Chapter 1233, Child Sovereign

เผยแพร่เมื่อ 8 เม.ย. 2569 14:36

**บทที่ 1233: ราชันย์เยาว์วัย** จั๋วฟานกวาดสายตามองคนเบื้องหน้าอย่างพินิจพิจารณาก่อนจะเอ่ยขึ้น “ข้าได้ยินมาว่าในบรรดาสิบราชันย์ คนสุดท้ายคือราชันย์เยาว์วัย ผู้บรรลุวิถีแห่งเต๋าตั้งแต่ยังเยาว์... หรือว่าท่านคือ...” “เฮ้! เลิกพูดประโยคนั้นสักที!” ใบหน้าของราชันย์เยาว์วัยกระตุกวูบพลางแค่นเสียงเย้ยหยัน “พวกเราต่างก็เป็นถึงระดับราชันย์ แต่ยังต้องมานินทาลับหลังกันเช่นนี้หรือ? ยิ่งไอ้สามคนนั้น... หน้าไม่อายสิ้นดีที่เรียกตัวเองว่ายอดราชันย์ แต่พอถึงคิวข้า พวกมันกลับเรียกข้าว่าไอ้เด็กเมื่อวานซืน! พวกเจ้าไม่มีคำเรียกที่ดูดีกว่า ‘ผู้มีพรสวรรค์สูงสุด’ บ้างหรือไง? หรือพวกเจ้าดูถูกข้าเพราะรูปลักษณ์ภายนอก?” จั๋วฟานหัวเราะร่าพลางค้อมศีรษะลงด้วยความเคารพ “ข้าต้องขออภัยท่านราชันย์ แต่ถึงอย่างไร ท่านก็ยังเป็นราชันย์ ผู้ซึ่งเป็นจุดสูงสุดที่ทุกคนต่างไขว่คว้าแต่ไม่อาจเอื้อมถึง ต่อให้ฉายาจะฟังดูไม่เข้าหูไปบ้างก็ตาม” “ข้าไม่อยากฟังคำแก้ตัวของเจ้า ข้าไม่ได้ด้อยไปกว่าอีกเก้าราชันย์หรอกนะ” ราชันย์เยาว์วัยพ่นลมหายใจออกทางจมูก จ้องมองจั๋วฟานด้วยสายตาเย็นเยียบ “ไอ้หนู เจ้ามาเพื่อผ่านบททดสอบงั้นรึ?” “เอ่อ... ใช่แล้วขอรับ!” “กลับไปซะ เจ้าไม่มีทางผ่านหรอก” “เหตุใดจึงกล่าวเช่นนั้น? ข้ายังไม่ได้เริ่มทำอะไรเลย...” “ยังจะถามอีกว่าทำไม? ก็เพราะเจ้าเรียกข้าด้วยฉายานั่นยังไงล่ะ ฮึ่ย!” ราชันย์เยาว์วัยแลบลิ้นใส่ “เจ้าเรียกข้าเป็นคนสุดท้าย ดังนั้นข้าจะขังเจ้าไว้ในทะเลปรภพจนกว่าเจ้าจะเน่าตายไปเลย!” จั๋วฟานถอนหายใจยาว *[ราชันย์เยาว์วัยดูเหมือนเด็กไม่ผิดเพี้ยน แต่เขาดำรงสถานะราชันย์มาเนิ่นนานนับกัปนับกัลป์ ไม่เหมือนกับกู่ซานทง เหตุใดเขายังคงรักษาท่าทีเยี่ยงเด็กเช่นนี้ได้? เขาบรรลุวิถีแห่งราชันย์ได้อย่างไรกันแน่? วิถีแห่งเต๋าของเขาคืออะไร? ช่างเถอะ... เห็นได้ชัดว่าเขากำลังจงใจกลั่นแกล้งข้า อย่างน้อยข้าก็เคยรับมือเด็กแสบอย่างซานจื่อมาแล้ว บางทีข้าอาจต้องลองใช้เล่ห์เหลี่ยมหลอกล่อราชันย์องค์น้อยนี่ดู]* “ท่านราชันย์... เมื่อครู่เป็นเพียงเพราะข้าพลั้งปากไป แท้จริงแล้วในบรรดาราชันย์ทั้งหมด ข้ามีความเลื่อมใสศรัทธาในตัวท่านมากที่สุด!” จั๋วฟานแสร้งตีหน้าซื่อแสดงความนอบน้อมพลางประจบสอพลอ “ในหน้าประวัติศาสตร์ไม่เคยมีใครที่มีพรสวรรค์ล้ำเลิศเท่าท่านมาก่อน! ไม่เคยมีเด็กคนใดที่บรรลุวิถีแห่งเต๋าได้เร็วและยั่งยืนเช่นท่าน แม้แต่บุตรบุญธรรมของข้า ‘กู่ซานทง’ เขามีพลังมหาศาลได้เพราะเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ แต่สุดท้ายเขาก็ต้องเติบโตขึ้น มีเพียงท่านเท่านั้นที่คงความเป็นอมตะเยาว์วัย เหนือล้ำกว่าราชันย์คนอื่นทั้งปวง พวกมันต้องอิจฉาในพรสวรรค์ของท่านจนต้องมอบฉายาเช่นนั้นให้แน่ แต่สำหรับข้า ท่านไม่ใช่คนสุดท้าย ท่านคือที่หนึ่ง!” ราชันย์เยาว์วัยฉีกยิ้มกว้าง “จริงหรือ?” “จริงยิ่งกว่าสิ่งใด! เพียงแค่รูปลักษณ์เยาว์วัยเช่นนี้ ก็ไม่มีผู้ใดเทียบเคียงท่านได้แล้ว พวกมันต้องอิจฉาจนแทบคลั่งแน่ ๆ ฮ่า ๆ ๆ...” จั๋วฟานพ่นคำหวานไม่หยุดยั้ง การบรรลุถึงวิถีเต๋าในวัยเยาว์ถือเป็นเรื่องอัศจรรย์และทำให้เขาโดดเด่นไม่เหมือนใคร ทว่าลึก ๆ แล้วไม่มีใครอยากติดอยู่ในร่างเด็กไม่รู้จักโตเช่นนี้ พรสวรรค์ของราชันย์เยาว์วัยนั้นล้ำเลิศเกินบรรยาย แต่การติดอยู่ในรูปลักษณ์นี้ทำให้เขาต้องคอยปลอบใจตัวเอง ราชันย์องค์อื่นหรือจะมาอิจฉาคนตัวเล็กกระจิ๋วหลิวกัน? แม้แต่จั๋วฟานเองก็ยังไม่อยากเป็นเช่นเขา ราชันย์เยาว์วัยพยักหน้า ความคิดของเขาง่ายดายตามฉายา การประจบเพียงเล็กน้อยก็ได้ผล “เอาล่ะ เจ้ามีตาแหลมคมดีนี่ไอ้หนู งั้นเจ้าอยากผ่านบททดสอบใช่ไหม? ข้าจะช่วยเจ้าสักหน่อย เห็นแก่ที่เจ้าชื่นชมข้า ข้าจะปล่อยให้เจ้าผ่านไปโดยง่าย แต่ก่อนอื่น... ข้ากำลังเฝ้าบททดสอบนี้แทนราชันย์แห่งปรภพ ข้าต้องทำหน้าที่ให้สมบูรณ์ ไม่เช่นนั้นข้าคงโดนบ่นหูชาแน่” “โปรดชี้แนะด้วยขอรับ ท่านผู้อาวุโส” จั๋วฟานดีใจจนเนื้อเต้น บททดสอบก่อนหน้านี้ล้วนอันตรายแต่ก็ให้ผลตอบแทนคุ้มค่า บททดสอบสุดท้ายนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่นอน เขาตั้งตารอคอยมัน ราชันย์เยาว์วัยยิ้มร่า “งั้นข้าจะออมมือให้ เรามาเล่นไล่จับกัน เจ้าจับข้าได้... เจ้าผ่าน!” “เอ่อ...” ใบหน้าของจั๋วฟานกระตุก เขาขมวดคิ้ว “ท่านราชันย์ นี่มันง่ายไปหรือไม่? ท่านซ่อนความหมายลึกซึ้งอะไรไว้ในเกมเด็กเล่นนี้หรือเปล่า?” “แล้วเจ้าคิดว่าต้องทำอย่างไรถึงจะผ่านล่ะ?” “ข้า... ข้าแค่ต้องการผ่านขอรับ...” จั๋วฟานรู้สึกผิดหวังที่ตัวเองคิดมากเกินไป เขาเกรงว่ามันจะเป็นบททดสอบที่โหดหินจนพลาดท่า แต่พอมาเห็นมันง่ายจนเกินไป เขากลับรู้สึกเหมือนสูญเสียอะไรบางอย่างไป *[ข้าช่างเป็นคนมากเรื่องจริง ๆ]* ราชันย์เยาว์วัยอ่านใจเขาออก “ทำไม? เจ้าชอบความเจ็บปวดรึ? ได้สิ! เกมเดิม แต่คราวนี้ข้าจะทำให้เจ้าติดอยู่ที่นี่จนเน่าตายไปเลย!” หัวใจของจั๋วฟานร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม หลังจากผ่านบททดสอบมาสองครั้ง เขารู้ดีว่าราชันย์เหล่านี้มีเหตุผลซ่อนเร้นในพฤติกรรมประหลาดของตนเสมอ *[บางทีเกมนี้อาจไม่ได้มีแค่ชื่อเรียก?]* จั๋วฟานพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม “โปรดชี้แนะข้าด้วย ท่านผู้อาวุโส” จั๋วฟานพุ่งทะยานเข้าหาเพื่อคว้าตัวราชันย์เยาว์วัย *วูบ!* ร่างของราชันย์เยาว์วัยเลือนหายไปแล้วปรากฏตัวที่ด้านหลังบนหลังม้าไม้โยกเยก “ยังคิดว่ามันง่ายอยู่ไหม? แค่จะแตะตัวข้ายังทำไม่ได้เลยนะ” *ฟึ่บ!* จั๋วฟานใช้ทักษะความเร็วพุ่งตัวเข้าหาอีกครั้ง มือยื่นออกไปหวังคว้าไหล่ของราชันย์น้อย “ข้ารู้ดีว่าต่อให้ท่านถูกจำกัดพลัง แต่การจะเอาชนะราชันย์นั้นไม่มีทางง่ายดาย” จั๋วฟานกล่าวจากทางด้านหลัง ดวงตาขวาของเขาเปล่งประกายสีทองอร่าม มือของเขาห่างจากไหล่ของเด็กน้อยเพียงไม่กี่นิ้ว จั๋วฟานรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลในขณะที่เขายังคงเคลื่อนไหว “แน่นอน หากท่านใช้เคล็ดวิชาลี้ลับ ข้าก็คงไม่มีวันคว้าท่านได้ตลอดกาล” “จิตวิทยาเชิงกลับกันงั้นรึ?” ดวงตาของราชันย์เยาว์วัยเปล่งประกายพลางหัวเราะหึ “ผ่อนคลายเถอะ ข้าเล่นตามกฎอย่างยุติธรรม ไม่โกงเจ้าแน่นอน ถึงจะทำไปก็ไม่ต่างอะไรหรอก เจ้าเด็กแสบเอ๊ย ฮ่า ๆ ๆ...” จั๋วฟานจ้องมองเด็กน้อยที่นั่งอยู่บนม้าไม้โยกเยกที่สั่นไหวอย่างประหลาด มือของเขาคว้าลงไปที่ไหล่ของเด็กน้อยแต่กลับสัมผัสได้เพียงความว่างเปล่า *[ข้าไม่สามารถคว้าเขาได้แม้ในระยะใกล้ขนาดนี้?]* จั๋วฟานตกตะลึง ราชันย์เยาว์วัยยังคงนั่งบนม้าโยกตัวเดิมพร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคัก “คราวนี้ข้าไม่ได้ขยับไปไหน แต่เจ้าก็ยังคว้าตัวข้าไม่ได้อยู่ดี ฮ่า ๆ ๆ...” ราชันย์เยาว์วัยวิ่งเหยาะ ๆ ไปยังเตียงใกล้ ๆ พลางหัวเราะอย่างร่าเริง จั๋วฟานมีสีหน้าเคร่งขรึม *[การเคลื่อนไหวของเขามันประหลาดพิกล ดูเหมือนเขาจะใช้ม้าไม้โยกเยกนั่นเป็นตัวเบี่ยงเบนความสนใจ ความแม่นยำและชั้นเชิงระดับนี้สมกับเป็นราชันย์ แม้พลังจะถูกจำกัด แต่ประสบการณ์และกระบวนทัศน์ของเขาสามารถเล่นงานใครก็ได้]* คิ้วของจั๋วฟานกระตุก ดวงตาขวาเปล่งแสงสีทองเข้มข้น “หยุด!” *หึ่ง!* มิติรอบกายของราชันย์เยาว์วัยแข็งค้าง จั๋วฟานปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งเพื่อคว้าตัวเขา ทว่าราชันย์น้อยกลับเลือนหายไปดั่งควันไฟ *[ภาพลวงตางั้นรึ?]* หัวใจของจั๋วฟานเต้นรัว “ข้าไม่ได้ใช้เคล็ดวิชาอะไรเลย ข้าแค่หลบพ้นก่อนที่เจ้าจะคว้าตัวได้เท่านั้นเอง” เสียงของราชันย์เยาว์วัยดังมาจากด้านหลัง จั๋วฟานหันไปเห็นเขานั่งอยู่บนชิงช้า ขยับเท้าไปมาด้วยรอยยิ้ม *[เร็วนัก!]* จั๋วฟานสูดหายใจเฮือกใหญ่ *[เขาทั้งถูกจำกัดพลังแต่กลับเคลื่อนไหวเร็วกว่า ‘เนตรแห่งความว่างเปล่า’ ของข้า... ราชันย์คือตัวตนที่อยู่อีกระดับหนึ่งอย่างแท้จริง เขาไม่ได้มีแค่พละกำลัง แต่มีทั้งทัศนะและทักษะที่กว้างไกลเกินกว่าจะเทียบชั้น]* ความกระหายในการต่อสู้ลุกโชนขึ้น จั๋วฟานพุ่งเข้าใส่ราชันย์เยาว์วัยด้วยเนตรแห่งความว่างเปล่าที่ส่องสว่างโชติช่วง ร่างของเขาวาบไปวาบมา มือขยับสร้างตาข่ายมิติดักล้อมราชันย์เยาว์วัยไว้ทุกทิศทาง ทว่าร่างของเด็กน้อยกลับบิดเบี้ยวไปมาเหมือนหมอกควัน บางครั้งดูเล็กลง บางครั้งดูใหญ่ขึ้น ทะลุผ่านตาข่ายมิติของเขาไปได้อย่างง่ายดายพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะที่ชวนให้รู้สึกหงุดหงิด สนามเด็กเล่นเต็มไปด้วยเงาร่างของคนสองคน วิ่งไล่กวดกันไปทั่ว จั๋วฟานหอบหายใจรัวด้วยความเหนื่อยล้าหลังจากผ่านไปสี่ชั่วโมงโดยไม่เห็นผล ราชันย์เยาว์วัยยังคงนั่งแกว่งชิงช้าหัวเราะอย่างร่าเริง “ไอ้หนู เหนื่อยแล้วหรือ? ดูข้าสิ ข้ายังไม่ได้หอบเลยด้วยซ้ำ” *[ท่านเป็นถึงราชันย์ จะเอามาเทียบกันได้ยังไงกัน!]* “มันก็แค่เกมไล่จับ แต่เจ้าเอาแต่ใช้เล่ห์เหลี่ยมพวกนั้นมาตลอด ย่อมเหนื่อยเป็นธรรมดา” ราชันย์เยาว์วัยถอนหายใจ “ไอ้หนู เจ้าบอกข้าหน่อยสิ สัตว์ชนิดใดจับหนูในโพรงได้ดีที่สุด?” จั๋วฟานตอบโดยไม่ลังเล “แมวหรือขอรับ?” “เจ้าโง่! ก็ตัวหนูเองยังไงล่ะ!” ราชันย์เยาว์วัยเหยียดยิ้ม “เจ้าเพียงแต่อยากจับข้า ไม่ใช่เล่นไปตามจังหวะของมัน ในเมื่อเจ้าไม่ยอมลื่นไหลไปตามกระแส แล้วเจ้าจะจับข้าได้อย่างไร? เจ้ายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าข้าหลบไปทางไหน!” จั๋วฟานสั่นสะท้านในใจ ความคิดในหัวปั่นป่วนวุ่นวาย...

React

พูดคุย