Chapter 238: หายนะ (ตอนที่ 1) ขอบของอาสนะไม้ไผ่ถูกอาบไล้ด้วยรัศมีสีขาวจางๆ บนอาสนะไม้นั้นมีชายชราผู้หนึ่งนั่งอยู่ เขาสวมชุดเต๋าถักทอด้วยผ้าสีแดงเพลิง เส้นผมของเขาถูกรวบไว้ง่ายๆ ด้วยปิ่นหยกสีขาว ใบหน้าปราศจากร่องรอยแห่งริ้วรอย ดวงตาของเขาลุ่มลึกและไร้อารมณ์ ราวกับตัดขาดจากความรู้สึกทางโลกทั้งปวง ชายชรานั่งอยู่บนอาสนะไม้ไผ่ที่เหาะเหินไปในอากาศด้วยความเร็วเร็วกว่าม้าปกติถึงสิบเท่า ไม่นานนัก เขาก็มาถึงเขตหวังเจียง ซึ่งตั้งอยู่ทางมุมตะวันออกเฉียงใต้ของอาณาจักรเว่ย ในเมืองไท่ เต็มไปด้วยแสงสีและงานเฉลิมฉลองอย่างคึกคัก “ปีใหม่ ปีใหม่ที่ยิ่งใหญ่!” “ภัยพิบัติในปีนี้หมดไปแล้ว ปีหน้าขอให้พรดีๆ เข้ามา!” “พุทราเชื่อม ราคาแค่สามเหวินต่อไม้ ราคานี้ไม่ขึ้นรับปีใหม่นะ ใครอยากกินรีบมาซื้อเลย!” บนถนนสายหลักของเมือง มีนักแสดงสวมหน้ากากกำลังโชว์ลีลา เด็กๆ ในชุดใหม่ต่างรบเร้าให้ผู้ใหญ่ซื้อขนมให้ ส่วนพ่อค้าแม่ค้าก็ส่งเสียงร้องเรียกลูกค้าขณะแบกหาบสินค้า... ที่หน้าประตูร้านทุกร้านมีการแขวนโคมไฟสีแดงขนาดใหญ่ และมีเสียงประทัดดังขึ้นเป็นระยะ สร้างบรรยากาศที่เปี่ยมไปด้วยความสุข วันนี้เป็นวันแรกของเทศกาลปีใหม่ ทุกใบหน้าต่างฉาบไว้ด้วยรอยยิ้ม แม้แต่ศัตรูคู่อาฆาตหากพบเจอกันในวันนี้ ต่างก็แลกเปลี่ยนรอยยิ้มและทักทายกันเพื่อหลีกเลี่ยงความขัดแย้งทุกประการ ทว่าท่ามกลางผู้คนเหล่านั้น กลับมีชายชราในชุดสีแดงผู้หนึ่งดูโดดเด่นออกมา เขามีท่าทีเฉยเมย แววตาเย็นชา ไม่สนใจผู้คนหรือสิ่งใดรอบข้าง สนใจเพียงวัตถุสีดำคล้ายเข็มทิศในฝ่ามือเท่านั้น เขามาถึงหอสุราเซียนเมามายอย่างเงียบเชียบ ที่นี่ปิดทำการเนื่องในวันปีใหม่ มันเป็นโรงเตี๊ยมที่สูงที่สุดซึ่ง 'เซียนชุดแดง' ได้พบจุดจบที่นี่ เขาเดินขึ้นไปยังชั้นบนสุด เข็มทิศพลันส่องประกายสว่างวาบ ฉายลำแสงออกไปในอากาศกลายเป็นม่านภาพสีสันสดใส ราวกับภาพยนตร์ มันฉายซ้ำฉากทั้งหมดของการตายของเซียนชุดแดง ดวงตาของชายชราดุจสายฟ้า จ้องมองนักพรตชุดดำผู้หนึ่งที่คลุมกายมิดชิดตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความสนใจ พลางแค่นเสียงเย้ยหยัน “ทั่วทั้งแม่น้ำหลงเจียง มีเพียงสองถึงสามตระกูลเท่านั้นที่ต้องใช้การหลอมรวม 'ไฟวิญญาณ' ในวิชาของพวกมัน พวกมันคิดจริงๆ หรือว่าเราจะหาไม่พบ?” “ดีล่ะ ข้าจะจดจำเรื่องนี้ไว้ แล้วเราค่อยมาสะสางกันทีหลัง” จากนั้นเขาก็ออกจากโรงเตี๊ยม หยุดลงกะทันหัน ณ สถานที่รกร้างแห่งหนึ่งที่มีบ้านพังทลายและพื้นดินแตกร้าว เข็มทิศฉายม่านภาพขึ้นมาเป็นครั้งที่สอง ฉายซ้ำการต่อสู้ระหว่างนักพรตหญิงกับโหลวอี้ ในตอนแรกชายชราชุดแดงยังคงมีท่าทีเฉยเมย แต่เมื่อเห็นโหลวอี้ใช้กำลังบังคับจน 'นักรบเกราะเงิน' ต้องถอยร่น เขาก็อดไม่ได้ที่จะอุทาน “เป็นไปไม่ได้!” นักรบเกราะเงินที่เขาสร้างขึ้นมากับมือตัวนี้ มีพละกำลังไม่ต่ำกว่าสามถึงสี่หมื่นชั่ง ซึ่งเป็นพลังที่เหลือเชื่อแม้แต่ในหมู่ผู้ฝึกยุทธ์ระดับจอมยุทธ์ ชายชราชุดแดงสะกดกลั้นอารมณ์และดูภาพต่อไป เมื่อเห็นโหลวอี้ก้าวออกมาจากวิชาไฟวิญญาณของนักพรตหญิงโดยไร้รอยขีดข่วนและสังหารนางอย่างโหดเหี้ยม ใบหน้าของเขาก็เคร่งขรึมขึ้นทันที “เจ้าเด็กนี่ต้องมีความลับยิ่งใหญ่แน่!” ชายชราพึมพำ ความคิดของเขาเหมือนกับนักพรตหญิงก่อนที่นางจะสิ้นใจ ไม่นานนัก เขาก็จับตัวชาวบ้านที่เดินผ่านมาไม่กี่คนแล้วฉายภาพในอากาศ พลางชี้ไปที่ใบหน้าของโหลวอี้และถามว่า “มันเป็นใคร?” เมื่อได้คำตอบที่ต้องการแล้ว เขาก็สังหารทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะกลายเป็นแสงสีแดงแล้วหายไปจากจุดนั้น ทางทิศใต้ของเมือง ประตูสำนักหมัดทลายฟ้าปิดสนิท ภายในเงียบเชียบและดูอ้างว้าง แตกต่างจากบรรยากาศคึกคักภายนอกอย่างสิ้นเชิง ชายชราปรากฏตัวขึ้นในลานฝึกยุทธ์ตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจทราบได้ เขามองไปยังสถานที่ที่ว่างเปล่าด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก “คิดว่าการซ่อนตัวจะทำให้ข้าหาเจ้าไม่พบงั้นรึ? พวกจอมยุทธ์โง่เขลา...” เพียงสะบัดนิ้ว กระดาษยันต์สีเหลืองก็ปรากฏขึ้นในอากาศ ไม่นานนัก มันก็ลอยไปรอบๆ มุมต่างๆ ของสำนักหมัดทลายฟ้า พับไปพับมา ราวกับกำลังเก็บข้อมูลบางอย่างโดยเจตนา... ภายใต้ท้องฟ้าสีคราม บนถนนดินโคลน ชายชราผอมแห้งในชุดสีเขียวผู้หนึ่งกำลังก้มๆ เงยๆ ดูแลบางอย่างอยู่ในแปลงผัก เขาเด็ดใบไม้เน่าออก พรวนดิน และคลุกขี้เถ้าถ่านอย่างเก้ๆ กังๆ จนทำให้หญิงชราที่อยู่ใกล้ๆ ดูแคลน “งุ่มง่ามจริง! เจ้าทำขี้เถ้ากระจัดกระจายไปโดนใบผักหมดแล้ว” “นี่ๆๆ ดูทางหน่อย อย่าเหยียบโดนผักอีกนะ” “ไปๆๆ กลับบ้านไปชงชาดื่มซะดีกว่ามาทำเละเทะที่นี่ จอมยุทธ์ที่แม้แต่ทำสวนยังทำไม่ได้ พูดออกไปคงโดนหัวเราะเยาะทั้งเมือง...” ชายชราข้างๆ หัวเราะเบาๆ แล้วเดินออกจากแปลงผัก แม้จะถูกดุด่า แต่เขากลับไม่โกรธเคืองแม้แต่น้อย ชายชราผู้นี้คือเว่ยโหย่วเต้า หลังจากสำนักหมัดทลายฟ้าล่มสลาย เขาก็มาใช้ชีวิตอยู่ข้างกายภรรยาในชนบท ใช้เวลาไปกับการอ่านหนังสือ ตกปลา และพาสุนัขเดินเล่น วันนี้เขารู้สึกคึกคักจึงตัดสินใจช่วยใส่ปุ๋ยผัก แต่กลับถูกภรรยาบ่นใส่ ถึงอย่างนั้นเว่ยโหย่วเต้าก็พอใจกับชีวิตที่เรียบง่ายและเนิบช้านี้อย่างยิ่ง ช่างเป็นช่วงเวลาแห่งความสงบสุขท่ามกลางความวุ่นวายของชีวิตโดยแท้ หลังจากทุ่มเทให้กับสำนักมาค่อนชีวิต การได้อนุญาตให้ตัวเองได้พักผ่อนบ้างก็ถือว่าไม่เลวเลย ทันใดนั้น กระดาษยันต์สีเหลืองแผ่นหนึ่งก็ลอยผ่านเหนือศีรษะ สีหน้าของเว่ยโหย่วเต้าเปลี่ยนไปอย่างมาก เขาร้องตะโกนใส่ภรรยาด้วยความโกรธ “หนีไป!” ภรรยาของเขายืนงงทำอะไรไม่ถูก กระดาษยันต์พลันส่องแสงสว่างจ้าดุจดวงอาทิตย์ย่อส่วน จนทำให้นางต้องกรีดร้องและปิดตา จากนั้น แสงสีเงินสายหนึ่งก็พุ่งผ่านไป ศีรษะของหญิงชราหลุดออกจากบ่าและตกลงมาอยู่ในมือของชายชราผู้สวมชุดเต๋าแดงเพลิงพอดิบพอดี เขากำผมของนางไว้อย่างกับกำลังถือของเล่น “อาฟาง อาฟาง...” เว่ยโหย่วเต้าจ้องมองด้วยความว่างเปล่า จากนั้นความโกรธแค้นก็พุ่งพล่านขึ้นสู่สมอง ร่างกายของเขากลายเป็นสีแดงฉานขณะที่เขากำหมัดแน่นแล้วพุ่งเข้าใส่ชายชรา “ประเมินค่าตัวเองสูงเกินไปแล้ว” ใบหน้าของชายชราเต็มไปด้วยความเฉยเมย เพียงแค่โบกมือ เชือกโปร่งแสงก็มัดเว่ยโหย่วเต้าไว้อย่างแน่นหนาจนขยับไม่ได้ แสงสีเงินวูบผ่านอีกครั้ง ศีรษะหนึ่งก็ลอยละลิ่วขึ้นสู่ท้องฟ้า! ประมุขสำนักหมัดทลายฟ้าในปัจจุบัน เว่ยโหย่วเต้า ได้พบกับจุดจบอันน่าสลดในวันนี้! ... “ซ่อนตัวเร็วเข้า ซ่อนตัวเร็ว!” “ท่านปู่ ห้ามแอบดูนะ!” “ถ้าหาพวกเราไม่เจอ ท่านต้องซื้อลูกกวาดให้พวกเรา!” “แล้วหนูอยากได้ชุดใหม่ด้วย!” เสียงเด็กๆ ที่ร่าเริงสดใสดังก้องมาจากโขดหินจำลองกลางลานบ้านอย่างไม่ขาดสาย โขดหินจำลองนั้นสูงสองจ้าง เกิดจากหินรูปร่างแปลกประหลาดขนาดเล็กใหญ่จำนวนมาก ผิวหน้าของหินเต็มไปด้วยโพรงมืดๆ ที่เด็กๆ สามารถเข้าไปซ่อนตัวได้ ห่างจากโขดหินจำลองไปเจ็ดหรือแปดจ้าง ชายร่างกำยำที่มีผมสีดำงอกที่ข้างแก้มและมีผมสีเทาแซมที่ขมับ กำลังยืนหันหลังให้โขดหิน ปิดตาไว้ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ซ่อนกันหมดหรือยัง? ปู่กำลังจะไปหาแล้วนะ” ในจังหวะที่เขาพูดจบพอดี นกไฟยักษ์ตัวหนึ่งที่มีความยาวหลายจ้างปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าเหนือโขดหินจำลอง ก่อนจะพุ่งชนลงมาอย่างโหดเหี้ยม! ’ตูม!’ ชายร่างกำยำหันขวับ กระชากผ้าปิดตาออก ดวงตาเบิกกว้าง โขดหินจำลองของครอบครัวที่เพิ่งซ่อมแซมไปด้วยเงินจำนวนมหาศาล บัดนี้พังพินาศย่อยยับ เศษหินกระจัดกระจายไปทุกทิศทุกทางในลานบ้าน โครงสร้างหลักของบ้านกำลังลุกไหม้อย่างรุนแรง ควันสีดำพวยพุ่งตรงขึ้นสู่ท้องฟ้า