บทที่ 42: ฆ่า? หรือช่วย? อเล็กซ์มองดูฉากความพินาศตรงหน้า ต้นไม้ถูกแรงอัดกระแทกถอนรากถอนโคนจนลุกไหม้ เศษหินที่แตกละเอียดเป็นผงยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ และที่ใจกลางของการระเบิดนั้น ปรากฏหลุมอุกกาบาตขนาดมหึมา ซึ่งไม่ได้มีอยู่ตรงนี้มาก่อน แต่เกิดจากแรงระเบิดที่เพิ่งผ่านไปเมื่อครู่ เขาเดินตรงไปยังขอบหลุมและรอให้ฝุ่นควันจางลง เมื่ออากาศเริ่มปลอดโปร่ง ในที่สุดเขาก็เห็นสิ่งที่อยู่ภายใน หลุมนั้นลึกประมาณ 10 เมตรและกว้างประมาณ 20 เมตร เศษซากต้นไม้และพุ่มไม้ที่แตกหักยังคงมีไฟลุกท่วมไปทั่ว ที่ใจกลางหลุมนั้นมีร่างสีขาวและแดงนอนอยู่ อเล็กซ์ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดเพื่อดูว่ามันคืออะไร เมื่อเข้าใกล้จนเห็นชัด เขาก็พบว่าร่างสีขาวแดงนั้นคือสัตว์อสูร ความคิดแรกของอเล็กซ์คือการวิ่งหนี แต่เขาก็ชะงักไว้เมื่อสังเกตเห็นว่าสัตว์อสูรตัวนั้นไม่ได้ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย ‘มันตายแล้วหรือ?’ เขาคิด ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ขึ้นอีกเพื่อพิจารณาสัตว์อสูรตัวนั้น มันเป็นสัตว์อสูรคล้ายแมวที่มีหนวดเครายาวเฟื้อย ขนาดตัวของมันพอๆ กับแรด ขนสีขาวถูกแต่งแต้มด้วยรอยสีแดง ‘เดี๋ยวนะ นั่นไม่ใช่รอยสีแดงนี่’ เขาคิดพลางเดินเข้าไปใกล้จนได้เห็นว่าสิ่งที่เขาคิดว่าเป็นรอยแต้มนั้น จริงๆ แล้วมันคือเลือด สัตว์อสูรคล้ายแมวตัวนั้นอาบไปด้วยเลือด เขาพิจารณาบาดแผลของมันและเห็นบางอย่างแทงทะลุออกมาจากแผ่นหลัง ‘อืม…’ อเล็กซ์หยุดชะงัก เขาคิดว่าเขาได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง มันเป็นเสียงร้องของแมว แต่มันแผ่วเบามาก ไม่ใช่เสียงที่แมวตัวมหึมาขนาดนี้ควรจะทำได้ เมี้ยว เขาได้ยินเสียงร้องเล็กๆ อันแผ่วเบานั้นอีกครั้ง เขาขยับเข้าไปใกล้สัตว์อสูรแมวที่นอนนิ่ง ทันใดนั้นมันก็เริ่มขยับตัว อเล็กซ์รีบวิ่งไปที่ขอบด้านนอกของหลุมทันทีโดยไม่ทันตั้งตัว เจ้าแมวนั่นยังไม่ตาย มันกำลังขยับตัวอยู่จริงๆ เขาตัดสินใจตรวจสอบข้อมูลของมันจึงเพ่งสมาธิไปที่ร่างนั้น [????????????] นั่นคือทั้งหมดที่เขาเห็น เขาไม่สามารถมองเห็นทั้งชื่อหรือระดับพลังของมันได้ ‘แมวตัวนี้แข็งแกร่งขนาดไหนกัน?’ เขาคิดในใจ ‘ถ้าฉันฆ่ามันตอนนี้จะเป็นอย่างไรนะ? ดูเหมือนมันจะบาดเจ็บเพราะเหตุผลบางอย่าง การฆ่ามันน่าจะเป็นเรื่องง่าย และเมื่อพิจารณาจากระดับที่สูงส่งของมัน ศพและผลึกอสูรของมันน่าจะขายได้ราคาดีทีเดียว’ ความโลภเริ่มก่อตัวขึ้นในหัวของเขา เจ้าแมวค่อยๆ พยายามยันตัวลุกขึ้น แต่แทบจะทรงตัวไม่อยู่ เลือดไหลหยดจากร่างกายของมันราวกับซอสมะเขือเทศที่รั่วซึม มันยืนด้วยขา 3 ข้าง ส่วนขาหน้าอีกข้างหนึ่งกอดแนบไว้ที่หน้าอก ในตอนแรกเขาคิดว่ามันกอดแผลที่หน้าอกไว้ แต่เขาคิดผิด ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าเสียง ‘เมี้ยว’ เล็กๆ แผ่วเบานั้นมาจากไหน เจ้าแมวยักษ์กำลังโอบกอดลูกแมวที่เพิ่งเกิดใหม่ไว้ในอ้อมแขนของมัน เจ้าแมวโซเซอีกครั้งก่อนจะล้มลงกับพื้น บาดแผลของมันสาหัสเกินกว่าจะทนไหว อเล็กซ์ยืนมองดูอยู่ตรงนั้นอย่างทำอะไรไม่ถูก ในขณะที่เขากำลังลังเลว่าจะทำอย่างไร บางอย่างก็เคลื่อนไหวอยู่อีกฝั่งหนึ่งของหลุม เมื่อมองจากระยะไกล มันดูเหมือนก้อนเนื้อสีแดงสลับขาว เมื่ออเล็กซ์เพ่งมอง เขาก็พบว่ามันคือหมาป่าสีเงินที่มีบาดแผลฉกรรจ์บนหลังจนกลายเป็นสีแดงสด ‘หมาป่าตัวนั้น…’ เขาคิด ลักษณะมันดูคุ้นตามาก เขาตรวจสอบชื่อของมันและก็เป็นไปตามคาด มันคือหมาป่าปราดเปรียวที่ลั่วเม่ยจัดการไม่สำเร็จ มันอยู่ในระดับหลอมกระดูกขั้นที่ 4 และกำลังมุ่งหน้าไปยังเจ้าแมวที่บาดเจ็บ เจ้าแมวคำรามเสียงดังเพื่อขู่ไล่หมาป่าอยู่ชั่วครู่ แต่มันก็รู้ดีว่าเจ้าแมวตัวนี้อยู่ในสภาพใกล้ตายและคงทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว เขาเริ่มรู้สึกหวาดกลัว เจ้าแมวไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ในตอนนี้ ดังนั้นมันต้องตายด้วยน้ำมือหมาป่าอย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้น มันยังมีลูกน้อยอยู่ข้างกาย อเล็กซ์ไม่อาจนิ่งเฉยดูพ่อแม่ลูกต้องตายไปต่อหน้าต่อตาได้ เขาตัดสินใจเข้าช่วยเหลือ เขาชักดาบออกมาแล้ววิ่งตรงไปยังจุดที่เจ้าแมวอยู่ เมื่อได้ยินเสียงบางอย่างพุ่งตรงมาหา เจ้าแมวก็คำรามเสียงดังขึ้นอีกครั้ง อเล็กซ์รู้สึกขนลุกซู่เมื่อเสียงคำรามนั้นทำให้เขาหวาดกลัวอย่างบอกไม่ถูก ฝ่ายหมาป่าเองก็เริ่มระแวงอีกครั้ง อเล็กซ์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วก้าวไปยืนขวางหน้าเจ้าแมวไว้ “ฉันจะไม่ทำร้ายแก ฉันมาที่นี่เพื่อช่วยแกและลูกของแก” อเล็กซ์กล่าวเสียงดังพร้อมถือดาบในมือ เจ้าแมวมองเขาด้วยดวงตาสีใส ก่อนจะหลับตาลง ‘มันเข้าใจที่ฉันพูดงั้นเหรอ?’ เขาประหลาดใจ การกระทำของมันดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ เขาหันความสนใจกลับไปที่หมาป่า เขาเปิดโหมดเพ่งสมาธิและเตรียมใช้วิชาดาบสยบมาร หมาป่าดูหวาดระแวงเขา มันดูเหมือนจะฉลาดพอที่จะรู้ว่าเขาอยู่กับลั่วเม่ยตอนที่มันได้รับบาดเจ็บ มันกำลังลังเลว่าจะโจมตีดีหรือไม่ ถ้าหากเขาแข็งแกร่งเท่าลั่วเม่ย การโจมตีเข้าไปก็ไม่ต่างอะไรกับการรนหาที่ตาย หมาป่าค่อยๆ เดินวนรอบตัวแมวและมนุษย์อย่างใจเย็นเพื่อประเมินสถานการณ์ มันต้องการถ่วงเวลาให้นานกว่านี้อีกนิด แต่ด้วยอาการบาดเจ็บสาหัส หากมันไม่สามารถฆ่าเจ้าแมวและกินผลึกอสูรของมันได้ มันก็คงไม่รอดถึงวันพรุ่งนี้อย่างแน่นอน มันอุตส่าห์เดินทางมาไกลถึงฝั่งตะวันตกของป่าเพื่อหนีจากสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งกว่า และตอนนี้มันคือโอกาสที่จะไม่เพียงแค่รักษาอาการบาดเจ็บ แต่ยังอาจแข็งแกร่งขึ้นได้ในกระบวนการนี้ด้วย เมื่อสถานการณ์บีบคั้นให้ต้องเลือกระหว่างความเป็นกับความตาย หมาป่าจึงไม่ลังเลอีกต่อไปและพุ่งเข้าจู่โจมทันที