Chapter 2794: ว่าด้วยเรื่องยาอมฤต “กายาหยางที่ทำให้เขาดูดซับหยางมาเป็นปราณได้น่ะเหรอ?” อเล็กซ์ถามพลางเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ “ใช่แล้ว” ชายชราตอบ “ถ้าไม่มีมัน เขาไม่มีทางก้าวขึ้นเป็นระดับเซเลสเชียลได้หรอก” “เขาดูดซับแค่หยางอย่างเดียวเหรอ? หรือเขาสามารถดูดซับสิ่งอื่นได้ด้วย?” อเล็กซ์ถามต่อ “เขาควรจะดูดซับอะไรอย่างอื่นด้วยหรือ?” ชายชราถามกลับด้วยสีหน้าสับสน “เขาก็แค่ไปปักหลักอยู่ท่ามกลางกองหัวใจสุริยันเสื่อมสลาย แล้วปล่อยให้พลังหยางในนั้นไหลเวียนเข้าสู่ร่างกาย จากนั้นค่อยเปลี่ยนมันให้เป็นปราณ” อเล็กซ์หรี่ตาลง แม้ฟังดูคล้ายกับกายาของเขาอยู่บ้าง แต่มันก็ยังดูแตกต่างกันพอสมควร กายาของเขานั้นเหนือกว่าเพราะไม่ได้ดูดซับแค่พลังหยางเพียงอย่างเดียว “ท่านรู้ไหมว่าตอนที่เขามาถึงที่นี่ เขาอ่อนแอแค่ไหน?” อเล็กซ์ถาม “ผมอยากทราบว่าเขาใช้เวลานานเท่าไหร่กว่าจะก้าวขึ้นสู่ระดับเซเลสเชียล” “เขาไม่ได้อ่อนแอเหมือนเจ้าหรอกนะ เขาอยู่ในระดับเทพขั้นที่สามแล้ว หรือที่เจ้าเรียกว่าระดับเขตแดนเทพ เขาจำเป็นต้องฝ่าด่านทะลวงระดับอีก 5 ครั้งกว่าจะถึงระดับเซเลสเชียล และนั่นทำให้เขาใช้เวลาไปประมาณ 4 หมื่นปี” อเล็กซ์นิ่งงันไปครู่ใหญ่ “4 หมื่นปี... สำหรับการทะลวงระดับ 5 ครั้งเนี่ยนะ?” เขาถาม “ใช่แล้ว แม้ว่าตัวการทะลวงระดับจริงๆ จะใช้เวลาเพียงประมาณ 1 หมื่น 5 พันปีก็ตาม ส่วนเวลาที่เหลือเขาใช้ไปกับที่อื่น” ชายชราอธิบาย “ที่ไหนอีกล่ะ?” อเล็กซ์ถาม “อะไรที่ทำให้เขาต้องใช้เวลาอีก 2 หมื่น 5 พันปี?” “ตอนที่เขามาถึงใหม่ๆ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองสามารถบ่มเพาะพลังหยางได้ เขาใช้เวลาสักพักกว่าจะตระหนักเรื่องนั้นได้ และอีกหลายปีหลังจากนั้นกว่าจะใช้ประโยชน์จากมันได้อย่างถูกต้อง นั่นเป็นช่วงเวลาที่ข้าพบเขาและรับเขาไว้เป็นลูกศิษย์ คอยสั่งสอนสิ่งที่ข้ารู้” “เขายังจำเป็นต้องใช้พลังหยางเข้มข้น และไม่สามารถพึ่งพาสภาพแวดล้อมรอบตัวได้เพียงอย่างเดียว ดังนั้นเราจึงต้องมุ่งหน้าเข้าไปในทะเลทรายที่พลังหยางหนาแน่นกว่า เราคืบหน้าไปอย่างช้าๆ ซึ่งนั่นก็กินเวลานานพอสมควร” “เมื่อเราไปถึงจุดที่ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ เราก็หยุดลงและตระหนักว่าเหล่าอสูรในนั้นมีไม่เพียงพอที่จะสนับสนุนความต้องการของเขา ดังนั้นเขาจึงสร้างอาณาจักรขึ้นมา ซึ่งส่วนใหญ่ก็เพื่อรวบรวมหัวใจสุริยันเสื่อมสลายให้เขาเริ่มบ่มเพาะ และแน่นอนว่านั่นก็ใช้เวลาไปไม่น้อย” อเล็กซ์ค่อนข้างประหลาดใจที่ได้ยินเช่นนั้น “จักรพรรดินรกกลายเป็นราชาเพียงเพื่อจะรวบรวมหัวใจสุริยันเสื่อมสลายจากทุกที่น่ะเหรอ?” “ยิ่งมากก็ยิ่งดี” ชายชราตอบพลางยักไหล่ “ก็นะ ข้าคิดว่าการบ่มเพาะเป็นเหตุผลหลัก ส่วนเหตุผลอีกประการคือความลุ่มหลงในยาอมฤตของเขาอย่างไม่สิ้นสุด เขาต้องการมันค่อนข้างมาก ดังนั้นเขาจึงจำเป็นต้องมีหัวใจสุริยันเสื่อมสลายเพื่อการนั้น” ชายชราหยุดไปครู่หนึ่งแล้วหันมาทางอเล็กซ์ “ถ้าข้าจำไม่ผิด รายงานระบุว่าเจ้าเองก็มียาอมฤตอยู่เยอะเหมือนกัน เจ้าขโมยมาจากคนในสำนักของข้า หรือว่าเจ้าปรุงมันเองได้กันแน่?” อเล็กซ์ยิ้มกว้าง “ผมปรุงเองได้ครับ” ชายชราดูประหลาดใจ “เจ้าปรุงได้จริงๆ หรือ?” “ผมก็แค่ต้องลงไปที่ส่วนลึกแล้วรวบรวมของเหลวสีดำมาสกัดเอาก็เท่านั้น ง่ายนิดเดียวครับ” อเล็กซ์กล่าว “ถึงแม้ว่าผมจะไม่สามารถอ้างผลงานการค้นพบวิธีนี้ได้ก็ตาม เป็นเจ้าสัตว์เลี้ยงของผมต่างหากที่ทำได้ มันเก่งมากเลยล่ะ” อเล็กซ์เปิดเสื้อคลุมของเขาเผยให้เห็นวิสเกอร์ที่หลบซ่อนอยู่ข้างในมาตลอด วิสเกอร์มองชายชราแล้วยกอุ้งเท้าจิ๋วขึ้นโบกมือให้ “สวัสดี” ชายชรากวาดสายตามองรอบๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองวิสเกอร์ “เดี๋ยวนะ นั่นเจ้าหรือ? เจ้าเพิ่งพูดเมื่อกี้ใช่ไหม?” “ใช่แล้ว” วิสเกอร์ตอบ “ว้าว” ชายชราอุทานพลางยื่นมือไปหาวิศเกอร์ วิสเกอร์ดูประหม่านิดหน่อย แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยอมให้ชายชราจับตัว “อสูรในระดับอมตะ” ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความประหลาดใจ “นานแค่ไหนแล้วนะที่ข้าไม่ได้เห็นพวกเจ้า?” “ท่านเคยพบอสูรระดับอมตะมาก่อนหรือครับ ผู้อาวุโส?” อเล็กซ์ถาม “พวกคนนอกบางคนนำพวกมันมาด้วย” ชายชรากล่าว “แต่ก็นานมากแล้วตั้งแต่นานมาทีที่คนนอกไม่ได้เข้ามาอีกเลย หลังจากที่ไต้ตัวน้อยจากไป โลกนี้ก็เลิกเป็นคุกสำหรับคนนอก และพวกเขาก็ไม่ได้ส่งคนมามากขนาดนั้นอีก” “เข้าใจแล้วครับ” อเล็กซ์กล่าว “เจ้าค้นพบวิธีได้ยาอมฤตมาสินะ?” ชายชราถามวิสเกอร์ วิสเกอร์พยักหน้า “ตอนนั้นผมพยายามจะทำความเข้าใจพฤติกรรมของเหล่าอสูรในโลกนี้ว่าทำไมพวกมันถึงเข้าๆ ออกๆ ทะเลทรายตลอดเวลา จนกระทั่งบังเอิญไปค้นพบยาอมฤตที่ก้นบึ้งครับ” “โอ้!” ชายชราอุทาน “เจ้าใช้เวลานานแค่ไหน?” วิสเกอร์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ไม่กี่เดือนครับ” จู่ๆ ชายชราก็เริ่มไอออกมาด้วยความตกใจและไม่หยุดไปพักใหญ่ “เดี๋ยวนะ เจ้าบอกว่าไม่กี่เดือนงั้นหรือ?” วิสเกอร์พยักหน้า สีหน้าของชายชราเปลี่ยนไปราวกับกำลังจะร้องไห้ “พวกเราใช้เวลาเป็นพันๆ ปีเพื่อหาว่ายาอมฤตมาจากไหน” “เป็นพันปี?” อเล็กซ์อึ้งไปกับตัวเลขนั้น “ต้องบอกตามตรง ข้าเชื่อมาตลอดว่ายาอมฤตต้องเกี่ยวข้องกับบางสิ่งที่ลึกลงไปในทะเลทราย ซึ่งนั่นคือเหตุผลที่อสูรแข็งแกร่งขึ้นเมื่อยิ่งลงไปลึกขึ้น พวกเราใช้เวลาหลายปีขนาดนั้นกว่าจะฝ่าเข้าไปถึงส่วนลึกของทะเลทราย และคำว่าพวกเราในที่นี้หมายถึงอาณาจักรน่ะนะ เรากำลังรวมทะเลทรายให้เป็นหนึ่งภายใต้ชื่อของจักรพรรดินรก” อเล็กซ์พยักหน้า “งั้นท่านก็รู้ว่ายาอมฤตคืออะไรก่อนที่จะพบมันจริงๆ อีกหรือครับ?” เขาถาม ชายชรายิ้มกว้าง “ข้ารู้” “ได้อย่างไร?” “นั่นสินะ ทำไมกันนะ?” อเล็กซ์หรี่ตามองชายชราที่บ่ายเบี่ยงไม่ยอมตอบ เขาจึงถามต่อ “ผู้คนเชื่อกันว่าการจะสกัดยาอมฤตต้องใช้อสูร นั่นเป็นเรื่องโกหกที่พวกท่านจงใจปล่อยข่าวออกไปหรือเปล่า?” อเล็กซ์ถาม “ไม่เชิงหรอก” ชายชราตอบ “พวกเรารู้ว่าอสูรมีพลังของยาอมฤตอยู่ในตัว เราเลยลองสกัดจากพวกมันก่อน พอเราพบแหล่งที่มาที่แท้จริง ข้อมูลที่ผิดๆ ก็แพร่ออกไปไกลแล้ว และเราก็ไม่ได้คิดจะแก้ไขอะไรเพราะมันก็ส่งผลดีต่อเรา” “เข้าใจแล้วครับ เป็นการค้นพบที่เหลือเชื่อมาก” อเล็กซ์กล่าว “ถ้าท่านรู้เรื่องยาอมฤตมากขนาดนั้น ท่านพอจะทราบไหมว่าอะไรคือสิ่งที่สร้างมันขึ้นมา?” “อะไรที่สร้างมันขึ้นมา?” ชายชราหันมาทางอเล็กซ์ อเล็กซ์พยักหน้า “พูดให้ชัดกว่านั้นคือ ผมเจอกำแพงโลหะที่ก้นบึ้งตรงนั้น ซึ่งดูเหมือนจะเป็นต้นเหตุของการสร้างยาอมฤตขึ้นมา ท่านทราบไหมครับว่ามันคืออะไร?”