บทที่ 384: ภารกิจแรกของอเล็กซ์ที่สถาบัน [ตอนที่ 1] “นายจะไปทำภารกิจนอกอาณาจักรอย่างนั้นเหรอ?” ลาวิเนียถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ใช่” อเล็กซ์ตอบ “ที่จริงผมวางแผนว่าจะไปที่สไลม์พาราไดซ์ด้วย การเลือกภารกิจที่ต้องเดินทางไปแถวๆ สไลม์พาราไดซ์ถือว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเลย” ลาวิเนียขมวดคิ้ว “นายตั้งใจจะไปที่นั่นคนเดียวงั้นเหรอ?” “ผมไม่ได้ไปคนเดียวเสียหน่อย” อเล็กซ์แย้ง “ผมมีดิมดิมไปด้วย จริงไหมล่ะดิมดิม?” ดิมดิมพยักหน้า “ดิม!” ลาวิเนียอยากจะติดตามอเล็กซ์ไปด้วย แต่เธอดันรับภารกิจที่จะทำให้เธอต้องกลับไปยังเผ่าคลอว์ฟอร์ดเพื่อเยี่ยมครอบครัวของเธอเสียแล้ว อันที่จริง เธอตั้งใจจะชวนอเล็กซ์ไปด้วยเพราะคุณปู่ของเธออยากคุยกับเขาเป็นการส่วนตัว แต่เมื่อเห็นว่าเขาวางแผนจะไปที่อื่นแล้ว เธอจึงตัดสินใจเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับก่อน “สรุปว่ามีแค่เธอกับดิมดิมที่จะไปงั้นเหรอ?” ลาติฟ่าถาม อเล็กซ์พยักหน้า “ใช่แล้วครับ” อีวานเจลีนแอบฟังบทสนทนาของพวกเขาอย่างตั้งใจในขณะที่แสร้งทำเป็นอ่านหนังสืออยู่ เธอก่อนหน้านี้เคยถามอเล็กซ์แล้วว่าเธอขอไปทำภารกิจกับเขาด้วยได้ไหม แต่ชายหนุ่มบอกว่าเขาอยากไปที่นั่นคนเดียวมากกว่า ส่วนลึกในใจของเธออยากจะตื๊อให้เขาเปลี่ยนใจ แต่ในอีกทางหนึ่ง เธอก็ไม่อยากให้ดูเหมือนเป็นคนที่ชอบเรียกร้องจนทำให้อเล็กซ์อึดอัด ทั้งหมดที่เธอต้องการคือการปกป้องเขาจากพวกสาวกปีศาจ แต่เธอก็ไม่สามารถโน้มน้าวเขาได้โดยไม่เปิดเผยภูมิหลังของตนเองออกมา อีวานเจลีนกังวลว่าถ้าเธอบอกความจริง อเล็กซ์อาจจะตีตัวออกห่างจากเธอ สถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดคือการที่ชายหนุ่มส่งตัวเธอให้กับทางสถาบัน หากเกิดเหตุการณ์เช่นนั้นขึ้นจริงๆ อีวานเจลีนคงใจสลายจนอาจจมดิ่งสู่ภาวะซึมเศร้าได้ ‘ในเมื่อฉันรู้จุดหมายปลายทางของเขาแล้ว วิธีที่ดีที่สุดก็คือการหาภารกิจที่ทำให้ฉันเข้าใกล้สไลม์พาราไดซ์ให้ได้มากที่สุด’ อีวานเจลีนครุ่นคิด ‘ทางที่ดีควรพาเอเลนอร่าไปด้วย เพราะฉันอาจจะหลงทางหรือถูกโจมตีได้ถ้าเดินทางคนเดียว’ แม้เธอจะไม่ใช่คนดูแผนที่แย่ แต่เธอก็เข้าใจดีว่าสองหัวย่อมดีกว่าหัวเดียว ในทางกลับกัน ลาติฟ่ากำลังคิดว่าจะส่งล็อตเต้หรือลูมิให้ไปคอยติดตามอเล็กซ์ระหว่างทำภารกิจดี เนื่องจากทั้งคู่ชอบออกไปสำรวจโลกกว้างยามที่ไม่ได้เข้าเวรยาม พวกเธอคงไม่ปฏิเสธโอกาสนี้แน่ ‘คำถามสำคัญยังคงอยู่’ ลาติฟ่าคิด ‘ควรจะส่งใครไปดี?’ ล็อตเต้คือร่างแยกที่สงบเยือกเย็นและมีความสามารถของลาติฟ่า แม้ว่าเธอจะไม่ถูกกับเรื่องน่ากลัวอย่างพวกผีหรือมอนสเตอร์ แต่เธอก็สามารถจัดการกับสถานการณ์ส่วนใหญ่ได้อย่างสง่างาม ส่วนลูมิจะมีนิสัยที่ค่อนข้างก้าวร้าวไปบ้าง แต่ทักษะการต่อสู้ของเธอนั้นเหนือกว่าล็อตเต้อยู่หลายขุม แม้เธอจะชอบหาเรื่องทะเลาะกับอเล็กซ์ แต่ลาติฟ่ามีลางสังหรณ์ว่าหากชายหนุ่มตกอยู่ในอันตราย ลูมิจะไม่ลังเลที่จะเข้าไปช่วยเหลือแน่นอน หลังจากชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียแล้ว เธอก็ตัดสินใจว่าการให้ล็อตเต้ ซึ่งมักจะทำหน้าที่ของตนเองได้อย่างสมบูรณ์แบบคอยปกป้องเธอในระหว่างที่คนอื่นไม่อยู่นั้นดูจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า ลูมิคือสุดยอดนักสู้ในบรรดาร่างแยกทั้งสาม ดังนั้นเธอจึงน่าจะทำงานร่วมกับอเล็กซ์ที่เชี่ยวชาญด้านการป้องกันได้ดี ปัญหาเดียวก็คือ... “ห่ะ? แล้วทำไมฉันต้องตามเขาไปในเควสต์ไร้สาระที่สไลม์พาราไดซ์ด้วยล่ะ?” ลูมิถามขณะกอดอก “ฉันไม่ใช่พี่เลี้ยงเด็ก แล้วก็ไม่ใช่พวกโรคจิตตามติดใครด้วย” ลาติฟ่าคาดไว้อยู่แล้วว่าลูมิจะขัดขืน แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้สถานการณ์ง่ายขึ้นเลย ร่างแยก (Alters) ของเธอสามารถตัดสินใจด้วยตัวเองได้ และบางครั้งก็อาจไม่เห็นด้วยกับเธอนัก พวกเธอเป็นส่วนหนึ่งของตัวเธอที่แม้แต่ตัวลาติฟ่าเองก็ยังไม่รู้จักดีนัก เช่นเดียวกับที่ทุกคนต่างมีแง่มุมหลากหลายในบุคลิกภาพของตนเอง แม้ว่าเธอจะเป็นร่างหลัก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเธอต้องทำทุกอย่างที่เธอสั่งเสมอไป เรื่องนี้เป็นสิ่งที่ลาติฟ่ายอมรับมานานแล้วหลังจากที่เธอตื่นรู้พลังพิเศษ (Innate Ability) ซึ่งทำงานสอดประสานกันได้อย่างดีเยี่ยมกับอาชีพของเธอที่ชื่อว่า เซเลสเชียล วอล์คเกอร์ (Celestial Walker) เมื่อลูมิไม่ยอมทำตามคำสั่ง ลาติฟ่าจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องใช้การเจรจา “แล้วต้องทำยังไงเธอถึงจะยอมทำตามที่ฉันขอ?” ลาติฟ่าถาม สมาชิกชมรมคนอื่นๆ ต่างกลับกันไปหมดแล้ว จึงเหลือเพียงพวกเธอสามคนอยู่ภายในหอระฆัง ลาติฟ่าคงไม่กล้าพูดคุยเรื่องนี้กับร่างแยกของเธอต่อหน้าคนอื่นแน่ๆ “บอกฉันมาสิว่าเธอรู้สึกยังไงกับอเล็กซ์กันแน่?” ลูมิถาม “ฉันว่าถึงเวลาที่เธอต้องทำให้พวกเราชัดเจนได้แล้วนะ” ล็อตเต้เหลือบมองลูมิสลับกับลาติฟ่า เธอรู้ว่าลาติฟ่าชอบอเล็กซ์ แต่เธอก็อยากรู้เช่นกันว่าความชอบนั้นเป็นความรู้สึกแบบเพื่อนหรือมากกว่านั้นกันแน่ “ฉัน...” ลาติฟ่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เพราะตัวเธอเองก็ยังไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองจริงๆ เช่นกัน หลังจากที่พวกเธอหลอมรวมร่างกันเพื่อต่อสู้กับราชาคนเถื่อน เธอได้ทำความรู้จักกับเขาจนสนิทสนมราวกับเป็นเพื่อนเก่าแก่ เธอเข้าใจดีว่าอเล็กซ์ไม่ใช่คนไม่ดี และเขาก็ห่วงใยเธอจากใจจริง ลาติฟ่าไม่มีประสบการณ์เรื่องความสัมพันธ์กับผู้ชายมาก่อน เธอจึงไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เธอรู้สึกนั้นคือความรักเชิงชู้สาวหรือความผูกพันแบบเพื่อนกันแน่ เมื่อเห็นว่าลาติฟ่าตัดสินใจไม่ได้ ลูมิก็ถอนหายใจก่อนจะส่ายหน้า “ก็ได้” ลูมิกล่าว “เดี๋ยวฉันจะแอบตามเขาไปถ้าจำเป็น พอใจหรือยัง?” “ขอบคุณนะ ลูมิ!” ลาติฟ่ากอดร่างแยกของเธอ ทำให้คนถูกกอดถอนหายใจเป็นครั้งที่สองพลางตบหลังเจ้านายของตน ล็อตเต้มองภาพนั้นด้วยรอยยิ้ม เพราะเธอเข้าใจดีว่าลูมิห่วงใยลาติฟ่ามากเพียงใด ในเมื่อลูมิเข้าใจแล้วว่าอเล็กซ์มีความสำคัญต่อลาติฟ่าแค่ไหน เธอจึงตัดสินใจจะตามเขาไปเพื่อให้แน่ใจว่าเขาจะไม่นอกใจลาติฟ่า! ลูมิเองก็รู้เรื่องที่ลาวิเนียมีความรู้สึกดีๆ ให้อเล็กซ์ด้วยเช่นกัน และลาติฟ่าก็ไม่ได้ติดใจเรื่องนั้น อันที่จริงเธอได้คุยกับลาวิเนียเรื่องนี้ไปเรียบร้อยแล้ว ส่วนพวกเธอจะคุยอะไรกันนั้น มีเพียงพวกเธอเท่านั้นที่รู้ แม้แต่ลูมิและล็อตเต้ในฐานะร่างแยกของลาติฟ่าก็ยังไม่รู้เรื่องนี้ เพราะมันเป็นความลับระหว่างลาติฟ่ากับลาวิเนียเท่านั้น