### บทที่ 1208: แผนที่... ปริศนา “ท่านอาอาวุโส ข้าเอามาให้แล้วเจ้าค่ะ!” ฉู่ชิงเฉิงวิ่งกระโดดโลดเต้นเข้ามาในลานกว้างด้วยความเบิกบานใจ เสียงหวานใสของนางดังกังวานไปด้วยความสุข เหล่าหญิงสาวผู้เฝ้ารอคอยด้วยความหวังมาเนิ่นนานต่างหูผึ่ง พวกนางรีบกรูเข้ามาต้อนรับโดยมีเหมยซานกูเป็นผู้นำ สายตาของพวกนางวาววับไปด้วยความกระหายใคร่รู้และคาดหวัง ในขณะที่ฝางหมินและศิษย์คนอื่นๆ ที่อยู่เบื้องหลังต่างร้อนรุ่มด้วยความริษยาจนแทบคลั่ง “ชิงเฉิง เจ้าทำได้ดีมาก แล้วมันอยู่ที่ไหนล่ะ?” “อยู่นี่เจ้าค่ะ!” ฉู่ชิงเฉิงยิ้มกว้าง เหมยซานกูรีบคว้ากล่องใบนั้นมาถือไว้ด้วยความลนลาน ร่างกายของนางสั่นสะท้านด้วยความตื่นเต้น เสียงของฝางหมินเปรี้ยวเข็ดฟันราวกับน้ำกรด “ในที่สุดวันนั้นก็มาถึง วันที่ศิษย์น้องได้ทำภารกิจหลอกล่อบุรุษเป็นครั้งแรก ถึงนางจะไร้ซึ่งจริตจะก้าน จนท้ายที่สุดก็ได้มาแค่สำเนาไม่ใช่ของจริง แต่ถ้าเป็นข้า... ข้าคงจัดการมันได้อยู่หมัดไปนานแล้ว!” “ศิษย์พี่... ข้าไม่ได้ใช้กับดักอะไรทั้งนั้น พวกเรา... เราได้รับมันมาจริงๆ...” ฉู่ชิงเฉิงก้มหน้าลงด้วยความขัดเขิน “อีกอย่าง แผนที่ฉบับจริงย่อมอยู่กับท่านเจ้าสำนัก หากมันหายไป เขาคงต้องรับผิดชอบหนักหนา การที่เขายอมมอบสำเนาให้พวกเราก็นับว่าเสี่ยงมากแล้ว เราจะไปบีบคั้นเขาไม่ได้...” เหมยซานกูพยักหน้าอย่างเที่ยงธรรม “ใช่แล้ว เด็กคนนี้แสดงความจริงใจด้วยการทำเช่นนี้ เราไม่ควรใจร้ายกับเขา ในเมื่อเขาก็ทำได้เท่านี้... อย่างน้อยการได้สำเนามาก็ถือว่าดีถมไป ฮ่า ฮ่า ฮ่า...” เหมยซานกูยิ้มจนแก้มปริ นางรีบเปิดกล่องออกด้วยความใจร้อน “ท่านอาอาวุโส แล้วเรื่องที่เขาร้องขอมาล่ะเจ้าคะ...” “ข้าจะบอกศิษย์พี่เองเมื่อเรากลับไป ไม่ต้องรีบร้อน” “รับทราบเจ้าค่ะ ท่านอาอาวุโส” ฉู่ชิงเฉิงยิ้มหวานพลางก้มหน้าบิดชายเสื้อไปมา ท่าทางของนางดูคล้ายเด็กน้อยที่เก็บงำความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่ ฝางหมินแค่นเสียงอย่างขัดใจ “มีอะไรดีนักหนากับไอ้เด็กเหลือขอที่ไร้หัวนอนปลายเท้าแบบนั้น! ถึงได้มานั่งปลื้มปริ่มอยู่ได้!” “เอ๊ะ?” เสียงอุทานอย่างประหลาดใจดึงความสนใจของฝางหมิน นางมองตามไปด้วยความยินดี “เป็นอะไรไปเจ้าคะท่านอาอาวุโส แผนที่มันใช้ไม่ได้หรือ?” “จะเป็นไปได้อย่างไร! จั๋วฝานไม่มีทางโกหกข้า!” ฉู่ชิงเฉิงร้องอุทานก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปดู นางไม่ได้กังวลเรื่องตัวแผนที่เท่าไรนัก แต่กลัวว่าหากแผนที่ชิ้นนี้มีปัญหา ท่านอาอาวุโสคงได้อาละวาดบ้านแตกแน่ เหมยซานกูขมวดคิ้วมุ่น ในมือถือแผ่นกระดาษยับยู่ยี่ที่มีเส้นสายสีเหลืองวาดอยู่ มันดูเหมือนแผนที่ก็จริง แต่จะเป็นแผนที่ของอะไรกัน? เส้นสายที่ขีดเขียนอย่างไร้ทิศทางเหล่านั้นทำให้ยากจะตีความเหลือเกิน “ข้ารู้ว่าทะเลแห่งปรโลกนั้นลึกลับนัก แต่ไม่คิดเลยว่าแม้แต่ข้ายังไม่อาจเข้าใจความหมายของมันได้เลยแม้แต่น้อย” “ท่านอาอาวุโส ท่านเชื่อจริงๆ หรือว่ามันคือของจริง?” ฝางหมินมองแผนที่นั้น “บางทีไอ้เด็กนั่นอาจจะแค่ขีดเขียนอะไรเล่นๆ ก็ได้ ใครบ้างที่เคยเห็นแผนที่ทะเลแห่งปรโลก ในเมื่อพวกเราก็ไม่มีใครเคยเห็น มันก็ไม่แปลกที่มันจะพยายามตบตาเรา” ฉู่ชิงเฉิงรีบปกป้อง “ท่านอาอาวุโส จั๋วฝานตั้งใจมาโดยตลอด และยังสัญญาว่าจะคัดลอกมันอย่างสุดฝีมือเพื่อให้เหมือนต้นฉบับที่สุด ศิษย์พี่เพียงแค่กล่าวหาเขาไปเอง!” “ข้ากล่าวหาหรือ? งั้นเจ้าบอกข้าสิว่านี่มันแผนที่อะไรกัน? พวกเราดูไม่ออกเลยสักนิด...” “หมินเอ๋อ!” เหมยซานกูตวาดเสียงแข็ง ดวงตาเป็นประกายขณะจ้องมองแผนที่นั้น “ที่พวกเจ้าดูไม่ออกนั่นแหละคือหลักฐานว่าเป็นของจริง! หากทุกคนอ่านแผนที่ทะเลแห่งปรโลกออก มันคงกลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวชื่อดังไปนานแล้ว ข้าสัมผัสได้ถึงความจริงใจของเด็กคนนั้นผ่านสำเนาฉบับนี้” “เอ่อ... ท่านหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ ท่านอาอาวุโส?” “ดูนี่สิ ไม่เห็นมีรอยพู่กันเลยสักนิด มันไม่ดูขรุขระเหมือนการคัดลอกทั่วไป” เหมยซานกูเชิดหน้าขึ้นด้วยความภูมิใจ “หากเขาคิดจะหลอกเรา เขาคงทิ้งร่องรอยการวาดไว้ชัดเจนแล้ว แต่ด้วยความพิเศษของทะเลแห่งปรโลก ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะวาดมันด้วยพู่กัน ยิ่งเส้นสายดูลึกลับเท่าไหร่ มันก็ยิ่งพิสูจน์ว่าเป็นของแท้และเป็นหลักฐานความจริงใจของเขา คราบสีเหลืองพวกนี้อีก... นี่ต้องเป็นตำแหน่งของทะเลแห่งปรโลกแน่ๆ ที่เหลือก็แค่ตีความมัน!” เหมยซานกูชูแผนที่นั้นให้หญิงสาวคนอื่นๆ ดูจนพวกนางพูดไม่ออก การได้จ้องมองเส้นสายที่เลือนรางและไร้ทิศทางเหล่านั้นทำให้พวกนางมึนงง ทว่าฉู่ชิงเฉิงกลับยิ้มแก้มปริด้วยความพึงพอใจ อุวะ! ฝางหมินถึงกับเบือนหน้าหนี รู้สึกเหมือนอยากจะขย้อนอาหารกลางวันที่เพิ่งกินเข้าไป นางชี้ไปที่แผนที่ “ไอ้เด็กนั่นมันใช้บ้าอะไรวาดกันเนี่ย? กระดาษนั่นเหม็นเหมือนฉี่ไม่มีผิด!” “จริงหรือ?” เหมยซานกูก้มลงไปดมแล้วย่นจมูก “จริงด้วย... มันใช้อะไรวาดกันนะ? มันไม่เหมือนน้ำหมึกเลยสักนิด” ฉู่ชิงเฉิงตกใจจนทำอะไรไม่ถูก แต่นางไม่อาจยอมให้เรื่องผิดพลาดเล็กน้อยนี้ทำให้ท่านอาอาวุโสเกลียดชังจั๋วฝาน นางจึงรีบเปลี่ยนเรื่อง “ท่านอาอาวุโส จั๋วฝานบอกว่าการจะคัดลอกแผนที่ทะเลแห่งปรโลกนั้นใช้พู่กันไม่ได้เจ้าค่ะ ลองคิดดูสิ น้ำหมึกมันสีดำเกินไปและไม่มีทางร่างภาพที่ดูลึกลับซับซ้อนเช่นนี้ได้ เขาจึงต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจออกตามหาสีที่สมบูรณ์แบบที่สุดเพื่อให้มันออกมาเหมือนจริงที่สุด ท่านอาอาวุโส... เขาจริงใจมากเลยนะเจ้าคะ!” “จริงหรือ?” เหมยซานกูเลิกคิ้วมองแผนที่อีกครั้งก่อนจะพยักหน้า “ใช่แล้ว มันคงยากที่จะทำให้ได้ผลลัพธ์แบบเดียวกันด้วยพู่กันและน้ำหมึก เด็กคนนั้นคงต้องทุ่มเทอย่างหนักเพื่อทำแผนที่นี้ เราจะออกเดินทางไปสำนักในวันพรุ่งนี้เพื่อนำแผนที่ไปมอบให้ท่านเจ้าสำนัก ข้าเชื่อว่านางจะต้องดีใจมากและต้องให้รางวัลเจ้าอย่างงามแน่ โดยเฉพาะเจ้า ชิงเฉิง ฮ่า ฮ่า ฮ่า...” ฝางหมินแค่นเสียงริษยา ฉู่ชิงเฉิงยิ้มกว้างด้วยความโล่งอก *[ด้วยผลงานนี้ ท่านอาจารย์คงไม่สนใจเบื้องหลังของจั๋วฝานอีกต่อไป...]* เช้าตรู่วันต่อมา สำนักเมฆาหยกออกเดินทางพร้อมแผนที่สำเนาฉบับนั้น ทว่าด้วยความบังเอิญอย่างที่สุด ตระกูลหลัวเองก็มาปรากฏตัวอยู่ที่ประตูเมืองในเวลาเดียวกัน “เตรียมตัวรบ!” จั๋วฝานกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมกระซิบกับไป๋หลี่อวี้อวี่ที่อยู่ข้างกาย “จับตาดูยัยแก่คนนั้นไว้ให้ดี อย่าปล่อยให้คลาดสายตา ไม่ต้องออมมือ แต่ก็อย่าถึงกับฆ่าแกงกัน” ไป๋หลี่อวี้อวี่พยักหน้า แววตารุ่มร้อนไปด้วยจิตสังหาร เหมยซานกูยิ้มกว้างเมื่อเห็นพวกเขา ความเคารพที่นางมีต่อจั๋วฝานยิ่งทวีคูณ นางถึงกับเดินเข้ามาทักทายทุกคน “สหายตระกูลหลัว พวกท่านจะเดินทางออกไปเหมือนกันหรือ? ช่างบังเอิญนัก เราก็กำลังจะไปเหมือนกัน จุดหมายเดียวกันหรือเปล่า?” “เอ่อ... คงไม่กระมัง” จั๋วฝานชะงักไปเล็กน้อยด้วยความงุนงง *[พวกนางไม่ได้ดูสำเนาที่ข้าให้ไปหรือ? ทำไมถึงยังทำท่าทางสนิทสนมและทักทายข้าเช่นนี้?]* ไป๋หลี่อวี้อวี่มองเขาอย่างสับสน *[เราไม่ได้จะมาสู้กันหรอกหรือ? พวกนางดูเหมือนเห็นเราเป็นมิตรสหายมากกว่าจะมีจิตมุ่งร้ายเสียอีก]* คนของตระกูลหลัวต่างพากันงุนงง ในขณะที่เหมยซานกูแย้มยิ้มสดใสและประสานมือคำนับจั๋วฝาน นางดูราวกับกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง “พ่อบ้านจั๋ว ท่านยังอายุน้อยแต่กลับเปี่ยมไปด้วยความสามารถ ข้าเชื่อว่าเราคงได้ร่วมงานกันอีกในอนาคต ลาก่อน!” เหมยซานกูจากไปอย่างสง่างามพร้อมเหล่าลูกศิษย์ ฉู่ชิงเฉิงเดินผ่านมาหาจั๋วฝาน นางขยิบตาให้ก่อนจะเดินจากไปด้วยความร่าเริง เสียงกระซิบเบาๆ แว่วมาถึงหูอันแหลมคมของเขา “ไม่ต้องห่วง ท่านอาอาวุโสพอใจในตัวท่านมาก พวกเราสำเร็จแน่!” *[พอใจ? นางพอใจกับแผนที่ที่ข้าวาดเนี่ยนะ?]* จั๋วฝานตะลึงงัน ยืนนิ่งอยู่กับที่แม้หญิงสาวเหล่านั้นจะจากไปไกลแล้ว คนอื่นๆ ยิ่งมึนงงกว่าเดิม “จั๋วฝาน เจ้าไม่ได้บอกหรือว่ายัยแก่คนนั้นจะตามล่าเราไปทั่วเมืองเพื่อฆ่าทิ้งหลังจากเห็นแผนที่นั่น? เราถึงกับต้องตื่นแต่เช้ามาเตรียมตัว แล้วทำไมนางถึงได้ยิ้มระรื่นอย่างนั้นล่ะ?” ไป๋หลี่อวี้อวี่ตบไหล่เขา “บางทีนางอาจจะเป็นสาวงามได้ ถ้าหากเอาอายุพันปีที่แบกไว้ออกไปสักหน่อย” จั๋วฝานสูดหายใจลึก “มีบางอย่างผิดปกติ ยัยแก่คนนั้นเห็นฝีมือของข้าแล้วไม่โกรธเลยรึ?” “ฝีมืออะไร? ตกลงเจ้าวาดมันยังไงกันแน่?” “ยังไง? เราทุกคนก็ไม่ได้เรียนวาดภาพมาตั้งแต่เด็กไม่ใช่หรือ?” จั๋วฝานทำท่าทางงุ่มง่ามเลียนแบบการขยับมือไปมาสองสามครั้งก่อนจะยอมแพ้ ไป๋หลี่อวี้อวี่ยังคงงุนงง “เราเคยเรียนวาดภาพที่ไหนกัน? ข้าไม่เคยจับพู่กันเลยด้วยซ้ำ แล้วข้าจะวาดได้ยังไง?” “นี่ เจ้าเด็กกระบี่ พ่อของเจ้าหมายความว่าไง?” เด็กกระบี่เดินผ่านมาพอดี นางจึงเอ่ยถาม เด็กกระบี่เผยยิ้มซื่อๆ “ถ้าจะเป็นแม่ข้าจริงๆ ท่านก็ต้องเข้าใจวิธีวาดภาพของท่านพ่อ!” “นี่ เจ้าหมายความว่าอย่างไรกันแน่?” “ก็ข้าเห็นท่านพ่อหยิบกระดาษอะไรก็ได้มาแผ่นหนึ่ง แล้วฉี่รดลงไป จากนั้นก็สะบัดไปมาให้แห้ง แล้วก็เอาใส่กล่อง” เด็กกระบี่หัวเราะหึๆ พลางยักไหล่ “ข้าเป็นเพียงจิตวิญญาณกระบี่ ไม่เคยจับพู่กันวาดภาพในชีวิตพวกมนุษย์อย่างพวกเจ้าไม่รู้จักวิธีนี้หรืออย่างไร?” ดึ๋ง! ไป๋หลี่อวี้อวี่แข็งทื่อราวกับถูกสาป นางมองจั๋วฝานด้วยความเข้าใจในทันทีว่าเหตุใดเขาถึงคิดว่ายัยแก่คนนั้นจะต้องฆ่าเขาให้ตาย *[คนที่มีสติสัมปชัญญะปกติย่อมต้องระเบิดอารมณ์เมื่อถูกเล่นตลกเช่นนี้ โดยเฉพาะคนในระดับอาวุโส แต่ยัยแก่นั่นสมองเสื่อมหรืออย่างไรถึงไม่กระโดดเข้ามาขยี้เขาทิ้ง? นี่ข้าแทบจะอดกลั้นไม่ไหวอยู่แล้วนะ!]*