บทที่ 745 - ความคล้ายคลึง แสงสีบรอนซ์ค่อยๆ รวมตัวกันก่อรูปเป็นทรงกลมโปร่งใส มันดูไม่ต่างจากลูกแก้วคริสตัลขัดเงาทั่วไป ยกเว้นแสงจางๆ ที่เปล่งออกมาจากตัวมัน ลีโอเนลหมุนลูกแก้วไปมาระหว่างนิ้ว ดวงตาฉายแววอยากรู้อยากเห็น ราวกับสัมผัสได้ถึงบางอย่าง จู่ๆ มือของเขาก็ขยำจนแน่น ลูกแก้วแสงแตกกระจาย ส่งผลให้พลังงานลึกลับพุ่งเข้าสู่ร่างกายของเขา ทันทีที่ลีโอเนลสัมผัสได้ถึงพลังงานนี้ นัยน์ตาของเขาก็หรี่ลง ในเมื่อลีโอเนลได้รับบทเรียนมาแล้ว เขาจึงไม่ใช้พลังวิญญาณในรูปแบบปกติอีกต่อไป ทุกครั้งที่เขาใช้เนตรภายในหรือใช้เวทมนตร์ พลังทั้งหมดจะถูกควบคุมด้วยพลังแห่งความฝัน (Dream Force) ของเขา เมื่อเวลาผ่านไป เขาพบว่าสิ่งนี้ไม่ได้เพียงแค่ช่วยเพิ่มพื้นฐานความสามารถให้เขาเท่านั้น แต่ยังมีรายละเอียดที่น่าสนใจและลึกซึ้งกว่านั้นอีกด้วย ยกตัวอย่างเช่น เมื่อลีโอเนลใช้เนตรภายในตอนนี้ เขารู้สึกว่าตนเองสัมผัสสิ่งต่างๆ ได้ไวขึ้น ไม่ใช่แค่ขอบเขตการมองเห็นที่ขยายตัวอย่างมหาศาลเท่านั้น แต่เขายังรู้สึกว่าความใส่ใจในรายละเอียดของเขานั้นเหนือกว่าเดิมมาก หากเขาใช้เนตรภายในเพื่อดมกลิ่น ลีโอเนลรู้สึกว่าเขาสามารถทำได้ดีกว่าสัตว์อสูรส่วนใหญ่ในตอนนี้เสียอีก และนั่นเป็นเพียงแค่ตัวอย่างเดียวเท่านั้น ดังนั้น เมื่อลีโอเนลสังเกตการเปลี่ยนแปลงในร่างกายตอนนี้ ความใส่ใจในรายละเอียดของเขาก็อยู่ในระดับที่สูงกว่าเดิมมาก เขาสามารถเห็นเลือดไหลเวียนผ่านหลอดเลือดดำและหลอดเลือดแดง เห็นสัญญาณประสาทที่แล่นผ่านระบบประสาท และยังมองเห็นรูพรุนในกระดูกที่เชื่อมต่อไปยังไขกระดูกของเขาได้ด้วย ผลก็คือ ทันทีที่พลังงานไหลเข้าสู่ร่างกาย ลีโอเนลก็เข้าใจได้เกือบจะทันทีว่ามันทำหน้าที่อะไร มันเหมือนกับพลังงานที่เขาเคยได้รับจากปรมาจารย์หุ่นเชิดไม่มีผิดเพี้ยน แม้จะมีปริมาณและคุณภาพที่น้อยกว่ามาก แต่พลังงานนี้สามารถเปิดทางผ่านไปยังจุดติดขัดที่อยู่ตรงหน้าเขาได้ แม้จะเป็นเพียงส่วนเล็กน้อย แต่เขาก็รู้สึกได้ว่าจุดติดขัดสู่ร่างโลหะขั้นที่ 5 ของเขานั้นคลายตัวลงเพียงเล็กน้อย ซึ่งเป็นจังหวะที่เขาอาจไม่ทันสังเกตเห็นเลยด้วยซ้ำหากเป็นเมื่อก่อน ลีโอเนลพยักหน้ากับตัวเอง “งั้นมันเป็นแบบนี้สินะ...” มีสายตาหลายคู่จับจ้องมาที่ลีโอเนล แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ถ้าพวกเขาต้องเลือกบุคคลที่แสดงความโลภใส่ คนคนนั้นย่อมต้องเป็นเขา เพราะตำนานของเรย์เลียนได้ฝังรากลึกลงในจิตใจของพวกเขามานานหลายปีแล้ว แต่ลีโอเนลไม่ได้สนใจคนเหล่านั้นเลย เขาหันไปหาไอน่าแทน “มันเป็นของดีนะ แม้ว่าตอนนี้จะยังไม่ค่อยช่วยอะไรเท่าไหร่ แต่มันเหมือนกับพลังงานของปรมาจารย์หุ่นเชิดเลย” ไอน่าพยักหน้า เธอเข้าใจดีโดยที่ลีโอเนลไม่ต้องอธิบายเพิ่ม พลังที่ช่วยปลดล็อกเส้นทางในอนาคตแทนที่จะเพิ่มความแข็งแกร่งโดยตรงนั้นคือสิ่งที่ผู้คนโหยหามากที่สุด แม้ลีโอเนลจะไม่ได้ถามพจนานุกรมเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่พลังประเภทนี้ถือว่าหายากอย่างยิ่ง และปกติจะพบได้หลังจากสังหารผู้พิการกลายพันธุ์ (Variant Invalids) เท่านั้น ข้อเท็จจริงนี้เพียงอย่างเดียวก็พิสูจน์ได้ถึงความหายากของพลังนี้... พลังที่ชื่อว่า ลมหายใจแห่งชีวิต (Life's Breath) มันคือพลังธาตุชีวิตรูปแบบที่บริสุทธิ์และแท้จริงที่สุด และการที่มันปรากฏขึ้นในเขตกลายพันธุ์ขององค์กรระดับห้ามิติสีบรอนซ์ ยิ่งแสดงให้เห็นว่าสถานที่แห่งนี้วิวัฒนาการไปไกลเกินกว่าที่แม้แต่วาลีอั้นฮาร์ทจะล่วงรู้ ไอน่าและลีโอเนลเดินหน้าต่อไปโดยไม่สนใจใครคนอื่น เมื่อตระหนักว่าโถงทางเดินแห่งนี้อาจเป็นเส้นทางแห่งการต่อสู้ที่ไม่มีวันสิ้นสุด ไอน่าจึงนำขวานศึกออกมา การก้าวเดินที่แผ่วเบาของเธอทำให้ดูราวกับว่าอาวุธประจำตระกูลบราซิงเกอร์ชิ้นนี้มีน้ำหนักเบาดุจขนนก ทั้งที่ในความเป็นจริง... มันอาจจะหนักกว่าหอกอาณาเขตหนักของลีโอเนลเสียด้วยซ้ำ ก่อนที่กลุ่มคนเหล่านั้นจะตอบสนองต่อการเคลื่อนไหวของทั้งคู่ พวกเขาก็จัดการผู้พิทักษ์สองตัวถัดไปและเดินหน้าต่อเป็นที่เรียบร้อย “รู้สึกดีจัง” ไอน่าเอ่ยเบาๆ หลังจากทำลายลูกแก้วและปล่อยให้พลังงานไหลเข้าสู่ตัวเธอ “เธอพูดอะไรแบบนี้เฉยๆ ตอนนี้ไม่ได้นะ” ลีโอเนลกล่าวอย่าง ‘จริงจัง’ “เดี๋ยวคนอื่นก็เข้าใจผิดหรอก” ไอน่าหันมาค้อนใส่ลีโอเนล แต่สิ่งที่เธอเห็นกลับเป็นชายหนุ่มที่กำลังพยายามอย่างหนักที่จะหยุดไม่ให้ริมฝีปากของตัวเองกระตุกยิ้ม น้ำเสียงของไอน่าในตอนนี้ช่างเย้ายวนเกินไป ไม่ว่าเธอจะพูดอะไรก็สามารถถูกนำไปตีความผิดเพี้ยนได้ง่ายๆ ทว่าในขณะเดียวกัน เธอกลับมีรัศมีที่ไม่มีใครกล้าลบหลู่ มันเป็นการผสมผสานที่น่าพิศวงจนอาจทำให้ชายคนหนึ่งคลั่งได้เลยทีเดียว โชคดีสำหรับลีโอเนลที่เขาไม่รังเกียจที่จะจินตนาการเรื่องลามกกับแฟนสาวของตัวเอง แม้ว่าเธอจะมีรัศมีดั่งจักรพรรดินีก็ตาม สิ่งหนึ่งที่ลีโอเนลจะไม่มีวันรู้สึกคือการด้อยค่ากว่า เขาตามจีบไอน่าด้วยความภาคภูมิใจมาโดยตลอด ในเมื่อเธอเป็นจักรพรรดินี เขาก็จะเป็นจักรพรรดิ อีกอย่าง ใครบางคนก็ต้องมีลูกกับจักรพรรดินีไม่ใช่เหรอ? และแน่นอนว่าคนคนนั้นต้องเป็นเขา! ในขณะนั้น คนอื่นๆ ดูเหมือนจะตั้งสติได้ และสร้างปัญหาใหม่ขึ้นมาให้กลุ่ม ในเมื่อมีผู้พิทักษ์ปรากฏตัวออกมาครั้งละสองตัว แต่กลับมีคนถึง 12 คน พวกเขาจะตัดสินกันอย่างไรว่าจะให้ใครเป็นคนสู้? ทางเลือกที่สมเหตุสมผลที่สุดคือ ในเมื่อทุกคนนอกจากแรดลิสและซาร์ริเอธต่างมาเป็นคู่ พวกเขาก็น่าจะสลับกันเป็นรอบ รอบละสองคนเพื่อให้แต่ละคู่ได้ออกโรง แต่ว่า... แนวทางที่ยุติธรรมและสมเหตุสมผลแบบนี้ จะได้รับการยอมรับจริงๆ หรือ? ลีโอเนลนึกถึงเรื่องนี้มานานแล้ว แต่เขารู้ดีว่ามันจะต้องถูกปฏิเสธโดยเรย์เลียนและอาเฟสตัส ดังนั้นเขาจะเสียเวลาพูดไปทำไม? ส่วนกฎเสียงข้างมากน่ะหรือ? นั่นใช้ได้ผลเฉพาะกับคนอ่อนแอและคนที่คิดว่าตัวเองอ่อนแอเท่านั้น และแน่นอนว่า... เรย์เลียนกับอาเฟสตัสไม่มีวันคิดกับตัวเองแบบนั้นแน่ เป็นไปตามคาด เมื่อลีโอเนลและไอน่าเดินไปถึงแนวของผู้พิทักษ์คู่ที่สาม สายลมคมกริบก็พุ่งเข้าใส่แผ่นหลังของพวกเขา ทั้งคู่ก้าวเท้าออกไปด้านข้างพร้อมกันโดยสัญชาตญาณ แยกห่างจากกันในจังหวะที่ลูกธนูพุ่งผ่านระหว่างไหล่ของพวกเขาไปและปักทะลุหน้าผากของผู้พิทักษ์จนแตกเป็นสองเสี่ยง ลีโอเนลเหลือบมองกลับไปอย่างไม่ใส่ใจนัก และพบชายหนุ่มคนหนึ่งที่มีใบหน้าที่เขาคุ้นตาเขากำลังคว้าลูกแก้วกลางอากาศ ถึงกระนั้น แม้ลีโอเนลจะจำใบหน้าได้ แต่เขากลับจำตัวตนของชายคนนั้นไม่ได้ ‘สมาชิกในตระกูล? ลูกพี่ลูกน้อง? น่าจะเป็นพี่น้อง... บอลทอร์น’ ความคิดของลีโอเนลประมวลผลอย่างรวดเร็วและตระหนักได้ว่าคนคนนี้ต้องเป็นพี่ชายของบอลทอร์น และดูจากลักษณะแล้ว เขาเป็นสมาชิกของกลุ่มแบร์โรส ไม่รู้ว่าทำไม แม้เขาจะเป็นรองหัวหน้าอย่างชัดเจน แต่หัวหน้าของกลุ่มซึ่งเป็นหญิงสาวร่างเล็กที่สูงเพียงแค่ระดับไหล่ของเขา กลับดูเหมือนจะเกรงใจเขา ยิ่งไปกว่านั้น ‘หัวหน้า’ กลุ่มแบร์โรสผู้นี้ยังเป็นหนึ่งในคนที่กำลังลำบากกับแรงกดดันบนทางผ่านภูเขานี้ด้วยซ้ำ ลีโอเนลอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสนใจในความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนนี้