหลาดชัดๆ!” แอนดรูว์หัวเราะเสียงดัง เสียงของเขาแทบจะถูกกลบด้วยกระแสลมที่พัดผ่าน “ฝีมือเทียบชั้นพวกปีสามได้เลยเหรอเนี่ย?! เป็นไปได้ยังไงกัน?!” เขานั่งเอกเขนกอยู่บนหลังนกอินทรีสกายเรนด์ ซึ่งมีช่วงปีกกว้างกว่านกอินทรีที่เคยพาเลโอและลิลลี่มาส่งที่ป่าแห่งนี้เกือบสองเท่า การกระพือปีกอันทรงพลังแต่ละครั้งทำให้เกิดกระแสลมแปรปรวนสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งก้อนเมฆ [ปีสาม – นักเรียนเทอมที่ 3] ดวงตาที่หรี่มองอยู่ตลอดเวลาของแอนดรูว์มีประกายเวทมนตร์วูบไหวขณะจ้องมองลงไปยังสนามรบเบื้องล่าง “บางทีฉันก็คิดว่าพรสวรรค์ [ดวงตาทะลุพันลี้] นี่มีประโยชน์ในการหาข้อมูลมากกว่าเอาไว้ทำให้ฉันดูเหมือนพวกวายร้ายนะ” เขาพึมพำพร้อมหัวเราะเบาๆ พลางเฝ้าดูเลโอและลีออนแลกหมัดกันอย่างรวดเร็วรุนแรง ทุกครั้งที่ปะทะกัน คลื่นกระแทกจะสั่นสะเทือนไปทั่วแมกไม้เบื้องล่าง “โอ้โห?” รอยยิ้มของเขาฉีกกว้างจนเห็นฟัน “วิชาต่อสู้จากยุคสาบสูญงั้นเหรอ? ฉันเจอขุมทรัพย์เข้าให้อีกแล้ว! ข้อมูลนี้ขายได้ไม่ต่ำกว่า 50,000 AC แน่—ห้ามต่ำกว่านี้แม้แต่เครดิตเดียว” สีหน้าของเขาบิดเบี้ยวกลายเป็นความปิติยินดีที่เกือบจะเสียสติ ท้ายที่สุดแล้ว เขาคือคนที่แอบขายข้อมูลให้ทั้งเลโอและลีออน—คอยชักจูงให้ทั้งคู่มาอยู่ในพื้นที่เดียวกัน บงการเหตุการณ์เพียงเล็กน้อยเพื่อจุดชนวนให้เกิดการเผชิญหน้า ด้วยแต้มการทดสอบอันมหาศาลของทั้งคู่ มันเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้อยู่แล้ว เขาเพียงแค่อยากรู้ว่าใครกันแน่ที่จะได้ยืนอยู่จุดสูงสุด “คึคึคึ... ดูเหมือนหมอนี่ที่ชื่อเลโอจะมีพละกำลังดิบเถื่อนมากกว่า ส่วนลีออนจะมีเทคนิคที่เฉียบคมกว่าสินะ” เขาครุ่นคิดพลางลูบคาง “เอาไงดี เอาไงดี... เวรเอ๊ย! ฝีมือสูสีกันเกินไปแล้ว” สายตาที่เรืองรองของเขาเลื่อนลึกเข้าไปในป่า “แม่สาวคนนั้น... ลิลลี่ ใช่ไหม?” คิ้วของเขาเลิกขึ้นด้วยความประหลาดใจจริงๆ “เธอก็มีฝีมือเหมือนกัน ลำดับที่สามน่าจะจองไว้แล้วแน่ๆ ให้ตายเถอะ... ไม่เคยคิดเลยว่าสาวสวยจะสู้เป็นด้วย พวกที่ฉันรู้จักมีแต่พวกนางร้าย” เขาสนพ่นลมหายใจ “ไอ้หมอนี่ที่ชื่อเลโอตาถึงจริงๆ” เบื้องล่าง ลิลลี่กำลังร่ายรำอยู่ท่ามกลางก้ามปูที่ขยับเข้าหาและมานาที่ปะทุ เธอออกคำสั่งแก่สัตว์อสูรและใช้ทักษะของตนเองเข้าจู่โจมแมงป่องเวทมนตร์ แม้ว่ามันจะได้เปรียบเหนือสัตว์อสูรของเธอก็ตาม “อืม... สิงโตและแมงป่องตัวนั้นต้องเป็นของลีออนแน่” แอนดรูว์พึมพำอย่างครุ่นคิด “ส่วนเสือดำกับหมาป่านั่น... โอ๊ะ? อีกตัวหนึ่งล่ะนั่นอะไร? ดรายแอดงั้นเหรอ?” รอยยิ้มของเขาคมกริบขึ้น “ถึงอย่างนั้น สัตว์อสูรของลีออนก็ได้เปรียบในแง่ของพละกำลังดิบ เอาล่ะ—เดิมพันฝั่งลีออนในวันแข่งขันปีหนึ่ง!” ทันใดนั้น— สายตาคู่หนึ่งล็อกเป้ามาที่เขา “ซวยละ—ฉันโดนจับได้เหรอ?” แอนดรูว์สบถ วินาทีต่อมา มานาก็ปะทุขึ้นอย่างรุนแรง การโจมตีระยะไกลพุ่งตรงขึ้นสู่ท้องฟ้า “เอลโก้! เราได้สิ่งที่ต้องการแล้ว—ถอยได้!” แอนดรูว์ตะโกนสั่ง นกอินทรีสกายเรนด์กรีดร้อง มันเลี้ยวหักศอกและพุ่งทะยานไปยังสถาบันราวกับลูกธนูสีดำท่ามกลางหมู่เมฆ --- ลีออนซึ่งเพิ่งหันกลับมาทางเลโอ จู่ๆ ก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ เขาตวัดสายตาขึ้นมองด้านบน ดวงตาหรี่แคบลง [เหล็กในเวทมนตร์]! เขายกแขนทั้งสองข้างขึ้นพร้อมกับวงแหวนเวทมนตร์ซับซ้อนที่ปรากฏขึ้น จากใจกลางของมัน เหล็กในแมงป่องขนาดมหึมาราวกับสว่านพุ่งทะลุอากาศและยิงขึ้นสู่ท้องฟ้า “แกมีเวลาวอกแวกมากเกินไปนะ!” เลโอคำราม แต่ในวินาทีที่เขาเปลี่ยนจุดสนใจ— เลโอก็พุ่งเข้ามาถึงตัวแล้ว ดวงตาของลีออนเบิกกว้างเมื่อเลโอพุ่งตัวเข้าใส่เขาพร้อมกับยกขากระโดดขึ้น ลูกเตะกลางอากาศ ลีออนกัดฟันและไขว้แขนรับ “ไอ้เวรเอ๊ย—!” ปัง! แรงกระแทกสั่นสะท้านไปทั่วร่างกายของเขา ร่างของลีออนกระเด็นถอยหลังราวกับตุ๊กตาผ้า เขาพุ่งชนกิ่งไม้จนหักกระจุยและไถลไปกับพื้น ก่อนที่เขาจะตั้งตัวได้ เลโอก็ตามมาถึงตัวอีกครั้ง—เข้าประชิดด้วยความเร็วสูง เลโอยกกำปั้นขึ้นและชกเข้าใส่ ในเสี้ยววินาทีสุดท้าย— มีดสั้นเล่มหนึ่งปรากฏขึ้นในมือของเลโอ รูม่านตาของลีออนหดเล็กลง สายเกินไป ใบมีดวับวาวขึ้น แขนที่ตั้งใจจะใช้ชกถูกกรีดจากด้านนอก เป็นรอยแผลสีแดงฉานลากยาวตั้งแต่ข้อมือถึงหัวไหล่ ฉึก! เลือดสาดกระเซ็นออกมาอย่างรุนแรง ลีออนเซถอยหลังไปหลายเมตร หายใจติดขัด ตอนนี้แขนข้างหนึ่งหักและอีกข้างก็ถูกฟันเป็นแผลฉกรรจ์ เขากัดกรามแน่นเพื่อสะกดความเจ็บปวดที่แผดเผาพลางจ้องเขม็งไปที่เลโอ “เข้าใจแล้ว” ลีออนคำราม “นี่สินะวิธีที่แกใช้เอาชนะฉันในการจัดอันดับการทดสอบ แกมันพวกไม่ละอายใจที่จะใช้วิธีสกปรก” “ชนะก็คือชนะ เพื่อนเอ๋ย” เลโอตอบอย่างใจเย็น พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากขณะที่เขาทรงตัวด้ามมีดสั้นไว้บนปลายนิ้ว “ก็ต้องใช้ของขวัญที่สาวของฉันให้มาสิ จริงไหม?” โฮก!!! เสียงคำรามสนั่นหวั่นไหวดังลั่นไปทั่วสนามรบ เลโอหันขวับไปทางต้นเสียง ลิลลี่กุมศีรษะ ใบหน้าซีดเผือดขณะที่วิญญาณของเธอสั่นไหวอย่างรุนแรง ต้นไม้ยักษ์ (Treant) โอนเอน ร่างกายแตกสลายภายใต้การโจมตีอย่างไม่หยุดยั้งของแมงป่อง แทบจะประคองตัวไว้ไม่อยู่ ตัวแมงป่องเองก็เริ่มทรุดตัวลง การเคลื่อนไหวดูเชื่องช้าลงจากการจู่โจมอย่างต่อเนื่องของลิลลี่ มีเพียงสัตว์อสูรตัวเดียวที่ยังยืนหยัดอยู่ได้ สิงโต แม้จะได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่มันยังคงยืนหยัดอย่างองอาจ มันคือตัวตนที่ข่มขวัญที่สุดในสนามรบ และเพียงตัวมันตัวเดียวก็เป็นตัวตัดสินชี้ขาด หากสถานการณ์ยังเป็นเช่นนี้ต่อไป สิงโตจะบดขยี้พวกเขาทั้งหมด—และเลโอคงต้องถังแตกหากสัตว์อสูรของเขาถูกบังคับให้กลับไปยังวิหาร เมื่อเห็นเช่นนั้น ลีออนก็หัวเราะแหบแห้ง “จะทำยังไงต่อล่ะ?” เขาเยาะเย้ยพลางกระชับผ้าพันแผลที่แขน เลือดซึมออกมาผ่านผ้าแม้ว่าการไหลจะเริ่มช้าลง “ต่อให้แกชนะที่นี่ไป แกก็ต้องถังแตกอยู่ดี” “จะทำยังไงน่ะเหรอ?” เลโอตอบพร้อมกับรอยยิ้มที่กว้างขึ้น “ตอนนี้ฉันจะใช้ไพ่ตายของฉันแล้ว” ดวงตาของลีออนเบิกกว้าง ฉิบหาย ถ้าเขามีพลังระดับกึ่ง 4 ดาว... งั้นเขาก็ต้องมีสัตว์อสูร— เขารีบห่อหุ้มร่างกายด้วยออร่าหลายชั้น เร่งพันผ้าพันแผลให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ รวยขนาดนี้แต่กลับไม่มีปัญญาซื้อโพชั่นรักษาเนี่ยนะ? เลโอคิดอย่างฉงนใจครู่หนึ่ง—แต่เขาก็ไม่รีรอ “ฮาวล์!” เลโอตะโกน “แสดงให้มันเห็นหน่อยสิว่าพลังที่แท้จริงน่ะเป็นยังไง!” โฮวววววววววววววววววววว!!! เสียงคำรามนั้นแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล ลีออนรู้สึกถึงแรงกดที่ซัดลงมาเมื่อเงาขนาดมหึมาปกคลุมไปทั่วป่า สิ่งที่เขาเห็นต่อจากนั้นทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ สัตว์อสูรเบื้องล่างหยุดการต่อสู้กลางคัน แม้แต่เลโอยังจ้องมองด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “นี่... ฮาวล์โตขึ้นขนาดนี้ในเวลาสั้นๆ เลยเหรอ?!” เขาอุทานด้วยความตกตะลึง ตึง! ร่างขนาดมหึมาลอยอยู่เหนือพรรณไม้ในป่า เลโอและลีออนเฝ้ามองร่างยักษ์ที่ลอยเด่นอยู่เหนือผืนป่า ขณะที่ลักษณะพิเศษของมันแสดงผลออกมาอย่างเต็มที่-- การไหลเวียนน้ำหนักแบบควบคุม: มันกระจายมวลอันมหาศาลผ่านการสั่นพ้องทางจิตวิญญาณ ทำให้สามารถเคลื่อนไหวได้โดยไม่เหยียบย่ำพืชพรรณให้แหลกละเอียดหากมันต้องการ และการสั่นพ้องแบบเดียวกันนี้ยังช่วยลดทอนและกระจายแรงกระแทกไปทั่วทั้งร่างกายของมันอีกด้วย