บทที่ 2305 การเผชิญหน้า ภายในห้องโถงบัดนี้เต็มไปด้วยเสียงพึมพำ บรรยากาศที่เคยดูสุภาพเรียบร้อยแปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดและไม่น่าไว้วางใจ เสียงซุบซิบแพร่กระจายไปราวกับไฟลามทุ่งในหมู่ทูตานุทูตและเหล่าผู้มีเกียรติ ไม่ใช่เพียงเพราะข่าวช็อกที่พ่อค้าปริศนานำมาบอกเท่านั้น แต่เป็นเพราะความอุกอาจที่เขาปรักปรำพวกเนฟิลิมอย่างไม่เกรงกลัว คำพูดตรงไปตรงมาของเอเมอรี่ได้สาดโคลนใส่ชื่อเสียงที่น่าเคารพของเนฟิลิมต่อหน้าทุกคน สร้างบรรยากาศที่อัดแน่นไปด้วยความระแวงสงสัย สายตาทุกคู่ยังคงจับจ้องไปที่จูเลียนเพื่อดูปฏิกิริยาของเขา โดยเฉพาะเอเมอรี่ที่กำลังประเมินการเปลี่ยนแปลงทุกอย่างบนสีหน้าของอีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง ใบหน้าของจูเลียนซีดเผือดลง ในชั่วขณะหนึ่งเขาดูสั่นคลอน ข่าวการถูกสังหารของฟูซีแทงทะลุความเยือกเย็นที่เขาสร้างไว้ "นี่มันเรื่องจริงงั้นเหรอ?! ฟูซี... ถูกฆ่าตาย?" น้ำเสียงของจูเลียนสั่นเครือเล็กน้อยขณะที่คำถามลอยเคว้งอยู่ในอากาศ เขาลังเลครู่หนึ่งก่อนจะหันไปหาอาเธน่าเพื่อรอคำตอบ เอเมอรี่สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในท่าทีของอาเธน่า นั่นคือความกระวนกระวาย เธอรีบจัดการสถานการณ์อย่างรวดเร็วโดยเบี่ยงเบนความสนใจมาที่เอเมอรี่ น้ำเสียงของเธอแหลมคมและเต็มไปด้วยความโกรธแค้น "คนผู้นี้!" อาเธน่าชี้หน้ากล่าวหา "มันบังอาจใส่ร้ายกลุ่มของเรา! มันมาที่นี่เพื่อสร้างความวุ่นวายชัดๆ!" คำพูดของเธอเปรียบเสมือนชนวนเหตุ ทันใดนั้นเหล่าองครักษ์และจอมเวทนับสิบก็ก้าวออกมาล้อมเอเมอรี่ไว้เป็นวงแน่น อาวุธและเวทมนตร์ถูกเตรียมพร้อม แรงกดดันที่เกิดขึ้นนั้นสัมผัสได้จริง เติมเต็มห้องโถงใหญ่ด้วยความรู้สึกอันตรายที่สั่นประสาท แม้ความตึงเครียดจะพุ่งสูงขึ้น แต่เอเมอรี่ยังคงยืนหยัดรักษามาดอันนิ่งเฉยเอาไว้ เขารู้ดีว่าคำพูดของเขาเป็นการยั่วยุ แต่ความจำเป็นบีบให้เขาต้องทำเพื่อทดสอบความรู้สึกที่แท้จริงของจูเลียน เมื่อความสนใจทั้งหมดกลับมาอยู่ที่เขาอีกครั้ง เอเมอรี่จึงปรับโทนเสียงให้มั่นคงแล้วกล่าวต่อ "ต้องขออภัยที่เลือกใช้คำพูดไม่เหมาะสม" เขากล่าวพร้อมโค้งตัวเล็กน้อย "สิ่งที่ผมหมายถึงคือ... ผมได้ยินมาว่าพวกเนฟิลิมถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้ต้องสงสัยครับ" เอเมอรี่ไม่มีเจตนาจะถูกลากตัวออกไปโดยที่ยังไม่ได้ฟังคำตอบจากจูเลียน เขาจึงลดระดับความแข็งกร้าวลง แต่น่าเสียดายที่มันยังไม่เพียงพอที่จะทำให้อาเธน่าพึงพอใจ สายตาคมกริบของเธอยังคงจับจ้องที่เขาขณะที่ส่งสัญญาณให้กำจัดเขาออกไปจากห้องโถง ในขณะที่เหล่าองครักษ์กำลังจะลงมือ ก็มีการแทรกแซงที่น่าประหลาดใจมาจากมหาจอมเวทชรา มาริอุส เสียงของเขาที่สงบและเต็มไปด้วยอำนาจตัดผ่านความตึงเครียดนั้นได้สำเร็จ "ใจเย็นก่อน... ท่านลอร์ดผู้เป็นเจ้าภาพยังไม่ได้ตัดสินใจอะไรเลย" มาริอุสกล่าว คำพูดของเขามีน้ำหนักมากพอที่จะทำให้ทั้งห้องนิ่งสงบลง ใบหน้าของอาเธน่าบิดเบี้ยวด้วยความไม่เต็มใจ แต่เธอก็ถอยหลังกลับไปพร้อมส่งสัญญาณให้เหล่าองครักษ์ทำตาม วงล้อมรอบตัวเอเมอรี่จึงคลายตัวลง สายตาของเอเมอรี่ยังคงล็อกแน่นอยู่ที่จูเลียน ซึ่งดูเหมือนกำลังต่อสู้กับความรู้สึกภายใน สีหน้าของเขาอ่านยากจนกระทั่งในที่สุดเขาก็ลุกขึ้นจากบัลลังก์ เสียงของเขาก้องกังวานไปทั่วห้องโถงใหญ่ขณะกล่าวกับทุกคนในห้อง "แขกผู้มีเกียรติทุกท่าน น่าเสียดายที่ข้าต้องไปจัดการธุระส่วนตัวเสียหน่อย" เขาเริ่มสลายการชุมนุมอย่างรวดเร็ว โดยรับรองกับทุกคนว่าจะแยกไปพบทีละคนในภายหลัง การตัดสินใจไล่แขกออกจากห้องโถงนั้นเป็นกลยุทธ์ที่ออกแบบมาเพื่อรักษาภาพลักษณ์ต่อสาธารณะ ถือเป็นทางเลือกที่คาดเดาได้สำหรับคนที่ให้ความสำคัญกับชื่อเสียงอย่างจูเลียน แต่การตัดสินใจนี้แทบไม่ได้บอกอะไรเอเมอรี่เกี่ยวกับความจงรักภักดีที่แท้จริงของเขาเลย เขายังคงไม่รู้แน่ชัดว่าใจของจูเลียนนั้นอยู่ข้างไหนกันแน่ เมื่อแขกคนสุดท้ายจากไป บานประตูหนักก็ปิดลง ทิ้งไว้เพียงจอมเวทและองครักษ์ที่ไว้ใจได้ไม่กี่คน ห้องโถงใหญ่ที่เคยเต็มไปด้วยบทสนทนาที่มีชีวิตชีวา บัดนี้กลับอัดแน่นไปด้วยความกดดัน จูเลียนที่ไม่ได้ถูกจำกัดด้วยหน้ากากทางสังคมอีกต่อไป ถอนหายใจออกมาลึกๆ สายตาของเขาหันไปทางอาเธน่า "ข่าวนี้เป็นเรื่องจริงงั้นหรือ?" น้ำเสียงของจูเลียนแผ่วเบาแต่แฝงไว้ด้วยน้ำหนักที่ไม่อาจปฏิเสธได้ อาเธน่าลังเลครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า ความสงบที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอสั่นคลอน สีหน้าของจูเลียนเคร่งเครียดขึ้นขณะที่เขากดดันถามต่อ เสียงของเขาดังขึ้น "มันเกิดขึ้นเมื่อไหร่? ทำไมเจ้าไม่บอกข้าทันที?!" แววตาของอาเธน่าอ่อนลง น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดแต่ยังคงมั่นคง "เชื่อข้าเถอะ ข้าตั้งใจจะบอกท่านหลังจบพิธี... ข้าไม่อยากให้ท่านวอกแวกจากสิ่งที่ต้องทำในวันนี้" "เฮอะ! เจ้าแค่กังวลว่าข้าจะไม่ยอมรับพิธีราชาภิเษกงั้นสิ เจ้ามองข้าต่ำเกินไปแล้ว!" จูเลียนเงียบไป น้ำหนักของคำพูดเธอซึมซับเข้าไปในใจขณะที่เขากำลังประมวลผลทุกอย่าง ใบหน้าของเขาดูมืดมนลงด้วยความคิดที่หนักอึ้ง ในที่สุดเขาก็หันความสนใจไปที่พ่อค้าที่ยืนอยู่ตรงหน้า ซึ่งก็คือเอเมอรี่ในคราบปลอมตัว โดยมีอันนารายังคงปิดบังตัวตนอยู่ด้านหลัง สิ่งที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจคือจูเลียนเอ่ยขึ้นว่า "นั่นเจ้าใช่ไหม... ที่ปลอมตัวมา... เอเมอรี่?" เอเมอรี่ยอมเผยรอยยิ้มจางๆ มุมปากยกขึ้นอย่างมั่นใจขณะที่เขาสลายร่างจำแลง ร่างจริงของเขาปรากฏออกมา ออร่าพลังแผ่ขยายไปในอากาศ ทั้งรุนแรงและไม่อาจปฏิเสธได้ ความตกตะลึงปรากฏชัดบนใบหน้าของอาเธน่า ดวงตาของเธอเบิกกว้างขณะถอยหลังไป ในขณะที่มาริอุสตัวแข็งทื่อด้วยความตื่นตระหนก แม้จะเป็นเพียงจอมเวทระดับพระจันทร์เต็มดวง แต่ออร่าของเอเมอรี่กลับทรงพลังเทียบเท่ากับระดับมหาจอมเวท ส่งคลื่นพลังกระเพื่อมไปทั่วห้องโถง "เจ้ารู้ได้ยังไง?" จูเลียนที่กำลังประมวลผลการเปิดเผยตัวตนใช้เวลาครู่หนึ่งก่อนจะตอบ "ข้อมูลบางอย่างของเจ้ามันไม่สมเหตุสมผล... เจ้าใช้อารมณ์ส่วนตัวมากเกินไปในคำพูด... แต่สิ่งที่ทำให้ข้ารู้ว่าเป็นเจ้าก็คือแววตานั่น... มีแค่เจ้าเท่านั้น... ที่จะมองข้าด้วยการตัดสินเช่นนั้น" สายตาของเอเมอรี่ยังคงแน่วแน่ "หลังจากที่ได้เห็นมาทั้งหมด... ผมจะไม่ทำแบบนั้นได้ยังไง?" "เจ้าเห็นอะไร?! เห็นข้าโอบรับพวกเนฟิลิมงั้นเหรอ? เจ้ามองไม่เห็นความจริงหรือไง? เจ้าไม่รู้เหรอว่าการจะเริ่มทำอะไรสักอย่างโดยไม่ได้รับการอนุมัติจากพวกเขามันยากแค่ไหน? พวกเนฟิลิมอยู่ทุกที่! แม้แต่เจ้า... เจ้าเองก็ยังมีเพื่อนเป็นเนฟิลิมเลย แล้วทำไมข้าจะทำบ้างไม่ได้?!" น้ำเสียงของเขาเฉียบขาด แต่ไม่ได้เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด กลับเป็นความผิดหวังที่เอือมระอามากกว่า แต่เอเมอรี่ไม่หวั่นไหว "การมีเพื่อนมันก็เรื่องหนึ่ง แต่การขายวิญญาณตัวเองเนี่ยนะ? ผมมองไม่ออกเลยว่าตอนนี้คุณยืนอยู่ฝั่งไหนกันแน่..." ความเงียบอันหนักอึ้งเข้าปกคลุม คำพูดเหล่านั้นบาดลึกยิ่งกว่าที่จูเลียนคาดไว้ น้ำเสียงของเขาแตกพร่าด้วยความคับแค้นใจ "ทำไมเจ้าถึงเชื่อใจข้าไม่ได้?! เชื่อใจว่าข้ากำลังทำสิ่งนี้เพื่อเราทุกคน!" สายตาของเอเมอรี่ยังคงนิ่งสงบ "ความจริงที่ว่าคุณไม่เคยบอกอะไรเราเลยเกี่ยวกับสิ่งที่คุณทำมาตลอดห้าปีนี้... มันมีแต่จะทำให้เราเชื่อใจคุณยากขึ้น" ความหงุดหงิดของจูเลียนพุ่งสูงขึ้นจนเขาโพล่งออกมา "ข้าบอกเจ้าแล้วว่าข้าจะทำอะไรเมื่อห้าปีก่อน! ข้าทำตามนั้นทุกอย่าง ตามวิสัยทัศน์ของข้า ถ้าเจ้าเป็นเพื่อนข้า เจ้าควรจะแสดงความยินดีกับข้า ไม่ใช่แอบย่องมาเหมือนขโมยแล้วคอยตัดสินคนอื่น!" คำพูดของเขากระแทกใจอย่างจัง แต่เอเมอรี่ไม่มีทางถอย ความตึงเครียดระหว่างทั้งสองพุ่งถึงขีดสุดและความจริงอันขมขื่นก็ทะลักออกมา "วิสัยทัศน์ของคุณงั้นเหรอ?" เอเมอรี่ขึ้นเสียง "นั่นมันวิสัยทัศน์ของคุณ หรือว่าเป็นของคนอื่นกันแน่? คุณไม่เห็นหรือไงว่าตัวเองกลายเป็นสภาพไหน? ตอนนี้คุณก็ไม่ต่างอะไรกับทาสรับใช้ของพวกเนฟิลิม!" คำพูดประโยคนี้ทำให้อาเธน่าและมหาจอมเวทมาริอุสถึงกับเกร็ง ดวงตาของพวกเขาฉายแววโกรธแค้น แต่จูเลียนห้ามเอาไว้ "ข้าเห็นว่าเจ้าโกรธเพราะรุ่นพี่ของเราถูกฆ่าตาย... ข้าเองก็เช่นกัน... ข้าพร้อมจะเชื่อเจ้าด้วยซ้ำว่าพวกเนฟิลิมอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ แต่เจ้าก็รู้ดีพอๆ กับข้าว่า ไม่ใช่เนฟิลิมทุกคนที่จะเป็นคนชั่วร้าย เจ้าจะตัดสินคนทั้งกลุ่มจากความผิดพลาดของคนเพียงไม่กี่คนไม่ได้!" เอเมอรี่เกือบจะไขว้เขวไปกับคำพูดของจูเลียน ความจริงใจในน้ำเสียงและความเชื่อมั่นที่แฝงอยู่ในทุกประโยค จูเลียนไม่ได้กำลังพ่นคำพูดสวยหรูที่ว่างเปล่า เขาเชื่อในสิ่งที่ตนเองพูดจริงๆ แต่ประโยคถัดมาของเขากลับทำให้เอเมอรี่ตกตะลึงอีกครั้ง "เอเมอรี่ ข้าได้เห็นเขาแล้ว—เทพผู้แท้จริงและเปี่ยมด้วยเมตตา ถ้าเพียงแค่เจ้าจะเปิดใจสักนิด เจ้าอาจจะเข้าใจความจริงที่ยิ่งใหญ่กว่านี้" ถ้อยคำเหล่านั้นยิ่งทำให้ความมุ่งมั่นของเอเมอรี่หนักแน่นขึ้น น้ำเสียงของเขามั่นคงไม่หวั่นไหว "คุณถึงกับไม่รู้ตัวเลยเหรอว่าถูกล้างสมองไปแล้ว!? วิสัยทัศน์ของคุณมันถูกบดบังด้วยพลังเดียวกับที่คุณอ้างว่าเข้าใจนั่นแหละ" จูเลียนตอบกลับด้วยเสียงหัวเราะในลำคอที่ดูมืดมน "และเจ้าก็มักจะคิดว่าสัญชาตญาณสัตว์ป่าของเจ้าถูกต้องเสมอ!! เจ้าต่างหากที่ตาบอดเพราะอคติของตัวเองจนมองไม่เห็นความจริง!" สายตาของเอเมอรี่และจูเลียนประสานกันอย่างดุเดือดและไม่ยอมอ่อนข้อ ไม่มีใครคิดจะถอย แต่ละคนเชื่อมั่นว่าความจริงของตนเองคือสิ่งที่เป็นจริงเพียงหนึ่งเดียว ความตึงเครียดประทุอยู่ในอากาศ เต็มไปด้วยน้ำหนักของอดีตและความแตกแยกที่แบ่งแยกพวกเขาออกจากกันในตอนนี้ เป็นที่ชัดเจนว่าคำพูดเพียงอย่างเดียวไม่อาจเชื่อมรอยร้าวที่กำลังขยายกว้างนี้ได้ พวกเขาทั้งสองพร้อมที่จะยุติความขัดแย้งด้วยกำลัง น้ำเสียงของจูเลียนตัดผ่านความเงียบ เยือกเย็นและแหลมคม เต็มไปด้วยอันตราย "อย่ามั่นใจให้มากนัก... ข้าไม่ใช่คนเดิมที่เจ้ารู้จักเมื่อห้าปีก่อนแล้ว" สีหน้าของเอเมอรี่ยังคงแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้า "แล้วคุณคิดว่าผมใช่คนเดิมงั้นเหรอ?"